Όταν το κράτος αποτυγχάνει !

Βασική αποστολή ενός κράτους, μιας οργανωμένης Πολιτείας με κεντρική διοίκηση και αυτοδιοίκηση με μηχανισμούς πρόληψης και πολιτικής προστασίας είναι να προστατεύει την ανθρώπινη ζωή και τις περιουσίες των ανθρώπων. Όταν αυτό αδυνατεί να το πράξει και ένας ολόκληρος μηχανισμός καταρρέει μπροστά σε ένα ακραίο καιρικό φαινόμενο, ζωές χάνονται και περιουσίες καταστρέφονται. Το μήνυμα που στέλνει στους πολίτες αυτό το κράτος είναι ότι οι φόροι που πληρώνονται δεν έχουν απολύτως καμία ανταποδοτικότητα. Όταν σε έναν από τους πλουσιότερους Δήμους της χώρας στη Γλυφάδα,  ζήσαμε τις προηγούμενες ημέρες εικόνες αποκάλυψης, με κατοίκους εγκλωβισμένους στα σπίτια, με δεκάδες αυτοκίνητα να βρίσκονται θαμμένα στην λάσπη, εύκολα μπορεί να καταλάβει ο καθένας πόσο ευάλωτη είναι η χώρα μπροστά στο φαινόμενο της κλιματικής αλλαγής που προκαλεί μέγα-πυρκαγιές και μέγα-πλημμύρες. Τα καμένα δάση και τα μπαζωμένα ρέματα δημιουργούν επικίνδυνες καταστάσεις για τις περιουσίες των ανθρώπων και τις ίδιες τις ζωές με τα μεγάλα ύψη βροχής το χειμώνα και τους καύσωνες το καλοκαίρι. Μια χώρα ανοχύρωτη και εντελώς απροστάτευτη, χωρίς ανθεκτικές υποδομές και το κυριότερο χωρίς κανέναν προγραμματισμό για το μέλλον. Φτιάχνουμε υπηρεσίες Πολιτικής Προστασίας και Δίκτυα Ανθεκτικών Πόλεων, αλλά όλα αυτά αποδεικνύονται πολύ λίγα για να θωρακίσουν τις πόλεις από τα ακραία καιρικά φαινόμενα και από καταστροφές που συντελούνται επειδή ακριβώς δεν έχουμε φροντίσει τα προηγούμενα χρόνια να κάνουμε σοβαρά έργα αντιπλημμυρικής θωράκισης που θα προστάτευαν πραγματικά τις πόλεις μας και τις περιουσίες των ανθρώπων. Αντίθετα αυτό που κάνουν όλες οι κυβερνήσεις και η σημερινή δεν θα μπορούσε να αποτελέσει την εξαίρεση, είναι να τρέχουν να ''θεραπεύσουν '' το κακό αφού συντελεστεί, δίνοντας ''ασπιρίνες '' για αποζημίωση στους πλημμυροπαθείς και στους πυρόπληκτους.  Με εξασφαλισμένες χρηματοδοτήσεις από το Ταμείο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας αλλά και με εκταμίευση πόρων από το ΕΣΠΑ και τα περιφερειακά προγράμματα, και με δεδομένα τα προβλήματα και τις μεγάλες καταστροφές που έχουμε ζήσει στο πρόσφατο παρελθόν από θεομηνίες, είναι απορίας άξιον γιατί τα έργα που αφορούν την προστασία του περιβάλλοντος, την αντιπλημμυρική προστασία των πόλεων, τον καθαρισμό των ρεμάτων και των δασών, δεν αποτελούν ακόμη και σήμερα προτεραιότητα του κράτους και της Τοπικής Αυτοδιοίκησης . Διαθέτουμε πολλά χρήματα για τη διάσωση και ελάχιστα για την πρόληψη. Χρόνια τώρα η επιστημονική κοινότητα προειδοποιεί χτυπώντας καμπάνες και καμπανάκια για την κλιματική αλλαγή και τις δύσκολες καταστάσεις που θα αντιμετωπίσουμε στο μέλλον αν δεν οργανωθούμε και αν δεν φροντίσουμε να ενισχύσουμε τις υποδομές μας.  Η κλιματική αλλαγή είναι εδώ και αποτελεί υπαρξιακή απειλή για το κράτος, την Τοπική Αυτοδιοίκηση, την ίδια την κοινωνία και είναι πιθανό να επιδεινωθεί ταχύτερα απ' ότι συνειδητοποιούν οι περισσότεροι. Όμως σε μια ευνομούμενη Πολιτεία υπάρχουν και η ατομική ευθύνη των πολιτών, είτε αυτοί είναι εργαζόμενοι, είτε επιχειρηματίες και εργοδότες.  Το τραγικό ατύχημα στο εργοστάσιο της Βιολάντα στα Τρίκαλα που στοίχησε τη ζωή σε πέντε εργαζόμενες, έφερε στην επιφάνεια ζητήματα ασφάλειας στους χώρους εργασίας. Όσο καλά οργανωμένες κι αν είναι οι Επιθεωρήσεις Εργασίας, υπάρχει και η κοινωνική ευθύνη εργοδοτών και εργαζομένων για τις παραλείψεις ελέγχου στα συστήματα ασφαλείας στη λειτουργία των εργοστασίων. Μην περιμένουμε να γίνει πρώτα το κακό. Και φυσικά δεν είναι δυνατόν το κράτος να έχει από μια Επιθεώρηση Εργασίας έξω από κάθε εργοστάσιο ή άλλη επιχείρηση που εμπορεύεται εύφλεκτα υλικά. Είναι υποχρεωμένοι να τηρούν όλα τα μέτρα ασφάλειας στις επιχειρήσεις τους να λειτουργούν με ανεπτυγμένο αίσθημα κοινωνικής ευθύνης και όχι να τα περιμένουν όλα από το κράτος. Εν κατακλείδι χρέος και αποστολή μιας ευνομούμενης Πολιτείας είναι να οργανώνει την άμυνά της και να ενισχύει με κάθε τρόπο τους μηχανισμούς διάσωσης και προστασίας ανθρώπινων ζωών και περιουσιών που κινδυνεύουν από έντονα πλημμυρικά φαινόμενα και καταστροφικές πυρκαγιές.

Χρήστος Αλεξανδρής