ΑΟΡΑΤΕΣ ΚΛΩΣΤΕΣ

Γράφει η
Γιώτα Τριανταφύλλου

Ήλιε της νύχτας
Με πνοή ανάλαφρη
Καβάλα σε στιγμές
Καλπάζει στο ασήμι σου.

Αόρατες κλωστές
Φωτίζουν τις σκιές
Αποσιωπώντας
Αχόρταγους πόθους
Τυλιγμένους
Σε ρηχό φλυτζάνι.

Παράθυρα ερμητικά κλειστά
Θ' ανοίξουν
Θα γίνουν κάδρα ζωής
Να αναβλύσουν μυρωδιές.

Βελούδο θα γίνεις της ψυχής
Να εξαγνίσεις όρκους
Πατημένους.

Θα ξεκαρφώσεις το κάδρο
Θα το δώσεις στις λέξεις
Θα το κάνουν βλαστάρια ζωής.
Κλαψιάρικα μωρά
Θα γίνουν άντρες
Θα γίνουν γυναίκες
Θα ξανάγινουν κάδρο
Που θα προσμένει χαρές!

Κι οι λέξεις, θα πάρουν χρώμα
Πράσινο για το χορτάρι
Κόκκινο για τις παπαρούνες.
Γαλάζιο για τον ουρανό
Ακριβώς εκεί που συναντά
Τη θάλασσα.

Θ' ανοίξει κουκούλι
Θα βγει το χάδι
Να δώσει ζωή στο κάδρο.

Να επιστρέψει στα κλειστά
Παράθυρα,  
Με καινούργια φορεσιά
Να λούσει τις νύχτες.

@ Το σκίτσο είναι του Άγγελου Κορδογιάννη