Η Μάχη του Δομοκού

Γράφει ο Νίκος Καλημέρης

Σαν σήμερα θυμόμαστε τη Μάχη του Δομοκού, μια από τις καθοριστικές στιγμές του λεγόμενου «ατυχούς πολέμου» του 1897.
Ένας πόλεμος που δεν προέκυψε τυχαία, αλλά ήταν αποτέλεσμα πολιτικών επιλογών, πιέσεων και της κυρίαρχης τότε «εθνικής ιδέας», την οποία προώθησαν η ελληνική αστική και στρατιωτική ηγεσία. Η Ελλάδα οδηγήθηκε σε μια σύγκρουση για την οποία δεν ήταν στρατιωτικά προετοιμασμένη, απέναντι σε έναν καλά οργανωμένο και εκπαιδευμένο οθωμανικό στρατό.
Μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα, οι ελληνικές δυνάμεις όχι μόνο δεν κατάφεραν να διατηρήσουν την πρωτοβουλία των κινήσεων, αλλά αναγκάστηκαν σε υποχώρηση μέχρι έξω από τη Λαμία. Η έκβαση του πολέμου θα μπορούσε να είναι ακόμη πιο δυσμενής, αν δεν υπήρχε η παρέμβαση της Ρωσίας και των Μεγάλων Δυνάμεων της εποχής.(Με το αζημίωτο)
Η Μάχη του Δομοκού δεν είναι απλώς ένα ιστορικό γεγονός. Είναι μια υπενθύμιση των συνεπειών που μπορεί να έχουν οι λανθασμένοι υπολογισμοί, η ελλιπής προετοιμασία και η εξάρτηση από εξωτερικούς παράγοντες.
Και ίσως αξίζει να το δούμε και στο σήμερα: σε μια περίοδο όπου η χώρα φαίνεται να απομακρύνεται από παραδοσιακές ισορροπίες και να προσκολλάται μονοδιάστατα σε συγκεκριμένες συμμαχίες, με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται. Η ιστορία δείχνει ότι η εξωτερική πολιτική χωρίς πολυδιάστατες σχέσεις και αυτονομία ενέχει πάντα κινδύνους.
Η ιστορία δεν γράφεται για να τη δοξάζουμε άκριτα, αλλά για να τη μελετάμε και να μαθαίνουμε από αυτήν.