ΤΟ ΧΑΡΤΖΙΛΙΚΙ ΤΗΣ ΓΙΑΓΙΑΣ

Νίκος Ταξ. & Γεωρ. Δαβανέλλος

   Να’ ναι καλά ο άνθρωπός που όχι μονάχα το μας το ματαθύμισε, που το ζωντάνεψε στη μνήμη μας, μα και πόσο αγώγγιστα, αβασάνιστα και απλώχειρα  μας παρέχει αυτό το χαρτζιλίκι. Την «αύξηση μισθών». Γι’αυτό το χαρτζιλίκι λέω. Ένα χαρτζιλίκι σαν εκείνο της γιαγιάς που το’ βγαζε απ΄ την μπροστοποδιά σαν αμολιώμασταν για την αλάνα ή και το σχολειό και ολοένα το συνόδευε με κείνη τη φράση, «Να πλάκιμ’ δεν έχω άλλα» Αρκετά όμως για ένα γλυφυτζούρι  απ’ τον Σαντά, ένα κοκοράκι απ’ το γυρολόγο, ένα μαλλί της γριάς απ’ το Διαμαντή, λίγους βόλους απ’ το Ριζόπουλο ή και ένα πλόχειρο ζεματιστά κάστανα απ’ το Ζιάκα. Μικρό το χαρτζιλίκι, τρανό και μπόλικο στα παιδικά μας μάτια.

  Να και τώρα, ο αξιότιμος κ. πρωθυπουργός και οι συν αυτό το θυμίθηκαν.  Κάθε τόσο και λιγάκι για να μας ξεγελάσουν, με ύφος εφτά καρδιναλίων και τρανή έπαρση βγαίνουν στο γυαλί  και μας αναγγέλουν πως , «Είμαστε στην ευχάριστη θέση να παράσχουμε αύξηση μισθών όμοια με εκείνο το χαρτζιλίκι  της  γιαγιάς μας, αλλά κατά κάτι μικρότερο ένεκα της αφαίρεσης του φόρου εισοδήματος. Όμως πιστεύουμε αρκετό για δύο μονάχα γλυφιτζούρια».

  Να’ ναι καλά οι άνθρωποι που μας έχουν στο νού τους και στην έννοια τους. Να’ ναι γεροί και δυνατοί που με πατρική στοργή νοιάζονται για την ευημερία και την προκοπή του λαού τους. Να’ναι καλά που δεν μοιάζουν με εκείνη την Αντουανέτα που έτρωγε το παντισπάνι και ο λαός τα ψύχουλα. Όμως αυτά τα άτιμα ψύχουλα ανάγκασαν  τον αχάριστο  λαό να της πάρει το κεφάλι. Γιατί, όπως έλεγε η γιαγιά, «’εχει ο καιρός γυρίσματα».