ΤΑ ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΤΑ ΣΤΡΑΒΑ

Γράφει ο Ηλίας Σπυρόπουλος
συνταξιούχος εκπαιδευτικός

✓ Και σήμερα στις σελίδες της εφημερίδας μας, εφημερίδας που εκπροσωπεί λίαν επάξια τον επαρχιακό τύπο, θα εκφράσω την ταπεινή μου άποψη, που πιστεύω ότι ταυτίζεται και είναι άποψη του κάθε αναγνώστη, του κάθε συμπολίτη γενικώτερα.

✓ Καθημερινά ακούγονται διαμαρτυρίες για το κόστος ζωής, για την ακρίβεια στα σούπερ μάρκετ, για τη συνεχή άνοδο των τιμών κυρίως στα τρόφιμα αμέσου ανάγκης κλπ. … κλπ.

Δικαιολογημένες οι διαμαρτυρίες των πολιτών και τα παράπονα εναντίον των διοικούντων, που κάθε φορά τα μέτρα που λαμβάνουν είναι χλιαρά και ελάχιστα αποδοτικά.

Δικαιολογημένη και η απορία των πολιτών για το ότι ενώ οι αλυσίδες των σούπερ μάρκετ έχουν κέρδη δισεκατομμυρίων η ανοδική πορεία των τιμών καλά κρατεί. Όλα αυτά σωστά και σε λογική βάση. Να όμως και κάτι που έρχεται σε αντίθεση με τις ως άνω θέσεις.

Στατιστικά δεδομένα αποδεικνύουν, ότι οι Έλληνες είναι πρωταθλητές στα σπατάλη τροφίμων.

Σύμφωνα λοιπόν με την Eurostat οι Έλληνες σε περίοδο που το κόστος των τροφίμων γίνεται όλο και μεγαλύτερη πηγή άγχους, είναι απρόσεκτοι και σπάταλοι με τη διαχείριση αυτών.

Τα στοιχεία αποδεικνύουν, ότι κάθε κάτοικος της χώρας το 2023 σπατάλησε 201 κιλά τροφίμων, επίδοση που είναι χειρότερη της Ευρώπης πίσω από την Κύπρο και τη Δανία. Δηλαδή η ποσότητα τροφίμων που καταλήγει στα σκουπίδια είναι τεράστια.

Συνολικά μας λέει η Eurostat, ότι το 2023 πετάχτηκαν στην πατρίδα μας 2.091.442  τόνοι τροφίμων.

Και κυρίως ένοχα είναι τα νοικοκυριά που τους αναλογεί το 44,3% της συνολικής σπατάλης, ενώ το υπόλοιπο μοιράζεται στους υπόλοιπους κλάδους, δηλαδή στην πρωτογενή παραγωγή, τη μεταποίηση, το εμπόριο, την εστίαση κλπ. κλπ.

Γιατί άραγε πετάμε τόσο πολύ φαγητό και μάλιστα σε περίοδο οικονομικής κρίσεως; Διότι συχνά αγοράζουμε περισσότερα τρόφιμα απ’ αυτά που χρειαζόμαστε και πετάμε αυτά που δεν προλαβαίνουμε να καταναλώσουμε και είτε πολυκαιρίζουν είτε και χαλάνε. Τα αγαθά αυτά όμως είναι δώρα Θεού, είναι δώρα της φύσης και δεν έχουμε δικαίωμα να τα πετάμε και να παραβιάζουμε τους φυσικούς κανόνες. Άλλωστε με τη μεγάλη αυτή σπατάλη θα μπορούσαμε να λύσουμε προβλήματα αναξιοπαθούντων συνανθρώπων μας και στον τόπο μας αλλά και σε άλλους τόπους που λιμοκτονούν.

Ευτυχώς νεώτερα στοιχεία μετά από αυτά τα δεδομένα που αναφέρουμε, μας λένε, ότι αρχίσαμε κάπως να προσέχουμε και άρχισε αυτή η σπατάλη κάπως να μειούται. Αυτό βέβαια οφείλεται και στα οικονομικά μας που δεν είναι και τόσο ανθηρά.

Για το σκοπό αυτό πρέπει να υπάρχουν συνεχείς εκπομπές χρήσιμες – χρησιμότατες, οι οποίες να υπερτονίζουν, ότι σπατάλη αυτή είναι απαράδεκτη και ζημιογόνος οικονομικά και για τον καθένα μας και για την οικονομία της χώρας. Ευθύνη της πολιτείας να μας νουθετεί συνεχώς και ευθύνη του καθενός μας να αποφεύγει αλόγιστες και ζημιογόνες σπατάλες.

