“ΣΗΜΑΤΑ ΛΥΓΡΑ”

Λέγεται πως ΄΄είδηση΄΄ είναι αυτή που επιλέγεται να αναδειχθεί ως τέτοια, μέσα από ένα σύνολο πάμπολλων ακατέργαστων πληροφοριών που έχει στη διάθεσή του το εκάστοτε μέσον. Με άλλα λόγια το μέσον επιλέγει τι θα προβάλει ως είδηση και τι όχι! Παρακολουθώντας λοιπόν κανείς την επικαιρότητα, όπως αυτή διαμορφώνεται μέσα από την ειδησεογραφία, ευχερώς διαπιστώνει πως σχεδόν καθημερινά μεγάλος όγκος των ειδήσεων συντίθεται από διάφορα ειδεχθή (ή και όχι και τόσο) εγκλήματα τα οποία φέρεται να έχουν τελέσει διάφοροι δράστες. 

Ειδικά δε τα εγκλήματα κατά της γενετήσιας ελευθερίας, που είναι τόσο επίκαιρα πια, συχνά προβάλλονται από τα τηλεοπτικά κανάλια, με άριστη σκηνοθετική επιμέλεια και υπό την επένδυση κατάλληλης μουσικής υπόκρουσης, εν είδει Χολιγουντιανής ταινίας τρόμου! Δεν υπάρχει αμφιβολία πως πρόκειται για μια εμπορευματοποίηση του ανθρώπινου πόνου, της παθογένειας των κοινωνιών και της δυστυχίας, το δε πρόβλημα γιγαντώνεται, όταν χάνεται το μέτρο και υπάρχει μία υπερεκμετάλλευση και εντεύθεν μια υπερέκθεση του αδηφάγου (κατά βάση τηλεοπτικού) κοινού σε αυτού του είδους τις ΄΄ειδήσεις΄΄ οι οποίες και σερβίρονται με κάθε λογής υπερβολή!

Και βέβαια, τα σεξουαλικά εγκλήματα, όπως για παράδειγμα και η προσφάτως γνωστή υπόθεση παιδοφιλίας1 της 12χρονης στα Σεπόλια που επί τόσες ημέρες απασχολεί τα δελτία ειδήσεων αλλά και κάθε είδους ΄΄ενημερωτικές εκπομπές΄΄, δεν είναι φαινόμενο σημερινό και τούτο είναι γνωστό σε όλους όσους ασχολούνται με την επιστήμη της εγκληματολογίας, τον κλάδο δηλαδή της επιστήμης που ασχολείται με τη φύση, την ιστορική εξέλιξη αλλά και την αιτιολογία του εγκλήματος.

Αιτίες βιολογικές, ψυχολογικές αλλά και κοινωνιολογικές συνδιαμορφώνουν το προφίλ του δράστη παρόμοιων εγκλημάτων, ο οποίος εμφανίζει μια ψυχική παρέκκλιση αλλά και μία αντικοινωνική συμπεριφορά (= επικινδυνότητα) που εχθρεύεται ή στην καλύτερη των περιπτώσεων αδιαφορεί πλήρως για τα έννομα αγαθά τρίτων προσώπων, όπως επί παραδείγματι για το δικαίωμα της σεξουαλικής αυτοδιάθεσης και την προστατευόμενη ανηλικότητα των προσώπων αυτών.

Ο υπαινιγμός που κομίζει η παραπάνω διαπίστωση είναι απλός.  Δεν υπάρχει κοινωνία απαλλαγμένη από το έγκλημα. Σε όλες τις κοινωνίες υπήρχε και θα υπάρχει πάντοτε μια μερίδα συνανθρώπων μας, που εμφανίζουν παραβατικές και αποκλίνουσες συμπεριφορές, εντασσόμενοι στην λεγόμενη ΄΄κοινωνική φύρα΄΄. Και βεβαίως, στο πεδίο της καταστολής του εγκληματικού φαινομένου, είναι δουλεία των αρμόδιων διωκτικών αρχών να συλλάβουν και να οδηγήσουν ενώπιον της δικαιοσύνης τους εγκληματίες αυτούς, στους οποίους θα πρέπει να επιβληθεί μία ανάλογη και δίκαιη ποινή, ως απάντηση της οργανωμένης πολιτείας στο εκάστοτε έγκλημα που οι ίδιοι διέπραξαν. Ωστόσο, αυτή η υπερέκθεση σε τέτοιου είδους ΄΄ειδήσεις΄΄, συνεπικουρούμενη από την υπερβολή, όχι μόνον δεν ενεργεί ευεργετικά για το ίδιο το φιλοθεάμον κοινό, όχι μόνον δεν λειτουργεί γενικοπροληπτικά, προκειμένου να αποτρέψει τυχόν νέους μελλοντικούς επίδοξους δράστες από την τέλεση παρόμοιων εγκλημάτων, αλλά τουναντίον αμβλύνει την ικανότητα διάκρισης και οδηγεί αναπόδραστα σε ένα ΄΄θόλωμα΄΄ της εικόνας των πολιτών αναφορικά με τα μεγάλα και ουσιώδη προβλήματα της Χώρας!

