Παρά λίγο εκατομμυριούχοι

Του Συνεργάτη μας, Φοίβου Ιωσήφ

Να, τόσο δα έλειψε και θα είμασταν σήμερα πάμπλουτοι. Αν όχι σε δολλάρια, τουλάχιστον σε ρούβλια θα είχαμε κονομίσει τσουβάλια ολόκληρα. Με την προτροπή δημοσίου άρχοντος ξεκινήσαμε καμμιά εικοσαριά μαντραχαλαίοι και πήγαμε στην Οδησσό την δεκαετία του ’90. Φτάσαμε σχεδόν βραδάκι στην αίθουσα των Vips στο αεροδρόμιο. 

Οι άνθρωποι ευγενέστατοι και πρόθυμοι. Ρώτησαν έναν-έναν από μας τι εμπόρευμα θα θέλαμε να εισάγουμε από την περιφέρειά τους. Τους είπα τι άκριβώς θα ήθελα και μου υποσχέθηκαν πως την επόμενη το πρωί στις δέκα θα με έπαιρνε ένα αυτοκίνητο της εταιρείας τους για να με μεταφέρει στο εργοστάσιο. Ουδέν πρόβλημα, περίμενα την επομένη για να υπογράψουμε τα προτιμολόγια και να αρχίσουν πολύ σύντομα οι φορτώσεις. Περίμενα στις 10, περιμένα στις 11, ύστερα στις 12 μέχρι που με πήρε το απόγευμα αλλά αυτοκίνητο ή ακίνητο κανένα.

Νόμισα πως είχα καταλάβει λάθος και πως το ραντεβού μας θα ήταν για την μεθεπομένη. Ούτε τότε, ούτε μετά πέντε μέρες εμφανίστηκε κανένας. Τηλεφώνησα και μου είπαν πως ο αρμόδιος είχε φύγει εκτός χώρας για μεγάλες και πιθανές συνεργασίες. Με είχαν κοροϊδέψει κατάμουτρα, χωρίς ίχνος συστολής ή και αυτονόητης συγγνώμης.

Έξω από το ξενοδοχείο συνωστίζονταν κάθε βράδυ περισσότερες από χίλιες κοπέλες, οι περισσότερες παντρεμένες αφού άφηναν στην άκρη του πεζοδρομίου τρίχρονα παιδάκια με κοντά παντελονάκια που έτρεμαν από το κοφτερό κρύο και έγερναν σαν λυγαριές να πέσουν χάμω από την υπνηλία και ξανασηκώνονταν πρίν ακουμπήσουν τα όμορφα κεφαλάκια τους το πεζοδρόμιο.

Ο πελάτης δεν ήταν ποτέ σίγουρος για τις δίμετρες Ουκρανές, ούτε το μικρό μπουκάλι με το γάλα για το επόμενο πρωί. Όλα εξαρτιόνταν από την διάθεση του σκληρού πελάτη.

Κάποιο βράδυ επιβιβαστήκαμε σε ένα παλιό ιδιωτικό Βόλγα που σε λίγο το σταμάτησε ο τροχονόμος. Ο Οδηγός ατάραχος κατέβηκε, έβγαλε ένα χαρτονόμισμα  και το έδωσε στον τροχονόμο που το παντελόνιασε μπροστά σε όλους μας. Ο Δήμαρχος της πόλης είχε σαν αρχή να διορίζει στην τροχαία όποιον ήταν άνεργος. Μοντέρνα συστήματα που ευτυχώς δεν έφθασαν σε μας ποτέ.

Ένα απόγευμα και ενώ περιμέναμε στην είσοδο, σταμάτησε μπροστά μας ένα ασθενοφόρο και άρχισαν να κατεβαίνουν από μέσα καμιά δεκαριά δικοί μας. Ανησυχήσαμε. Τι πάθατε βρε παιδιά?

Μπά, τίποτα, περνούσε το ασθενοφόρο, του δώσαμε ένα δολάριο και μας έφερε με μεγάλη προθυμία. Ήταν τα πρώτυπα της σοσιαλιστικής εποχής που δυστυχώς δεν έφθασαν ποτέ σε μας.

Δυστυχώς.

Ένα άλλο πρωινό με πλησίασε ένας πονηρός τυπάκος και μου πρότεινε να δούμε κάποια εμπορεύματα. Βγήκαμε έξω από την πόλη και βρεθήκαμε σε έναν τεράστιο κάμπο γεμάτον ξυλεία πάσης φύσεως. Καδρόνια, τάβλες, μαδέρια  κάθε είδους και διάστασης. Με ρώτησε αν ενδιαφέρομαι και με βεβαίωσε πως η τιμή θα καθοριζόνταν από την δική μου και μόνον πρόταση.

Κατά μία πρόχειρη εκτίμηση η ξυλεία αυτή δεν θα άξιζε λιγώτερο από 50 εκατομμύρια δολάρια, ενώ το νόημα της κουβέντας του άφηνε να εννοηθεί πως θα τα βρίσκαμε σε ποσό κάτω των 5.000 δολλάρίων.

Δεν είχα ιδέαν από ξυλεία αλλά κατάλαβα πως κάπως έτσι θησαύριζαν τα τσογλανοειδή κομματικά Golden boys της Σοβιετικής ‘’Αρκούδας’’. Μια χαψιά μπορούσες να κάνεις ολόκληρη την αρκούδα!!!

Έτσι έληξε αυτή η ευφυής προσπάθεια να συνεργαστούμε με έναν βιομηχανικό κολοσσό των δίμετρων Ουκρανικών ποδών.