✓ Η κτηνοτροφία στη χώρα μας διέρχεται πραγματικά μια τραγωδία. Μέχρι τον περασμένο Δεκέμβριο είχαν θανατωθεί 450.000 και περισσότερα αιγοπρόβατα, λόγω της ασθένειας της ευλογιάς που πλήττει τα ποίμνια της πατρίδας μας εδώ και 1,5 χρόνο. Πολλά λέγονται, πολλά ακούγονται, η αντιπολίτευση κατηγορεί την κυβέρνηση ότι δεν έλαβε τα προσήκοντα μέτρα, οι κτηνοτρόφοι διαμαρτύρονται άλλοι λένε τούτο, άλλοι το άλλο και άκρη δε βγαίνει. Ο γράφων δεν είναι αρμόδιος, ούτε έχει γνώσεις επί του θέματος αυτού για να εκφέρει γνώμη.

Εκείνο που έπρεπε να γίνει και δε γνωρίζω σε ποιο βαθμό έγινε, είναι να γίνει γενική κινητοποίηση πανελλαδικά κτηνιάτρων, επιδημιολόγων, ειδικών επιστημόνων ακόμα και μετακλητών εξ’ Ευρώπης για το θέμα αυτό, μήπως μπορούσαμε με λήψη και άλλων ακόμα μέτρων να αποφευχθεί ή τόσο μεγάλη θανάτωση ζώων. Όμως πέρα απ’ όλα αυτά υπάρχει και ένας άλλος παράγοντας, ο ΚΤΗΝΟΤΡΟΦΟΣ. Για τον κτηνοτρόφο θανάτωση του κοπαδιού του είναι μια τραγωδία εκτός από οικονομική και ψυχική.

Η ψυχική τραγωδία δεν επουλώνεται ούτε με ενισχύσεις, ούτε με αποζημιώσεις για τη δημιουργία νέου κοπαδιού. Οι άνθρωποι αυτοί είναι συνδεδεμένοι συναισθηματικά με το κοπάδι τους, γνωρίζουν τα ζώα τους ένα, ένα, πολλές φορές τους δίνουν και ονόματα, γνωρίζουν τις προτιμήσεις τους, τις ανάγκες τους, τις ιδιαιτερότητές τους.

Η ταυτόχρονη εξόντωση όλου του κοπαδιού είναι για τον κτηνοτρόφο δοκιμασία αβάσταχτη. Γι’ αυτό έχουμε και τραγικά συμβάντα.

Ο ένας κτηνοτρόφος έπαθε εγκεφαλικό, ο άλλος δεν άντεξε και έβαλε τέρμα στη ζωή του. Αν είναι και οι μόνοι. Ο γράφων έχει ιδίαν γνώμην και καταθέτει ότι τα πρώτα χρόνια της δασκαλικής του θητείας υπηρετώντας με μικρά χωριά, έτυχε να παρακολουθήσει σκηνές απόγνωσης και θρήνου όταν για κάποιο λόγο ψοφούσε ένα μεγάλο ζώο όπως αγελάδα, άλογο, μουλάρι κλπ.

Η πολιτεία ασφαλώς κρίνει, ότι πρέπει να λάβει μέτρα σε περίπτωση επικίνδυνης επιδημίας ζώων. Πέρα όμως απ’ αυτά τα μέτρα οφείλει να λαμβάνει υπ’ όψιν της και τον άνθρωπο.  Με τα χρήματα και μόνο δεν αναπληρώνεται η ψυχική δοκιμασία  του ανθρώπου – κτηνοτρόφου. Το κοπάδι του είναι η οικογένειά του. Χρειάζεται λεπτός χειρισμός ειδικά σε περίπτωση ολοκληρωτικού αφανισμού του ποιμνίου. Είχα χίλια πρόβατα είπε ένας βοσκός στη τηλεόραση, πραγματικά ψυχικό ράκκος και έμεινα με δυο σκυλιά.

Είμαστε υποχρεωμένοι να κατανοήσουμε το δράμα αυτών των συμπολιτών μας, που όλοι τους έχουμε ανάγκη και όσο μπορούμε και όπου μας είναι δυνατόν να τους συμπαραστεκόμαστε με κάθε τρόπο.

✓ Η βιομηχανία τσιγάρων ΚΑΡΕΛΙΑΣ Α.Ε. που εδρεύει στην ΚΑΛΑΜΑΤΑ και πάλι φέτος μας εξέπληξε. Και ότι είναι καλό και σωστό πρέπει να εξαίρεται και να είναι παράδειγμα προς μίμηση.

Η εν λόγω λοιπόν εταιρεία αποφάσισε από τις πολύ θετικές οικονομικές επιδόσεις της, επ’ ευκαιρία του νέου έτους, να προσφέρει 6,2 εκατομμύρια Ευρώ στους εργαζόμενούς τους, αλλά και διάφορους φορείς και ιδρύματα.

