Τα μηνύματα της κάλπης!

Γράφει ο
Χρήστος Αλεξανδρής

Ο σερίφης δεν άλλαξε στις ΗΠΑ, αλλά ο πρόεδρος Τραμπ υπέστη μια βαριά ήττα, την οποία χρεώνεται αποκλειστικά ο ίδιος και το κόμμα που εκπροσωπεί, η «δουλικότητα» του οποίου τσακίζει κόκαλα.

Στις ενδιάμεσες αμερικανικές εκλογές, η πολιτική Τραμπ πέτυχε κάτι μοναδικό. Κατάφερε να γεμίσει η Αμερική «τζιχαντιστές», «κομμουνιστές», αντισημίτες και μουσουλμάνους. Λίγες ημέρες νωρίτερα, το ίδιο κατόρθωμα πέτυχε και ο πολιτικός του φίλος στο Ισραήλ, ο Νετανιάχου. Με την πολιτική του πέτυχε το εξής καταπληκτικό: αύξησε κατακόρυφα τη δύναμη των αραβικών κομμάτων, κατέστρεψε τη φήμη της χώρας του στη διεθνή κοινότητα και έστρεψε τη διεθνή κοινή γνώμη εναντίον του Ισραήλ, χωρίς να πετύχει κανέναν από τους στόχους που είχε θέσει ξεκινώντας τον πόλεμο με τη Χαμάς και τους Παλαιστινίους.

Το έχουμε επισημάνει και σε παλαιότερο σημείωμα: σε αυτούς τους δύο «ηγέτες» αξίζει το Νόμπελ της βλακώδους πολιτικής.

Αλλά γιατί έχασε ο Τραμπ στις ενδιάμεσες αμερικανικές εκλογές και τα δύο σώματα, τη Βουλή των Αντιπροσώπων και τη Γερουσία, τα οποία, σημειωτέον, είχε κερδίσει με σαρωτικά ποσοστά πριν από δύο χρόνια, στις εκλογές του 2024; Πώς κατάφερε αυτός ο «μοναδικός» πρόεδρος να χάσει μέσα σε δύο χρόνια την εμπιστοσύνη και την αξιοπιστία εκατομμυρίων Αμερικανών πολιτών, αμαυρώνοντας και την ιστορία του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος;

Μια απλή ερμηνεία είναι ότι ο Τραμπ έχασε γιατί οι Δημοκρατικοί πήραν περισσότερες ψήφους. Ήταν, όμως, μια ψήφος τιμωρίας των πολιτικών του. Έχασε γιατί έκανε τα εντελώς αντίθετα από αυτά που υποσχέθηκε στον αμερικανικό λαό.

Δεν προσπάθησε καν να τα υλοποιήσει. Με άλλα λόγια, έχασε γιατί κορόιδεψε τους πολίτες που τον εμπιστεύτηκαν το 2024. Υποσχέθηκε να κάνει τη ζωή των Αμερικανών πολιτών καλύτερη και την έκανε χειρότερη. Υποσχέθηκε να μειώσει τις τιμές στα τρόφιμα και τα καύσιμα και κατάφερε να τις διπλασιάσει, κάνοντας δυσβάσταχτο το κόστος ζωής, κυρίως για τα οικονομικώς ασθενέστερα στρώματα, την εργατική και τη μεσαία τάξη. Υποσχέθηκε να κάνει την Αμερική μεγάλη και κατάφερε να σκορπίσει τον φόβο και τον τρόμο σε όλο τον πλανήτη. Υποσχέθηκε να τερματίσει τον πόλεμο στην Ουκρανία και έκανε ο ίδιος πόλεμο στο Ιράν.

Τα έβαλε με όλους και με όλα, τόσο στο εσωτερικό της χώρας του όσο και στο εξωτερικό. Προσπάθησε να ταπεινώσει τους Ευρωπαίους ηγέτες και περιφρόνησε τις διεθνείς συμμαχίες της Αμερικής.

Ήρθε η ώρα να πληρώσει τα επίχειρα μιας αλαζονικής και ανερμάτιστης πολιτικής. Αυτός είναι και ο λόγος που «γέμισε» η Αμερική «τζιχαντιστές», «κομμουνιστές», «αντισημίτες» και «μουσουλμάνους», πολύ απλά γιατί ο λαός αποφάσισε να τιμωρήσει την αλαζονεία του Τραμπ, ψηφίζοντας τα ακριβώς αντίθετα από αυτά που υποστήριζε ο ίδιος στην προεκλογική του καμπάνια.

Στις ενδιάμεσες αμερικανικές εκλογές νίκησε η κοινή λογική, που λέει ότι τα ανώτατα αξιώματα μιας χώρας πρέπει να καταλαμβάνουν πολιτικοί που σέβονται τους κανόνες και τους θεσμούς της δημοκρατίας και αισθάνονται βαριές τις ευθύνες τους απέναντι στους πολίτες που θέλουν να εκπροσωπήσουν.

Με άλλα λόγια, οι «σερίφηδες», οι «νταήδες» και τα καουμποϊλίκια του κάθε εκλεγμένου προέδρου δεν μακροημερεύουν στην εποχή μας. Ευτυχώς, δεν είμαστε στην Άγρια Δύση, αλλά στη Δύση των φιλελεύθερων δημοκρατιών και των πολυπολιτισμικών, πολυφυλετικών και πολυφωνικών κοινωνιών. Κοινωνιών που μπορεί να διανύουν στις μέρες μας μια σοβαρή κρίση και να δοκιμάζεται η αξιοπιστία τους από τους πολίτες, αλλά αποδεικνύουν ότι αντέχουν στη δοκιμασία και διατηρούν το ηθικό πλεονέκτημα έναντι των αντιπάλων τους.

Άλλωστε, οι ίδιες οι φιλελεύθερες Δημοκρατίες δίνουν πάντα τα όπλα στους εχθρούς τους για να τις πολεμήσουν, και αυτό είναι το ευάλωτο σημείο τους. Σε κάθε περίπτωση, πάντως, δεν ηττήθηκε μόνο ο Τραμπ, αλλά και ο «τραμπισμός», που εκφράζεται με το δόγμα της αρχής του ενός ανδρός. Αυτή η αντίληψη άσκησης της εξουσίας αποδοκιμάστηκε στις ΗΠΑ.

Ήταν ένα μήνυμα της κάλπης για τους θιασώτες του τραμπισμού εν Ελλάδι, θυμίζοντας την περίφημη φράση του Αβραάμ Λίνκολν, ότι «μπορείς να κοροϊδεύεις λίγους για πολύ καιρό, πολλούς για λίγο, αλλά δεν μπορείς να τους κοροϊδεύεις όλους για πάντα».