Καθημερινή Αδέσμευτη Εφημερίδα

  Αριθμός Πιστοποίησης: Μ.Η.Τ. 242014

Το μη χείρον βέλτιστον στη Γαλλική

Γράφει ο Δρ. Θεόδωρος Γ. Κουτρούμπας,

Καθηγητής UC Louvain

 

Τη δεκάτη του Απρίλη που έρχεται, ο λαός της Γαλλίας θα κληθεί να αποφασίσει ποιός θα είναι ο ηγέτης της χώρας του για τα επόμενα πέντε χρόνια. Αν κανείς από τους υποψηφίους δεν συγκεντρώσει το 50,1% των ψήφων - όπως συνήθως συμβαίνει - μια δεύτερη ψηφοφορία θα διεξαχθεί την 24η του ίδιου μήνα. Λίγες εβδομάδες αργότερα, τη 12η του Ιουνίου, οι Γάλλοι θα επιστρέψουν στις κάλπες για να εκλέξουν μια νέα εθνική συνέλευση που θα μοιραστεί την εξουσία με τον αρχηγό του κράτους κατά τη διάρκεια της προεδρικής θητείας.

Οι εκλογές σε ένα από τα ιδρυτικά και πολύ ισχυρά μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης κινούν πάντα το ζωηρό ενδιαφέρον των άλλων κρατών μελών και τον ενθουσιασμό των μέσων ενημέρωσης διεθνώς. Αυτή τη φορά όμως η Γαλλική προεκλογική περίοδος φαίνεται σ’όλους μάλλον ανιαρή. Σύμφωνα με όλες τις δημοσιευμένες δημοσκοπήσεις, ο απερχόμενος πρόεδρος θα παραμείνει στο Μέγαρο των  Ηλυσίων με άνετη πλειοψηφία.

Παρότι θα μπορούσε να εννοηθεί από τις προβλέψεις αυτές, ο απολογισμός των πέντε ετών διακυβέρνησης του Κυρίου Μακρόν δεν θεωρείται ιδιαίτερα θετικός από τους περισσότερους Γάλλους.

Για πάρα πολλούς, « ο Πρόεδρος δεν είναι εξαίρετος, αλλά οι αντίπαλοι του είναι πολύ χειρότεροι από αυτόν», όπως πρόσφατα έγραψε η αριστερή εφημερίδα « Marianne ».

Είναι δυστυχώς γεγονός ότι οι πιο δημοφιλείς συνυποψήφιοι του Προέδρου είναι ιδεολογικά τοποθετημένοι στα άκρα της Γαλλικής πολιτικής σκηνής.

Στα δεξιά υπάρχει φυσικά η Κυρία Mαρίν Λεπέν, αρχηγός του « Εθνικού Συνασπισμού»,  ιστορικού  ακροδεξιού κόμματος που ίδρυσε ο πατέρας της. Οι ιδέες της για τους μετανάστες, την εθνική κυριαρχία, την πολυπολιτισμικότητα και την εθνική ταυτότητα, δεν είναι διαφορετικές από εκείνες των κυβερνώντων κομμάτων  κάποιων ανατολικών χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως η Ουγγαρία ή η Πολωνία.

Ο Κύριος Ερίκ Ζεμούρ, γνωστός δημοσιογράφος και τηλεοπτική « persona », επικεφαλής του κόμματος «Επανάκτηση», είναι σαφώς πολιτικά δεξιότερος της Κυρίας Λεπέν. Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι και οι δύο διεκδικούν τη δεύτερη θέση στις προτιμήσεις των ψηφοφόρων, μαζί με την Κυρία Βαλερί Πεκρές, πρώην υπουργό προϋπολογισμού, που είναι η υποψήφια του «παραδοσιακού» δεξιού ρεπουμπλικανικού κόμματος. Επικρινόμενη και αμφισβητούμενη από τους ομοϊδεάτες της για έλλειψη χαρίσματος, η τελευταία αγωνίζεται σκληρά να σταματήσει την εκ δεξιών αιμορραγία του κόμματος της, υιοθετώντας ένα πολιτικό αφήγημα ομοιότυπο αυτού των ακροδεξιών  αντιπάλων της.

