Δύο εικόνες, μια ιστορία! (Άρθρο του Χρήστου Αλεξανδρή)

Η αυλαία της τελετής της κηδείας του τέως βασιλιά της Ελλάδας έπεσε, ωστόσο η πολιτική αντιπαράθεση για αυτό το γεγονός συνεχίζεται και όλα δείχνουν πως θα αποτελέσει και μέρος της προεκλογικής ατζέντας των κομμάτων.

Στη συζήτηση αυτή παραμένει μετέωρο ένα ρητορικό ερώτημα. Υπάρχουν σήμερα βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας, της παράταξης που έλυσε το Πολιτειακό ζήτημα στην Ελλάδα, που εξακολουθούν να σαγηνεύονται από τη Βασιλευόμενη Δημοκρατία, αυτή τη μορφή πολιτεύματος που εδώ και πενήντα χρόνια δεν είναι τίποτε περισσότερο από ένα μουσειακό απολίθωμα της ιστορίας ;

Θα ήταν η επιτομή της πολιτικής υποκρισίας, αν δεχτούμε ότι υπάρχουν βουλευτές που έχουν ορκιστεί στο σύνταγμα της Προεδρευομένης Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας, αλλά πιστεύουν ότι η παράταξη που έδιωξε με δημοψήφισμα το βασιλιά, είναι η συνέχεια της παράταξης που υπηρέτησε το θεσμό της βασιλείας. Και γι’ αυτό το προσπερνάμε επαναλαμβάνοντας καθαρά την άποψή μας. Ότι η Νέα Δημοκρατία σήμερα δεν είναι η λαϊκή δεξιά της προδικτατορικής περιόδου.

Έχει μετεξελιχθεί σε ένα σοβαρό ευρωπαϊκό φιλελεύθερο κεντροδεξιό κόμμα. Που σέβεται και υπηρετεί τις αρχές και τους κανόνες του κοινοβουλευτισμού. Πολιτική είναι η διαχείριση των συμβόλων, είχε πεί κάποτε ο Μιτεράν. Υπό αυτή την έννοια πολιτική είναι και η διαχείριση των εικόνων.

Θέλουμε επομένως να σταθούμε σε δύο εικόνες που συμβολίζουν το “πριν” και το “μετά” και οι οποίες κατά την άποψή μας σημάδεψαν μια τελετή σε μια ιδιωτική κηδεία. Την εικόνα ενός πρώην πρωθυπουργού και νυν υπουργών της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας που έγιναν δεκτοί με χειροκροτήματα και επευφημίες και στην εικόνα του εκπροσώπου της κυβέρνησης κ. Πικραμένου, ο οποίος αποδοκιμάστηκε από το συγκεντρωμένο πλήθος.

Στο πρόσωπο του Αντιπροέδρου αποδοκιμάστηκε η ίδια η κυβέρνηση, ο ίδιος ο πρωθυπουργός. Άραγε η εικόνα αυτή ενοχλεί τα στελέχη της κυβέρνησης ή απλά κλείνουν τα μάτια τους για να μην την βλέπουν ;

Ο συγγραφέας Τζόρτζ Σανταγιάνα υποστήριζε πως “όσοι δεν είναι σε θέση να θυμηθούν το παρελθόν, είναι καταδικασμένοι να το επαναλάβουν”. Αυτή είναι η απάντηση σε όλους αυτούς που ισχυρίζονται πως δεν πρέπει να συνδέουμε τον θάνατο και την κηδεία ενός ιστορικού προσώπου με τα γεγονότα της εποχής στην οποία έδρασε. Η σύνδεση είναι αναπόφευκτη γιατί μας δίνει τη δυνατότητα να συγκρίνουμε το τότε με το τώρα.

Σίγουρα η Δημοκρατία στην Ελλάδα δεν κινδυνεύει αλλά δεν ζούμε σε ανυποψίαστους καιρούς για τη Δημοκρατία και τις αξίες του κοινοβουλευτισμού. Αντίθετα ζούμε σε μια εποχή που γίνεται ολοένα και πιο τοξική, με τα ανταγωνιστικά αυταρχικά και ανελεύθερα καθεστώτα να γίνονται όλο και πιο επιθετικά και να πιστεύουν ότι οι καιροί τα ευνοούν. Επιβάλλεται επομένως να στεκόμαστε πάντα με τέτοιες αφορμές σε δύο εικόνες. Την εικόνα μιας πολιτείας που υπονόμευε στο παρελθόν τις φιλελεύθερες αξίες και στην εικόνα της σημερινής πολιτείας που υπηρετεί τις φιλελεύθερες αξίες.

Επομένως οι πολιτικοί οφείλουν αυτές τις φιλελεύθερες αξίες να τις υπηρετούν και στην πράξη με τη συμπεριφορά τους και οχι να τις ποδοπατούν με την πρώτη ευκαιρία.

Χρήστος Αλεξανδρής