«Συγκίνηση ματ»

Γράφει η ΕΥΜΟΡΦΙΑ ΡΟΥΠΟΤΙΑ
Φιλόλογος 

Το πνευματικό πόνημα «Συγκίνηση ματ» της Ελευθερίας Γοργογιάννη είναι ένας ύμνος στον έρωτα, στο υψηλό αυτό συναίσθημα που ανυψώνει, συν-κινεί, δεν προετοιμάζεται, δεν υποχωρεί, αλλά ταξιδεύει άλλοτε ως άνεμος, άλλοτε ως πειρατής, άλλοτε ως σύγχρονος Οδυσσέας στις ατέρμονες δίνες των ψυχών. Ο έρωτας, ο ελπιδοφόρος, ο ματαιωμένος, που ακροβατεί ανάμεσα στη λογική και στην παράνοια, στην αμαρτία και στη θέωση, ορμά και εισβάλλει στα μύχια του εσώτερου είναι μας, αλλά ζωγραφίζεται και απεικονίζεται και σε όλα τα σημεία του ανθρώπινου σώματος εκβάλλοντας τους πολύχυμους καρπούς του στα όμορφα ανθρώπινα, γήινα όντα. Ο έρωτας στις σελίδες του βιβλίου δεν προσβάλλει, δεν εκχυδαΐζει, αλλά εμπνέει, εξημερώνει και γαληνεύει το ανήσυχο πνεύμα, πολεμιστής, νικητής και νικημένος, σωτήρας και ολετήρας, ακόρεστος και κορεσμένος, σαγηνευτικός, καταδικασμένος ακόμη και μέσα στη δικαιοσύνη.
   Ο τίτλος της ποιητικής συλλογής ''Συγκίνηση ματ'' μάς προϊδεάζει για το συναίσθημα που πυροδοτεί το δάκρυ στα μάτια, αλλά τελικά αποκρυσταλλώνει την αέναη συν-κίνηση, το εναρκτήριο λάκτισμα εκείνης της αρχέγονης ορμής του γήινου ανθρώπου, του αποφασισμένου να δρέψει τους καρπούς του έρωτα του εξαντλώντας κάθε σωματικό και πνευματικό μόχθο.
   Η ποιήτρια σε όλα τα ποιήματα της επιλέγει λέξεις που δηλώνουν ενέργεια, ιδιότητα, αποτέλεσμα, ενώ η γραφή της θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως πρωτότυπη και ρηξικέλευθη συνταιριάζει το καθημερινό με το λόγιο λεξιλόγιο, τη δήλωση με τη συνυποδήλωση σε μια συγχορδία λέξεων και φράσεων με τέτοιο τρόπο, ώστε οι λέξεις πια να μην είναι μόνο φωνήματα, αλλά λεξικά σήματα μοναδικής αποτύπωσης του πολύμορφου έρωτα, τα σχήματα λόγου εκχειλίζουν λυρισμό και γλαφυρότητα, τα επίθετα, περιγραφικά και αξιολογικά αποδίδουν τις πιο καταφατικές και αντιφατικές ιδιότητες, τα αχώριστα μόρια των λέξεων δεν είναι τυχαία: το συν- δηλώνει πάντα τη συνύπαρξη και τη συμμετοχή, το αιώνιο μαζί, το μόνο- δεν απομονώνει, αλλά κινείται προς το συν- και το α-το στερητικό από σύμβολο έλλειψης και στέρησης γίνεται σταθερό έρεισμα ψυχικής λύτρωσης, τα ρήματα, ενεργητικά και παθητικά ζωντανεύουν κάθε ώση προς τα εμπρός ή προς τα πίσω, οι αντιθέσεις δεν αποδομούν, αλλά δομούν την ανθρώπινη υπόσταση, οι επαναλήψεις δεν κουράζουν, αλλά διαμορφώνουν το μουσικό υπόστρωμα, το  ενικό εναλλάσσεται με το  ενικό διαμορφώνοντας ένα θεατρικό σκηνικό διλογίας προσώπων που διψούν και ξεδιψούν στην πηγή του έρωτα, οι εικόνες, οπτικές, ακουστικές, οσφρητικές κινητοποιούν όλες τις αισθήσεις.
    Σχήματα και έννοιες αριθμητικής και βιολογίας απεκδύονται την επιστημοσύνη και ενδύονται τα ρούχα της ανθρώπινης οντότητας, ενώ τα διαστήματα της ημέρας δεν διαχωρίζουν τον χρόνο, αλλά τα συναισθήματα. Οι γεωγραφικοί όροι από τοπόσημα γίνονται ψυχόσημα, ενώ ο χρόνος συρρικνώνεται ή διαστέλλεται ανάλογα με την ένταση του συναισθήματος. Η υπόθεση καταφάσκει την απουσία, υποφώσκει, όμως, και την ελπίδα του συναπαντήματος στο σταυροδρόμι της αγάπης. Τα στοιχεία της φύσης συνθέτουν την ένωση σωμάτων και ψυχών. Ο ουρανός, η γη, η θάλασσα, τα αστέρια, οι άνεμοι και οι αρχαίοι Θεοί που τα συμβολίζουν καθυπηρετούν το κάλεσμα, το σμίξιμο. Οι ήχοι απηχούν και αντηχούν την αγάπη. Η Γη και ο Ουρανός και ανάμεσα τους υπάρχουν οι ανθρώπινες υπάρξεις. Το φως αντιπαλεύει το σκότος. Το λίγο και το λακωνικό γίνεται το μεγάλο και μεστό. Ο συμβιβασμός δεν είναι υποχώρηση, αλλά μέσο αντίστασης στην απουσία. Η απουσία δημιουργεί ποίηση, ενώ η παρουσία διανοίγει θύρες ζωής. Τα χρώματα και τα αρώματα δεν κοσμούν και δεν ευωδιάζουν μόνο, αλλά αποτελούν ιάματα ψυχής. Η αγάπη θεία, αναγεννητική, απτή αναγεννάται μέσα από την ομορφιά. Τα σημεία του ορίζοντα παύουν να ορίζουν σύνορα, αλλά δημιουργούν προοπτικές. Η ιστορία και η μυθολογία αναδύουν ήρωες, όχι υπερφυσικούς, αλλά με ανθρώπινες δυνατότητες και αδυναμίες.
    Η ποιήτρια μάς πρόσφερε ένα απάνθισμα ποιημάτων μοναδικής μορφής, σπάνιας γλωσσικής σύνθεσης, μεστού σε νοήματα και συναισθήματα περιεχομένου και σίγουρα αξίζει να διαβαστεί από όλους και όλες και να κοσμεί τις βιβλιοθήκες μας.