Και ο διευθύνων σύμβουλος Γ. Καρέλιας στο καθιερωμένο πρωτοχρονιάτικο μήνυμά του ανέφερε αναλυτικά πως ακριβώς θα μοιραστεί αυτό το μεγάλο ποσό που αποφασίστηκε να διατεθεί.

Και θα μοιραστεί ως κάτωθι:

1)   Έκτακτη οικονομική ενίσχυση 500 ευρώ σε κάθε εργαζόμενο για το εορταστικό τραπέζι.

2)   Κάθε λαχνός για το καθένα από τους 40 τυχερούς θα ανέλθει στα 1.000 ευρώ καθαρά.

3)   Δώρο ένα φορητό υπολογιστή σε κάθε παιδί εργαζόμενου που πέτυχε στο πανεπιστήμιο.

4)   Κάθε εργαζόμενος που έχει παιδί που σπουδάζει στο Πανεπιστήμιο έκτακτη οικονομική ενίσχυση 2.000 Ευρώ.

5)   Ο εργαζόμενος που το παιδί του πέτυχε στο Πανεπιστήμιο θα λάβει πρόσθετη οικ. ενίσχυση 500 Ευρώ.

6)   Λόγω αυξημένης κερδοφορίας θα δώσει στους εργαζομένους 15^ο μισθό.

7)   150 εργαζόμενοι οι οποίοι ξεχώρισαν με την απόδοσή τους θα λάβουν bonus 2.700€.

8)   55 εργαζόμενοι των οποίων η απόδοση κρίνεται εξαιρετική θα λάβουν χρυσό bonus 4.000€.

Πέραν αυτών που θα διαθέσει στους εργαζομένους, λίαν σεβαστό ποσόν θα διατεθεί σε φορείς, ιδρύματα, εκκλησία, εκκλησιαστικά ιδρύματα, ορφανοτροφεία κλπ. Ο γράφων θεώρησε πρέπον να αναφέρει αυτή τη γενναία προσφορά της Βιομηχανίας ΚΑΡΕΛΙΑΣ, διότι αφ’ ενός τις αξίζουν θερμότατα συγχαρητήρια και έπαινοι και για να γίνει γνωστό, ότι δεν εξέλιπαν από τη ζωή και άνθρωποι που δεν κοιτάζουν μόνο την τσέπη τους, αλλά υπάρχουν και εκείνοι οι οποίοι ενδιαφέρονται και για τον πλησίον τους, το συνάνθρωπό τους. Μακάρι το παράδειγμα αυτής της βιομηχανίας να το μιμηθούν και άλλοι επιχειρηματίες που έχουν κερδοφόρες επιχειρήσεις. Δυστυχώς σπανίζουν τέτοιες ενέργειες. Μήπως και οι σοφοί… Τραπεζίτες μας με τα τεράστια υπερκέρδη πρέπει να το λάβουν υπ’ όψη τους. Απ’ αυτούς δε ζητάμε δωρεές. Ζητάμε να προσλάβουν παιδιά ελληνόπουλα με πτυχία και μεταπτυχιακά που ψάχνουν για δουλειά και τρέχουν στην Ευρώπη και όχι μόνο.

Το λέμε δε αυτό διότι υπάρχουν πολλοί συμπολίτες μας κάποιας ηλικίας που δεν έχουν τη δυνατότητα χειρισμού των μηχανημάτων ΑΤΜ των τραπεζών.
Το να υπάρχεουν λοιπόν κάποιοι υπάλληλοι που θα εξυπηρετήσουν αυτές τις αδυναμίες-ανάγκες είναι υποχρέωση των τραπεζών. Και είναι υποχρέωσή τους διότι πολλές συναλλαγές γίνονται πλέον υποχρεωτικά μέσω τραπεζών.

Κύριοι ανεγκέφαλοι… Τραπεζίτες, η χώρα μας ερημώνει, τα νιάτα μας φεύγουν, προσλάβετε και κανένα ελληνόπουλο να φάει ψωμί και να δώσουν ζωή στις άδειες αίθουσές σας, που λαλούν κουκουβάγιες. Ελάχιστα από τα υπερκέρδη σας θα διαθέσετε. Ας είναι σίγουρη αυτή η Εταιρεία, αλλά και άλλες που θα ήθελαν να την μιμηθούν, ότι ο Έλληνας εργαζόμενος στην πλειονότητά του, έχει αισθήματα και με τη δική του εργασιακή προσφορά θα τους ανταποδώσει αυτό που του προσφέρουν.

✓ Και μ’ αυτές τις επιλογές της από τα καθημερινά  δρώμενα θα κλείσει και η σημερινή στήλη, με την ελπίδα ότι κέντρισε κάποιο ενδιαφέρον και ίσως έδωσε το έναυσμα για κάποια συζήτηση.