Αποχή: Η καλύτερη λύση; (Άρθρο του Χρήστου Αλεξανδρή)

Μοιάζει με μετακίνηση τεκτονικών πλακών στο πολιτικό σύστημα της χώρας αυτό που ζούμε το τελευταίο διάστημα. Για πρώτη φορά ένα θέμα δικαιωμάτων που αφορά μια μικρή μειοψηφία ανθρώπων διχάζει τόσο πολύ τις κοινοβουλευτικές ομάδες των κομμάτων και αμφισβητεί το αφήγημα της παντοδυναμίας μιας κυβέρνησης που στις πρόσφατες εκλογές επανεκλέχτηκε με το εντυπωσιακό για τα σημερινά δεδομένα του 41% του εκλογικού σώματος.   

Όλα τα παράδοξα μαζεμένα. Μια παντοδύναμη κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας να στηρίζεται στις ψήφους των κομμάτων της αντιπολίτευσης για την ψήφιση του νομοσχεδίου για το γάμο των ομόφυλων ζευγαριών και να ζητά από τους βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος που διαφωνούν με την συγκεκριμένη επιλογή να απέχουν από την ψηφοφορία.

Μια αδύναμη αντιπολίτευση όχι μόνο να μην προσπαθεί καν να εκμεταλλευτεί πολιτικά τις ενδοκυβερνητικές διαφωνίες, αλλά να ζητά κομματική πειθαρχία από τους βουλευτές της για να ψηφιστεί ένα νομοσχέδιο της κυβέρνησης που το αμφισβητούν οι κυβερνητικοί βουλευτές.

Η ελληνική κοινωνία εξελίσσεται, εκσυγχρονίζεται και προχωρά μπροστά. Το ίδιο βλέπουμε να συμβαίνει και στο πολιτικό σύστημα. Τέτοια πρόοδο ούτε μπορούσαμε ποτέ να φανταστούμε ότι θα ζήσουμε, λίγα χρόνια μετά την εποχή που η ελληνική κοινωνία και το πολιτικό σύστημα είχε διχαστεί σε δύο αντίπαλα στρατόπεδα. Τους μνημονιακούς και τους αντιμνημονιακούς.  Έπρεπε να έρθουν τα ομόφυλα ζευγάρια για να ενώσουν τα ετερόφυλα, θα μπορούσε να σκεφτεί κάποιος.

Μετά την πρόταση του πρωθυπουργού για αποχή από την ψηφοφορία των βουλευτών που διαφωνούν με το νομοσχέδιο, έχω αρχίσει να σκέφτομαι σοβαρά ότι ήρθε ο καιρός να αλλάξουμε και τους κανόνες της κοινοβουλευτικής μας Δημοκρατίας που συμπληρώνει φέτος 50 χρόνια ζωής.

Την ώρα που η Ευρώπη σκέφτεται να καταργήσει τον κανόνα της ομοφωνίας στη λήψη των αποφάσεων, εμείς να καταργήσουμε τον κανόνα της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας - μειοψηφίας και να εφαρμόσουμε τον κανόνα της ομοφωνίας.

Με ένα νόμο και ένα άρθρο, όπως λέγαμε παλιότερα, να επιτρέπουμε στους βουλευτές που έχουν διαφορετική άποψη με τα νομοσχέδια που ψηφίζονται στη Βουλή να απέχουν την ώρα της ψηφοφορίας τηρώντας έτσι “μια αξιοπρεπή στάση”, όπως είπε πρόσφατα ο πρωθυπουργός.

Έτσι μέσα στη Βουλή θα παραμένουν μόνο οι βουλευτές των κομμάτων που συμφωνούν με τα νομοσχέδια που πάνε για ψήφιση και θα λαμβάνονται ομόφωνες αποφάσεις. Ούτε αντιπολίτευση, ούτε διαφωνίες, ούτε κόντρες, ούτε συγκρούσεις κομματικές. Αντίθετα θα γίνουμε όλοι “μια ωραία ατμόσφαιρα” όπως έλεγε και ο Ντίνος Ηλιόπουλος.

Την αποχή από τις συνεδριάσεις του Κοινοβουλίου είχε επιλέξει για ένα διάστημα και ο ΣΥΡΙΖΑ με τον Αλέξη Τσίπρα, μετά την καταψήφιση της πρότασης δυσπιστίας που έγινε με αφορμή τις αποκαλύψεις στο σκάνδαλο των υποκλοπών.

Τότε, για τον πρώην πρωθυπουργό, η αποχή ήταν μια πράξη υψηλού συμβολισμού απέναντι στην «ηθικά και πολιτικά έκπτωτη κυβέρνηση». Για τον Κυριάκο Μητσοτάκη, όμως, η αποχή των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ συνιστούσε πράξη βαθιάς περιφρόνησης του Κοινοβουλίου. «Έχουμε Κοινοβουλευτική Δημοκρατία και όχι “πεζοδρομιακή” Δημοκρατία» είχε δηλώσει τότε ο πρωθυπουργός, αλλά σήμερα καλεί ο ίδιος ο πρωθυπουργός τους βουλευτές σε "αποχή" τη στιγμή που διαμαρτύρεται για την "αποχή" των πολιτών από τις εκλογές που πραγματοποιήθηκαν.

Καλόν είναι να τα θυμόμαστε όλα αυτά γιατί πολλές φορές “κόβουμε και ράβουμε” το κοστούμι της Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας στα μέτρα που μας βολεύει. Και ύστερα ανησυχούμε γιατί ο κόσμος δεν εμπιστεύεται την πολιτική και τα κόμματα και γιατί θεωρεί ότι παρακολουθεί κάθε φορά μια κακόγουστη παράσταση τακτικισμού.

Το παράδοξο είναι ότι ψηφίζουμε νομοσχέδια, όπως αυτό για παράδειγμα με την επιστολική ψήφο, με σκοπό να διευκολύνουμε τη συμμετοχή των πολιτών στις εκλογές και την ίδια ώρα χαρακτηρίζεται “αξιοπρεπής” η στάση εκείνων βουλευτών που δεν θα πάνε στη Βουλή να ψηφίσουν ένα νομοσχέδιο με το οποίο διαφωνούν. Και ο λόγος είναι ότι θέλουμε να τα έχουμε καλά “με τον αστυφύλακα και με τον χωροφύλακα”!

Χρήστος Αλεξανδρής