28 Οκτωβρίου του '40

Γράφει ο
Αθ. Δ. Γκίκας
Μαθηματικός

Τα αντικειμενικά δεδομένα για αντίσταση ήταν αρνητικά. Εκείνο που πλεόναζε ήταν η ψυχή μας, που όταν την ενεργοποιούμε δρα ως πολλαπλασιαστής της όποιας μικρής ή μεγάλης δύναμής μας.

Μέρα γιορτινή η σημερινή. Εγώ όμως δεν θα ευαγγελισθώ ευχάριστα πράγματα στους αναγνώστες.

Ο δικτάτορας Μεταξάς σοφά προετοίμασε το Έθνος και το έβαλε στην πλευρά των νικητών. Κάποιοι στέκονται μόνο στην απολυταρχική του διοίκηση (λες και είναι ο μόνος) και παραβλέπουν το γεγονός της σπουδαίας νίκης μας στα Αλβανικά βουνά, και της αντίστασης στα οχυρά. Μια δεύτερη ταπείνωση μας μετά το 1922 μέσα σε ούτε καν 20ετία δεν θα την άντεχε το Έθνος. Ορθή λοιπόν η απόφασή του.

• Θα μιλήσω γι’ αυτούς που χάθηκαν στ’ Αλβανικά βουνά και τα Οχυρά, χτυπημένοι από το διπλό μαστίγιο του Θεού του πολέμου που το κρατούσαν η φασιστική Ιταλία και η ναζιστική Γερμανία.

Ο Θεός του πολέμου που κρατά τη ζυγαριά του με τη μύτη της λόγχης, έστειλε σε πολλές οικογένειες Ελλήνων αντί τους τιμημένους στρατιώτες μια επιστολή καλογραμμένη που έγραφε σε μια μάνα ότι ο γιός της έπεσε αφού διακρίθηκε στη μάχη ορμώντας με την ξιφολόγχη. Σε άλλη ότι τον αγκάλιασε δυο μέτρα Γης της Βόρειας Ηπείρου.

Θα πω γι’ αυτούς που δεν είχαν ανάπαυλα μέρα-νύχτα. Γι’ αυτούς που είχαν στρώμα το χώμα και σκέπασμα τον ουρανό, τους αέρηδες, και το χιόνι του πρόωρου εκείνου χειμώνα.

Αυτά για να ξέρουμε πόσο κόστισε η δική μας ελευθερία που βιώνουμε σήμερα.

Όλοι οι Έλληνες στρατευμένοι ή μη δοκιμάστηκαν. Η δοκιμασία όμως περνάει, ξεχνιέται, το γέλιο επιστρέφει. Εκείνοι που έπεσαν μήτε θα επιστρέψουν, μήτε θ’ αναστηθούν.

Για τις μάνες δεν υπάρχει γλυκύτερο, απ’ το να δουν το παιδί τους να επιστρέφει δαφνοστεφανωμένο, ζωντανό.

Για τις μάνες που έχασαν τα παιδιά τους το πένθος είναι το απόλυτο μαύρο. Αυτές γνωρίζουν ποια χορδή έπαυσε οριστικά να χτυπάει.

Αυτές τις μάνες και τα παιδιά που έπεσαν σήμερα σας ξορκίζω μη λησμονάτε.

Δεν είναι αρκετές οι παρελάσεις που τείνουν να καταντήσουν ετήσια ρουτίνα - και οι σύμμαχοι; Οι Άγγλοι των οποίων ήμασταν οι μοναδικοί τους σύμμαχοι; Δεν μας είπαν το ευχαριστώ τους έμπρακτα αν και ωφελήθηκαν από την θυσία μας.

Δική τους η ντροπή, η προσφορά δεν έγινε γι’ αυτούς.

Ο σκοπός μας δεν ήταν να περάσουμε την επόμενη μέρα από το συμμαχικό ταμείο για να εισπράξουμε το φιλοδώρημα.

Δεν υπήρχε σκοπός ! Υπήρχε μόνο υποχρέωση, υπήρχε ξέσπασμα ψυχής, που ευλαβείς στην ιστορία των προγόνων μας γράψαμε τη δική μας νεώτερη ιστορία.

Μας στέρησαν την Βόρειο Ήπειρο, αν και οι φαντάροι μας τραγούδησαν στους δρόμους της Κορυτσάς και της Χειμάρας το αναστάσιμο άσμα ελευθερίας και μάλιστα με απαίτηση της ηττημένης Ιταλίας.

Οι Άγγλοι όχι μόνο μας στέρησαν την Κύπρο, αλλά μετά από λιγότερο 10 χρόνια στο κρισιμότερο σημείο του απελευθερωτικού αγώνα των Κυπρίων συνδαύλισαν απαιτήσεις ελάχιστων Τουρκοκυπρίων.

Οι πανηγυρισμοί δεν είναι ευκαιρίες για μάταιους λόγους · είναι για διεύρυνση και καλλιέργεια της συνείδησής μας.

Ας δείξουμε την ίδια αφοσίωση στο παρελθόν και την ιστορία μας, που δείχνουν οι Εβραίοι κρατώντας τις ημέρες δόξας και των διωγμών τους ζωντανές.

Αντίθετα εμείς άλλοτε κατεχόμαστε από σύμπλεγμα ανωτερότητας π.χ. «Είμαστε Ευρωπαίοι» και άλλοτε από κατωτερότητας «τι να κάνουμε είμαστε μια μικρή χώρα».

Δυστυχώς στο κόσμο του σημερινού Έλληνα, κόσμο χωρίς ιδεώδη, ο καταναλωτισμός και η «φιλοειρηνική απάθεια» έγιναν δόγμα ζωής.