Η κανονικοποίηση της παρακμής

Γράφει ο 
Γιώργος Καρανάσιος 
gkaranasios24@gmail.com 

Ο ευρωπαϊκός τίτλος του Ολυμπιακού αποτελεί αναμφίβολα μια σημαντική αθλητική επιτυχία. Ωστόσο, όσα εκτυλίχθηκαν πριν από την έναρξη του αγώνα λειτούργησαν σχεδόν συμβολικά για την κατάσταση του σύγχρονου ελληνικού δημόσιου βίου.
Δεν επρόκειτο απλώς για ένα επεισόδιο έντασης μεταξύ ισχυρών παραγόντων. 
Η δημόσια αντιπαράθεση ανάμεσα σε πρόσωπα που συνδέονται με τον πυρήνα της οικονομικής και πολιτικής ισχύος ανέδειξε, για ακόμη μία φορά, τη θολή γραμμή ανάμεσα στην εξουσία, την επιρροή και τη θεσμική λειτουργία.
Σε παλαιότερες εποχές, εικόνες τέτοιου τύπου θα προκαλούσαν σοβαρό πολιτικό και κοινωνικό προβληματισμό. Σήμερα, αντιθέτως, ενσωματώνονται σχεδόν αβίαστα στη συλλογική καθημερινότητα, σαν να αποτελούν φυσική συνέχεια ενός δημόσιου χώρου που έχει εξοικειωθεί με την ένταση, την υπερβολή και την απαξίωση των ορίων.
Αυτό ακριβώς είναι ίσως το βαθύτερο πρόβλημα: όχι το ίδιο το γεγονός, αλλά η κανονικοποίησή του. 
Η σταδιακή αποδοχή μιας πραγματικότητας όπου οι θεσμοί αποδυναμώνονται συμβολικά, ενώ η δημόσια σφαίρα κυριαρχείται όλο και περισσότερο από συσχετισμούς ισχύος, επικοινωνιακές εντυπώσεις και μηχανισμούς επιρροής.
Η ελληνική κοινωνία μοιάζει συχνά να παρακολουθεί αυτά τα φαινόμενα με μια ιδιότυπη κόπωση. 
Όχι ακριβώς με ανοχή, αλλά με μια αίσθηση ότι τίποτε πλέον δεν μπορεί πραγματικά να προκαλέσει έκπληξη. 
Και όταν μια κοινωνία παύει να εκπλήσσεται από τη θεσμική της υποβάθμιση, τότε η παρακμή παύει να είναι συγκυριακή, μετατρέπεται σε πολιτισμική συνθήκη.
Το πρόβλημα, επομένως, δεν περιορίζεται στα πρόσωπα ή στις στιγμές έντασης. Αφορά τη σταδιακή διάβρωση της εμπιστοσύνης προς τους θεσμούς και την υποκατάσταση της πολιτικής από ένα διαρκές θέαμα ισχύος.
Η πιο ανησυχητική διάσταση αυτής της εξέλιξης είναι ότι ολοένα και λιγότεροι δείχνουν να σοκάρονται από αυτήν.