Καθημερινή Αδέσμευτη Εφημερίδα

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΧΟΡΟΥ ΣΤΗΝ ΑΤΑΛΑΝΤΗ

 
Ο Δήμος Λοκρών σε συνεργασία με τη σχολή χορού Baila Amor και τη χοροδιδάσκαλο Γιούλη Κάμπα διοργάνωσε την Παρασκευή 29 Απριλίου 2022  στην πλατεία Αταλάντης εκδήλωση για την παγκόσμια ημέρα χορού. Μαθητές της σχολής, αλλά και πολίτες που αγαπούν το χορό χόρεψαν διαφορετικά είδη ξένων και ελληνικών χορών.
 
Στην εκδήλωση απεύθυναν χαιρετισμό ο Δήμαρχος Λοκρών  Θανάσης Ζεκεντές και η Αντιδήμαρχος Πολιτισμού  Έλενα Κυριάκου. Παρέστησαν ο Αντιδήμαρχος Αταλάντης  Μιχάλης Παπανικολάου και ο Διοικητής του Α.Τ. Λοκρών Αστυνομικός Υποδιευθυντής  Φώτης Τσιριγκούλης.
 
Η Παγκόσμια Ημέρα Χορού καθιερώθηκε το 1982 από το Διεθνές Συμβούλιο Χορού της UNESCO. Εορτάζεται κάθε χρόνο στις 29 Απριλίου, ημερομηνία γέννησης του Γάλλου χορευτή Ζαν-Ζορζ Νοβέρ (1727-1810), δημιουργού του σύγχρονου μπαλέτου.
 
Ο σκοπός της Παγκόσμιας Ημέρας Χορού είναι να ενώσει όλους τους ασχολούμενους με την τέχνη της Τερψιχόρης, πέρα από πολιτικούς, πολιτισμικούς και ηθικούς φραγμούς.
 
Το φετινό μήνυμα φέρει την υπογραφή της Κανγκ Σου-τζιν, καλλιτεχνικής διευθύντριας του Εθνικού Μπαλέτου της Κορέας και έχει ως εξής:
 
«Ο όλεθρος της νόσου Covid-19 σταμάτησε την τόσο ελεύθερη ζωή που ξέραμε και εν μέσω αυτής της τραγωδίας μας κάνει να ξανασκεφτούμε τις έννοιες του «χορού» και των «χορευτών».
 
Στο μακρινό παρελθόν, ο χορός ήταν μια αρχέγονη μορφή έκφρασης και επικοινωνίας μέσω χειρονομιών· έγινε παραστατική τέχνη που συγκινεί ψυχές και εμπνέει ακροατήρια. Είναι μια πρόσκαιρη μορφή τέχνης που είναι δύσκολο να την επαναφέρεις στην αρχική της μορφή, αφού ολοκληρωθεί, γιατί δημιουργείται με ολόκληρο το σώμα και την ψυχή.
 
Ο χορός αποτελείται από εφήμερες στιγμές που προορίζουν τους χορευτές να βρίσκονται εν κινήσει για πάντα. Κι όμως, η πανδημία της Covid-19 περιόρισε ή ακόμα και μπλόκαρε την τέχνη του χορού, στην αρχική της μορφή.
 
Παρόλο που η κατάσταση βελτιώνεται, οι παραστάσεις χορού υπόκεινται ακόμα σε πολλούς περιορισμούς. Αυτό μας κάνει να εκτιμάμε τις πολύτιμες αναμνήσεις εποχών όπου ο χορός και οι χορευτές άστραφταν σαν πολύτιμα πετράδια, μεταφέροντας τον ανθρώπινο πόνο και αγωνία, την ανθρώπινη θέληση και ελπίδα για ζωή και φωτίζοντας τον κόσμο.
 
Με τον ίδιο τρόπο, είναι σημαντικό να θυμηθούμε ότι στον απόηχο της επιδημίας της Μαύρης Πανώλης στη Μεσαιωνική Ευρώπη, το μπαλέτο Ζιζέλ που αφηγείται μια ιστορία αγάπης πέρα από τον θάνατο, ανέβηκε στην Όπερα του Παρισιού στις 28 Ιουνίου 1841, με μια εκρηκτικά θετική ανταπόκριση. Από τότε, η Ζιζέλ έχει ανέβει σε όλη την Ευρώπη και τον κόσμο, για να παρηγορήσει και να ενθαρρύνει τις ψυχές της ανθρωπότητας που καταρρακώθηκαν από την πανδημία. Και η δική μου αντίληψη αυτού του έργου είναι η ίδια με αυτήν που διαφάνηκε σε εκείνη την πρώτη παράσταση της Ζιζέλ, το υπέροχο πνεύμα μιας μπαλαρίνας που αγωνίζεται να δραπετεύσει από τα βάσανα αυτού του κόσμου.
 
Το αποκαμωμένο και γεμάτο μοναξιά κοινό διψάει για συμπόνια και παρηγοριά από τους χορευτές. Ως χορευτές πιστεύουμε πως το χτύπημα των φτερών μας δίνει ελπίδα στις καρδιές εκείνων που αγαπούν την τέχνη του χορού και κουράγιο να ξεπεράσουν αυτή την πανδημία.
 
Η καρδιά μου έχει ήδη αρχίσει να χτυπά δυνατά.»
 
 
Φωτογραφίες