Όλοι ενώπιον των ευθυνών μας!

Η πολιτική ζωή του τόπου βράζει σε πολύ υψηλή θερμοκρασία και κανένας δεν μπορεί να προβλέψει ούτε την ένταση, ούτε την δυναμική που θα έχουν τα γεγονότα τους επόμενους μήνες.

Είναι αλήθεια ότι η οικονομική κρίση έφερε τα πάνω – κάτω και στο πολιτικό σύστημα και θεωρώ ότι ενόψει των τριπλών εκλογών του Μαΐου (Δημοτικές, Περιφερειακές και Ευρωεκλογές) θα ζήσουμε μεγάλες ανατροπές στο πολιτικό σκηνικό που μπορεί να μην οδηγήσουν σε πλήρη κατεδάφιση του παραδοσιακού δικομματικού συστήματος της εξουσίας, σίγουρα όμως θα διαμορφωθούν νέοι συσχετισμοί δύναμης που σε μεγάλο βαθμό θα κρίνουν την πορεία και την ποιότητα των κοινοβουλευτικών θεσμών στη χώρα μας. Αρκεί να σκεφθούμε πως ξεκίνησε, που έφθασε και που έχει καταλήξει αυτό το πανδαιμόνιο πολιτικής αντιπαράθεσης που ζήσαμε από το 2009 όταν η χώρα βρισκόταν στο χείλος της αβύσσου μέχρι και σήμερα την εποχή των «οικονομικών πλεονασμάτων και της εξόδου στις αγορές».

Μέσα σ’ αυτή την διακεκαυμένη ζώνη κυριάρχησε η οργή, ο φανατισμός, η πλήρης απογοήτευση, ο θυμός, οι  ακραίες εθνικιστικές ρητορείες, η ισοπεδωτική κριτική, οι αφορισμοί γι’ αυτούς που κυβερνούσαν. Στήθηκαν αγχόνες για τα κόμματα και τους πολιτικούς. Κάνοντας σήμερα τον απολογισμό διαπιστώνουμε τη διάλυση του ΠΑΣΟΚ, ενός κόμματος που χρεώθηκε αποκλειστικά το πολιτικό κόστος της οικονομικής τραγωδίας, αδίκως κατά τη γνώμη μας, την δραματική  συρρίκνωση της δύναμης της Νέας Δημοκρατίας, ενός κόμματος που πήρε τη σκυτάλη για να κυβερνήσει, την ώρα της κλιμάκωσης της οικονομικής και κοινωνικής κρίσης, την θεαματική άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ, ενός κόμματος που κατάφερε να εκφράσει το ετερόκλητο αντιμνημονιακό μέτωπο με τον καλύτερο τρόπο και να αναδειχθεί σε  πολιτική δύναμη αξιωματικής αντιπολίτευσης, προβάλλοντας για πρώτη φορά την αξίωση διακυβέρνησης της χώρας.

Από εκεί και πέρα ζήσαμε τον κατακερματισμό και την πολυδιάσπαση του πολιτικού συστήματος με κόμματα και κινήσεις που αναπτύχθηκαν την περίοδο της κρίσης και έκτοτε φιλοδοξούν να καλύψουν το χώρο του κέντρου, την πατριωτική δεξιά και τη ριζοσπαστική αριστερά. Το χειρότερο όμως που ζήσαμε ήταν η απαξίωση του κοινοβουλευτισμού, το γεγονός δηλαδή ότι στα μάτια  πλέον της πλειοψηφίας των πολιτών η κοινοβουλευτική μας δημοκρατία ταυτίστηκε με τη διαφθορά, την ανεργία, την καταλήστευση του δημοσίου χρήματος, την πολιτική απατεωνιά, τη φτωχοποίηση και την κοινωνική περιθωριοποίηση μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας, την υπερφορολόγηση της μεσαίας τάξης, το κυνηγητό της ατομικής ιδιοκτησίας σε σημείο δήμευσης της περιουσίας.

Όλοι κλέφτες, όλοι λαμόγια, όλοι υπηρέτες ξένων συμφερόντων. Αυτό πιστεύω ότι είναι σήμερα το μεγαλύτερο πρόβλημα της χώρας και βασική πολιτική ευθύνη όσων θέλουν να λένε ότι υπηρετούν το δημόσιο συμφέρον. Να αποκαταστήσουν την εμπιστοσύνη και την αξιοπιστία των πολιτών στους κανόνες της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Είναι και ευθύνη των πολιτών που πρέπει να την εκφράσουν  με την ψήφο τους στις εκλογές. Αρκετά μηδενιστικά συνθήματα καταναλώσαμε την εποχή της μεγάλης δοκιμασίας για τον τόπο.

Χρήστος Αλεξανδρής