Αριστερά, είναι η πρώτη φορά που το σοσιαλιστικό κόμμα, που κυβέρνησε τη χώρα ως το 2017, δεν αποτελεί σημαίνοντα παίκτη στον προεκλογικό στίβο. Ο Κύριος Ζαν-Λουκ Μελενσόν, πομπώδης ηγέτης του ακροαριστερού κόμματος « Ανυπότακτη Γαλλία», είναι ο μόνος από τους έξι υποψήφιους του χώρου που έχει πιθανότητα να ξεπεράσει το 10% των ψήφων.

Οι διεθνείς συγκυρίες φαίνονται επίσης να ευνοούν τον Πρόεδρο Μακρόν. Μετά από 18 χρόνια Γερμανικής ηγεμονίας, με την Άγκελα Μέρκελ εκτός του παιχνιδιού κι έναν καγκελάριο που μολις ξεκινά τη θητεία του στο Βερολίνο, το Παρίσι βρίσκεται ξανά στο πηδάλιο της Ένωσης και προεδρεύει του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, την ώρα που ένας αιματηρός και δυνητικά «μεταδοτικός» πόλεμος μαίνεται στην Ουκρανία.

Αυτό αποτελεί φυσικά μια άριστη ευκαιρία για τον Εμμανουέλ Μακρόν να αποδείξει τις ικανότητες του στο ρόλο του διεθνούς ηγέτη και να συγκριθεί έτσι θετικά με τους υπόλοιπους διεκδικητές της εξουσίας, που έχουν πολύ συχνά επιδείξει άγνοια σε ζητήματα εξωτερικής πολιτικής κι έχουν εκφραστεί δημόσια - τουλάχιστον τρεις εξ αυτών - υπέρ του απόλυτα απαξιωμένου στη Γαλλία Βλαντιμίρ Πούτιν.

Το Γαλλικό Σύνταγμα δεν επιτρέπει στον πρόεδρο να υπηρετήσει περισσότερες από δύο θητείες, κι έτσι, αν επανεκλεγεί, ο Κύριος Μακρόν δεν θα αισθάνεται υποχρεωμένος να βάλει τις επιλογές του στη λογική της ψηφοθηρίας. Όπως πολλοί άλλοι ηγέτες που βρέθηκαν σ’αυτή τη θέση, είναι λοιπόν πιθανόν να επικεντρωθεί στο χτίσιμο της υστεροφημίας του και να λάβει αποφάσεις υπαγορευμένες από την προοπτική να περάσει στην ιστορία σαν ένας από τους Μεγάλους άνδρες της Γαλλίας. Οι φιλοευρωπαϊκες του ιδέες και η ως τώρα στάση του στις γεωπολιτικές υποθέσεις, θα επέτρεπαν να σκεφθεί κανείς ότι η παραμονή του στο τιμόνι που κράτησαν πριν από αυτόν προσωπικότητες όπως ο στρατηγός Ντεγκόλ και πιο πρόσφατα ο Φρανσουά Μιτεράν, θα έχει θετικές επιπτώσεις για την Ένωση, αλλά και για την Ελλάδα, σ’αυτη την εποχή των μεγάλων αλλαγών.

Ο παλιός μου καθηγητής της διπλωματίας συνήθιζε να λέει ότι στην πολιτική μια εβδομάδα ισοδυναμεί με επτά χρόνια κανονικής ζωής και επομένως τίποτε δεν μπορεί ποτέ να προβλεφθεί μετά βεβαιότητος. Και η δέκατη Απριλίου είναι ακόμη περισσότερο από μια εβδομάδα μακριά…

 

 

 

Ενημερωτικά δελτία

Ενημερωθείτε άμεσα από την εφημερίδα μας για τις τελευταίες ειδήσεις μέσα από την ηλεκτρονική σας διεύθυνση.