 Η Χώρα μας για παράδειγμα είναι μία Χώρα ξακουστή για το χρονίως ανεπίλυτο πρόβλημα της γραφειοκρατίας της, η οποία, ως άλλη Λερναία Ύδρα και παρά την καθιέρωση της πολλά υποσχόμενης Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης, δεν βαίνει μειούμενη, όπως αρχικά πολλοί θα πίστεψαν, αλλά ζει και βασιλεύει, πλην όμως το θέμα αυτό, καίτοι μείζον, δεν βρίσκεται σχεδόν ποτέ ψηλά στην επικαιρότητα, δεν φαίνεται να πουλάει! Καθημερινά λοιπόν οι Πολίτες οι οποίοι αναγκάζονται να συναλλαχτούν με τη Δημοσία Διοίκηση, έρχονται αντιμέτωποι με μία απίστευτη γραφειοκρατία που τους ταλανίζει ιδιαίτερα, ενώ, δεν είναι λίγες οι φορές που μεταξύ των πολλών υπηρεσιών που πρέπει ως συμπληγάδες να διέλθει ο Πολίτης για τη διεκπεραίωση των υποθέσεών του, υπάρχει ένας κατακερματισμός αρμοδιοτήτων, τέτοιος, που τελικά καταλήγει σε μία ασάφεια αρμοδιοτήτων (αφού κανείς δεν γνωρίζει ποιος είναι αρμόδιος για την υπόθεσή του, με αποτέλεσμα η μία υπηρεσία να τον παραπέμπει στην άλλη) και εν τέλει στη διάχυση ευθυνών ή ακόμη και στο ανεύθυνο- κανείς δεν ευθύνεται για το πρόβλημά σου αλλά φταίει το στρεβλό το κράτος (sic) -  γεγονότα που συνδυαστικά με την θεσμική ακαταστασία και έναν άκρατο νομοθετικό πληθωρισμό που επικρατεί, επιτείνουν την περιρρέουσα ανασφάλεια που ούτως ή άλλως αισθάνεται ο κάθε Πολίτης τούτης της Χώρας!

Αυτή λοιπόν η πασίγνωστη για την αδράνειά της και επιρρεπής στη ρουτίνα γραφειοκρατία, η οποία λειτουργεί ως μία οπισθέλκουσα δύναμη για όλες τις ιδιωτικές επιχειρήσεις και η οποία τείνει να αποκρυσταλλωθεί ως μία ακατανίκητη αναγκαιότητα, είναι μόλις μία από τις πολλές παθογένειες που επιζητά λύση και θα έπρεπε εξ΄αυτού του λόγου να επιλέγεται να αναδειχθεί ως ΄΄είδηση΄΄, κυρίως στις οθόνες των τηλεοράσεων και τα πάνελ των δημόσιων συζητήσεων και να πάψει επιτέλους αυτή η επέλαση της εγκληματολαγνείας και η συνακόλουθη ακατάπαυστη σκυταλοδρομία για την ανάδειξη του πιο ειδεχθούς εγκλήματος, η οποία υποθάλπει μία κουλτούρα αποπροσανατολισμού από τις πραγματικές προκλήσεις που πρέπει ως κοινωνία του σήμερα να έχουμε κατά νου και να μπορέσουμε να διαχειριστούμε!

Λαμία 19.10.2022
 Με εκτίμηση προς κάθε αποδέκτη
 Μιχάλης Β. Γέμελος
Δικηγόρος

1 Ο όρος παιδοφιλία συστηματοποιήθηκε για πρώτη φορά επιστημονικά το 1886 από τον Βιεννέζο ψυχίατρο Richard von Krafft-Ebing,  ως φαινόμενο όμως υπάρχει από αρχαιοτάτων χρόνων.