Τικ τοκ, διακοπές και η Ευρώπη στις φλόγες!

Την ώρα που η Γαλλία συγκλονίζεται από μαζικές διαδηλώσεις για την ακρίβεια, την παιδεία και την κοινωνική ανασφάλεια, ο Εμανουέλ Μακρόν και η σύζυγός του εμφανίζονται σε συναυλία της Σελίν Ντιόν, το βράδυ της 16ης Οκτωβρίου, λίγο πριν από τις εκτεταμένες ταραχές που ξέσπασαν στις 17 και 18 Οκτωβρίου. 

  Η χρονική σειρά έχει σημασία, δεν αναιρεί, όμως, το πολιτικό πρόβλημα που ανέδειξε η εικόνα: μια εξουσία που δυσκολεύεται να πείσει ότι αντιλαμβάνεται το μέγεθος της κοινωνικής οργής. 

  Το πρόβλημα δεν είναι ότι ένας πρόεδρος παρακολουθεί μια συναυλία. Είναι ότι, όταν η κοινωνία βράζει, κάθε εικόνα ανεμελιάς γίνεται πολιτικά εκρηκτική. 

  Οι πολίτες δεν ζητούν κυβερνήτες κλεισμένους στα καταφύγια, ζητούν ηγεσίες που να αντιλαμβάνονται την πραγματικότητα, να δίνουν απαντήσεις και να αναλαμβάνουν ευθύνες. 

  Και η υπόλοιπη Ευρώπη δεν βρίσκεται σε καλύτερη θέση.    Η ακρίβεια, η στεγαστική κρίση, η υποβάθμιση των δημόσιων υπηρεσιών και η ανασφάλεια τροφοδοτούν διαμαρτυρίες από τη Γαλλία έως την Ισπανία και την Πορτογαλία. 

  Όταν οι κυβερνήσεις αδυνατούν να απαντήσουν στα καθημερινά προβλήματα, το πολιτικό κενό δεν μένει άδειο. 

  Το γεμίζουν η οργή, η δυσπιστία και όσοι υπόσχονται εύκολες λύσεις πάνω στα συντρίμμια της κοινωνικής συνοχής. 

  Και στην Ελλάδα το πολιτικό θέατρο απογειώνεται. 

  Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει επενδύσει στη χαλαρή, ψηφιακή εικόνα του πρωθυπουργού που συνομιλεί με τη νέα γενιά μέσω TikTok. 

  Μόνο που η πραγματική ζωή δεν είναι βιντεάκι λίγων δευτερολέπτων, ούτε η διακυβέρνηση διαγωνισμός για το πιο πετυχημένο επικοινωνιακό πλάνο.

  Πίσω από τα χαμόγελα υπάρχουν τα Τέμπη και τα αναπάντητα ερωτήματα για την ασφάλεια των σιδηροδρόμων, οι καταστροφικές πυρκαγιές, η ακρίβεια που κατατρώει το οικογενειακό εισόδημα, η κρίση εμπιστοσύνης στη Δικαιοσύνη και ένα ΕΣΥ που δοκιμάζεται από ελλείψεις προσωπικού και υποδομών. 

  Αυτά δεν διορθώνονται με αναρτήσεις, ούτε εξαφανίζονται επειδή αλλάζει το θέμα της ημέρας.

  Οι διακοπές του πρωθυπουργού εν μέσω της κρίσης των υποκλοπών το 2022, οι επικρίσεις για την κυβερνητική ανταπόκριση στις πυρκαγιές και οι εικόνες από γεύματα εν μέσω της κακοκαιρίας «Μήδεια» το 2021 έχουν τροφοδοτήσει επανειλημμένα πολιτικές αντιπαραθέσεις. 

  Δεν είναι όλες οι περιπτώσεις ίδιες. 

  Το κοινό ερώτημα, όμως, παραμένει: πόσο απέχει η εικόνα που προβάλλει η εξουσία από την καθημερινότητα εκείνων που κυβερνά;

  Τα στοιχεία της Eurostat είναι αμείλικτα. Το 2025, το 27,5% του πληθυσμού στην Ελλάδα βρισκόταν σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού, το δεύτερο υψηλότερο ποσοστό στην ΕΕ, μετά τη Βουλγαρία. 

  Δεν πρόκειται για αντιπολιτευτικό σύνθημα, αλλά για επίσημο στατιστικό στοιχείο. 

  Και ενώ εκατομμύρια άνθρωποι παλεύουν να βγάλουν τον μήνα, οι δημόσιες δαπάνες απαιτούν αυστηρό έλεγχο, διαφάνεια και λογοδοσία.     Δισεκατομμύρια φεύγουν για απευθείας αναθέσεις. 

  Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι τα αντιπλημμυρικά έργα: τελευταία δημοσιογραφική έρευνα για την περίοδο 2021–2026 καταγράφει 337 προκηρύξεις, συνολικού προϋπολογισμού 693,1 εκατομμυρίων ευρώ. 

  Τελικά τι παραδόθηκε, με ποιο κόστος και πόσο προστατεύτηκαν τελικά οι πολίτες; 

  Γιατί το αντιπλημμυρικό έργο δεν είναι διακοσμητικό κονδύλι. Είναι προστασία ανθρώπινων ζωών. 

  Αν τα χρήματα ξοδεύονται χωρίς το ανάλογο αποτέλεσμα, δεν έχουμε απλώς κακή διαχείριση.     Έχουμε αποτυχία που μπορεί να πληρωθεί με σπίτια, περιουσίες και ανθρώπινες ζωές.

  Στην ενέργεια, η πολιτική επιλογή της επιταχυνόμενης απολιγνιτοποίησης και η ενίσχυση της εξάρτησης από εισαγόμενα καύσιμα και διεθνείς ενεργειακές αγορές εγείρουν σοβαρά ερωτήματα για το κόστος και την ενεργειακή ασφάλεια της χώρας. 

  Η κυβέρνηση οφείλει να εξηγήσει πώς οι επιλογές της υπηρετούν τον πολίτη, την εγχώρια παραγωγή και την ενεργειακή αυτονομία, όχι να θεωρεί κάθε κριτική περίπου αμάρτημα κατά της «πράσινης μετάβασης».

  Όταν η ενέργεια γίνεται απλησίαστη, η φτώχεια θεριεύει και τα έργα προστασίας κρίνονται αναποτελεσματικά, οι επικοινωνιακές επιτυχίες δεν αποτελούν κυβερνητικό άλλοθι.

 

Υ.Γ. Η ιστορία των «Κίτρινων Γιλέκων» στη Γαλλία έδειξε πόσο εύκολα μια κοινωνική διαμαρτυρία μπορεί να μετατραπεί σε βαθιά κρίση νομιμοποίησης. 

Κατά τις κινητοποιήσεις η χρήση αστυνομικών όπλων προκάλεσε σοβαρούς τραυματισμούς, ακόμη και μόνιμη απώλεια όρασης σε νέους ανθρώπους. 

Η καταδίκη της βίας δεν μπορεί να είναι επιλεκτική. Ούτε η καταστροφή και οι επιθέσεις αποτελούν λύση ούτε η κρατική καταστολή μπορεί να υποκαθιστά την πολιτική απάντηση στα κοινωνικά αιτήματα. 

Όταν η εξουσία απαντά στην απόγνωση μόνο με αστυνομικά μέτρα, χωρίς να αντιμετωπίζει τις αιτίες της, δεν λύνει την κρίση. Τη βαθαίνει.