Γιορτάστηκε η έναρξη του ένοπλου αγώνα στην Καλύβα Στεφανή στη Σπερχειάδα

Την Κυριακή 17 Μαΐου του 2026 πραγματοποιήθηκαν από το Δήμο Μακρακώμης  οι εκδηλώσεις εορτασμού μνήμης και τιμής για την έναρξη του οργανωμένου ένοπλου αγώνα κατά των κατακτητών τον Μάιο του 1942 στην «ΚΑΛΥΒΑ ΣΤΕΦΑΝΗ» στη Σπερχειάδα.
Τελέστηκε επιμνημόσυνη δέηση από τον Πανοσιολογιότατο Αρχιμανδρίτη πατέρα Κύριλλο Πάρη και εκφωνήθηκε η ομιλία της ημέρας από την Δρ. Βασιλική Λάζου – Ιστορικό Διδάσκουσα Τμήματος Πολιτικών Επιστημών Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Την εκδήλωση τίμησαν με την παρουσία τους, ο Δήμαρχος του Δήμου Μακρακώμης κ. Χαντζής Γεώργιος, ο Αντιπεριφερειάρχης αγροτικής οικονομίας, κτηνοτροφίας και αλιείας Αποστολόπουλος Κωνσταντίνος, ο πρόεδρος Σπερχειάδας Γκόγιας Φώτης, οι εκπρόσωποι των Κοινοβουλευτικών κομμάτων και οι εκπρόσωποι των ένοπλων δυνάμεων, φορέων και συλλόγων του τόπου μας.
Η ομιλία της Βασιλικής Λάζου:
Πριν από 84 χρόνια, στις 22 Μαΐου 1942, δεκαπέντε παλικάρια συγκεντρώθηκαν στην Καλύβα Στεφανή, έξω από τη Σπερχειάδα. Με ελάχιστα όπλα αλλά με μεγάλη πίστη στη δύναμη του λαού, ξεκίνησαν για τα βουνά της Ρούμελης. Μέσα στις πιο σκοτεινές μέρες της Κατοχής γεννήθηκε ο πυρήνας του Ελληνικού Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού και άρχισε να παίρνει σάρκα και οστά το όραμα της Αντίστασης. Η έναρξη του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα δεν ήταν ένα τυχαίο γεγονός. Δεν ήταν πράξη λίγων «ρομαντικών» ούτε μια αυθόρμητη έκρηξη πατριωτισμού αποκομμένη από την κοινωνική πραγματικότητα. Ήταν η στιγμή όπου ένας λαός, μπροστά στον κίνδυνο της εξόντωσης και της υποδούλωσης, αποφάσισε να σηκώσει το ανάστημά του και να διεκδικήσει τη ζωή, την αξιοπρέπεια και τη λευτεριά του.
Η Ελλάδα του 1942 ήταν μια χώρα διαλυμένη. Οι κατακτητές είχαν τεμαχίσει τη χώρα, λεηλατούσαν τον πλούτο της και καταδίκαζαν χιλιάδες ανθρώπους στην πείνα και τον θάνατο. Η ναζιστική «Νέα Τάξη» ήταν ένα σχέδιο απόλυτης κυριαρχίας, βασισμένο στη φυλετική ιεράρχηση, στην οικονομική εκμετάλλευση και στη μετατροπή ολόκληρων κοινωνιών σε πληθυσμούς χωρίς δικαιώματα και χωρίς μέλλον.
Απέναντι σε αυτό το σχέδιο υποδούλωσης ο ελληνικός λαός δεν έμεινε αδρανής. Συνειδητοποίησε ότι για να επιβιώσει έπρεπε να οργανωθεί και να αγωνιστεί συλλογικά. Το ΕΑΜ και ο ΕΛΑΣ γεννήθηκαν μέσα από αυτή την ιστορική ανάγκη. Προστάτευσαν την παραγωγή, οργάνωσαν τη λαϊκή αλληλεγγύη, υπερασπίστηκαν τα χωριά από τη λεηλασία και έδωσαν ψωμί στους πεινασμένους και αξιοπρέπεια στους ταπεινωμένους. Δημιούργησαν θεσμούς λαϊκής αυτοδιοίκησης και δικαιοσύνης και συγκρότησαν το κράτος της Ελεύθερης Ελλάδας. Μαζί με τον αγώνα για την εθνική απελευθέρωση γεννήθηκε και το όραμα μιας κοινωνίας όπου ο λαός θα είναι κυρίαρχος στον τόπο του. Ο εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας ήταν αγώνας απέναντι στον φασισμό, τον ναζισμό και την κοινωνική καταπίεση. Η Αντίσταση δίδαξε ότι η ειρηνική συνύπαρξη των λαών μπορεί να οικοδομηθεί μόνο πάνω στην ελευθερία, τη δικαιοσύνη, τον αλληλοσεβασμό και την αυτοδιάθεση των λαών.

Σήμερα, 84 χρόνια μετά, η μνήμη της Εθνικής Αντίστασης παραμένει ζωντανή και αναγκαία. Όχι μόνο ως φόρος τιμής στους αγωνιστές και τις αγωνίστριες αλλά και ως απάντηση σε όσους επιχειρούν να παραχαράξουν την Ιστορία και να εξισώσουν τον φασισμό με εκείνους που τον πολέμησαν. Σε έναν κόσμο όπου οι πόλεμοι, η προσφυγιά, η φτώχεια και η κοινωνική αδικία εξακολουθούν να απειλούν τους λαούς, η παρακαταθήκη της Αντίστασης μάς καλεί να υπερασπιστούμε την ειρήνη και τη φιλία των λαών απέναντι στον εθνικισμό, τον ρατσισμό και τον φασισμό. Και αυτό είναι το μεγάλο μήνυμα της «Καλύβας Στεφανή»: όταν η πολιτική απαντά στις πραγματικές ανάγκες των ανθρώπων και γεννά ελπίδα, αξιοπρέπεια και προοπτική, τότε οι λαοί γίνονται πρωταγωνιστές της Ιστορίας.