Στον Μάριο Βάργκας Λιόσα – Νόμπελ Λογοτεχνίας 2010

Δισέγγονο κονκισταδόρες
εγγόνι κομπιναδόρες
πούλησες ό,τι βρήκες
αγόρασες ό,τι δεν έφτιαξες
χαλάλι σου οι συρμοί και οι ασύρματοι
των υπόγειων στοών σου,
χαλάλι σου οι οιμωγές όσων δεν φύτρωσαν πάνω σου,
χαλάλι σου οι σημαίες που αρμεχτήκανε στο διάβα σου,
χαλάλι σου οι ψυχές που σκεπαστήκανε από τα άλογα της γλώσσας σου,
χαλάλι σου και το σκοτάδι που υιοθέτησες πριν γίνεις άνθρωπος
χαλάλι σου η Ανακόντα, η Έξον, η Τεξάκο
που σε περιδρομιάσανε στο τενεκεδένιο, συγνώμη, μεταξένιο βρακί τους,
χαλάλι σου αυτοί που σε ατιμάσανε τιμώντας σε,
χαλάλι σου το μαγικό σου ραβδί που μεταμορφώνει
τους ανθρώπους σε βιβλία,
χαλάλι σου που παραφούσκωσες μέχρι δακρύων
το κομπόδεμα της ιστορίας,
χαλάλι σου και ο εξορισμός σου απ’ την καρδιά μας.
Από χαράμια εσύ μάγκα μου δεν άκουσες, δεν γνώρισες, δεν είδες,
αυτά είναι δικά μας, μ’ αυτά τιμούμε και ορίζουμε τα όνειρά μας,
άστα να πάνε, τέλος του χρόνου σου και αρχή του πόνου μας,
κυριούλη.

Τάσος Γεμενής

(Από τη Συλλογή : «Ο Φόβος της Ελευθερίας», Ποίηση, Λαμία, 2013)