Βασίλης Σίμος ΑΝΕΠΙΔΟΤΟ

Χάθηκες  μέσα στα σύννεφα, χάθηκες μέσα στους πολύχρωμους πανέμορφους ουρανούς που χρόνια ζωγράφιζες....

Χάθηκες μέσα στην αγκαλιά του Θεού, που λάτρεψες, που σεβάστηκες και που το εκφράστηκες με την έντιμη ζωή σου και με τα πινέλα σου, φτιάχνοντας τη φύση του ονειρική.
Και μεις οι γυναίκες της ομάδας σου δεν μπορούμε να σε δούμε πια, ούτε να ακούσουμε την ωραία σου φωνή να μας ανοίγει τα μάτια και το μυαλό  για να γνωρίσουμε την τέχνη....ή μάλλον μπορούμε να σε δούμε ατενίζοντας τους πίνακες σου, να σε δούμε μέσα   στην πανδαισία των σχεδίων και των χρωμάτων σου...,
Δεν θα σε αποκαλέσουμε «Κύριε Βασίλη Σίμο» αλλά «Δάσκαλέ μας», γιατί ήσουν ο δάσκαλός μας και ο φίλος μας! Οι  ώρες που περνούσαμε στην αίθουσα του ομίλου ήταν τόσο όμορφες!  Μεγάλες γυναίκες γινόμαστε  πάλι παιδιά,  , να σε ακούμε να μας λες κομμάτια από την ιστορία τέχνης, να μας προβάλλεις  σλάιντς, να λέμε αστεία και να γελάμε ανέμελα και συχνά να εκφράζουμε τα βαθύτερα συναισθήματά μας. Είχες μια ανάταση ψυχής που σ’ έφτανε στα όρια της αγιότητας. Και συ ο μεγάλος καλλιτέχνης ήσουν ήρεμος, ταπεινός και επιεικής μαζί μας. Το Μάιο του 1985 έγινε η πρώτη μας έκθεση. Δείξαμε τότε τους καρπούς της πρώτης μας προσπάθειας. Τα επαινετικά λόγια σου και η ικανοποίηση που είδαμε  ζωγραφισμένη στο πρόσωπό σου μας έδωσε χαρά και δύναμη να συνεχίσουμε...
Ξεκινήσαμε 25 μαθητές. Στα επόμενα χρόνια οι μαθητές λιγόστεψαν για να μείνουμε τελικά13 ,μια γυναικεία συντροφιά... Στις εκθέσεις που κάναμε μετά, το κοινό μας ενθάρρυνε γιατί μιλούσε για «βελτίωση» και για «εξέλιξη» και ο τοπικός τύπος το 1989 έγραψε πως η «Εικαστική Γυναικεία Συντροφιά»  ξάφνιασε για την τόσο καλοστημένη έκθεση ζωγραφικής και πως «τα έργα έδειχναν θέληση, μεράκι και ευαισθησία». Σε σένα το χρωστούσαμε, δάσκαλέ μας.
Μας άνοιγες δρόμους που μας οδηγούσαν στην τέχνη και κυρίως στο Θεό, γιατί παρατηρώντας γύρω μας και μέσα μας ανακαλύπταμε το θαύμα της ζωής.  Βέβαια είχαμε και άλλους δασκάλους, είχαμε επίσης τον Κώστα  τον Κατσαντώνη, που σαν πρόεδρος του ομίλου   μας βοήθησε και μας συμπαραστάθηκε όλα αυτά τα χρόνια.  Κοντά σου λοιπόν δάσκαλε, ανακαλύψαμε την ομορφιά των σχημάτων και των χρωμάτων και την αλήθεια της τέχνης.
Διαβάσαμε και το βιβλίο σου «Χρώματα και μνήμες» (2008 ΕΚΔΟΣΕΙΣ  ΟΙΩΝΟΣ)  και νοιώσαμε υπερήφανες για σένα ! Είδαμε πως  εκτός από ζωγράφος  ήσουν βαθυστόχαστος  συγγραφέας. Ο λόγος σου λιτός, λυρικός και ποιητικός. Μπήκαμε μέσα στα κείμενά σου και νοιώσαμε τη μαγευτική ατμόσφαιρά τους....
Το γράμμα που σου στέλνουμε το χαρακτηρίζουμε
«ανεπίδοτο»  γιατί δεν μπορείς  να το  λάβεις ή γιατί δεν μπορείς να μας απαντήσεις....... Εμείς όμως σε βλέπουμε να μας χαμογελάς  και να μας λες με τη συνηθισμένη επιείκεια σου  πως σ’ευχαριστήσαμε....Θα θέλαμε επίσης ,δασκαλέ μας,να αγκαλιάσουμε την υπέροχη σύντροφό σου, που καταλαβαίνουμε πόσο πολύ της λείπεις πόσο μεγάλη είναι η οδύνη της  και να της πούμε πως ποτέ δε θα σε λησμονήσουμε  όσο ζούμε......... Σ’ ευχαριστούμε για την ανθρωπιά σου, για τα οράματα  που μας έδωσες και για όσα πολύτιμα πράγματα  μας δίδαξες....

Ζαφειρίνη Χονδρογιάννη