Η Παιδεία μας παλαιότερα και σήμερα

Γράφει ο Ηλίας Σπυρόπουλος
Συνταξιούχος εκπαιδευτικός

Αν μπορούσαμε την αιμορραγία της μετανάστευσης να την μετατρέψουμε σε αιμοδοσία προς την πατρίδα, μπορεί και πρέπει η διασπορά να παύσει να λογαριάζεται ως εθνική απώλεια και να αποτελέσει την παγκόσμια δύναμη του Ελληνισμού.
Από το 1974 και μετά, όλες οι κυβερνήσεις στο όνομα των εκπαιδευτικών μεταρρυθμίσεων, στο όνομα της πλέριας δημοκρατίας και της προοδευτικότητας, οδήγησαν την παιδεία μας σε αδιέξοδα. Δειλά- δειλά στην αρχή ξεκίνησαν μεταρρυθμίσεις σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης.
Βέβαια έπρεπε να γίνουν κάποιες αλλαγές- μεταρρυθμίσεις αλλά ύστερα όμως από σκέψη και μελέτη. Και σε όλες αυτές τις μεταρρυθμίσεις έπρεπε να υπάρχει ομοφωνία του πολιτικού συστήματος, ούτως ώστε να σταματήσει το γελοίο φαινόμενο, ο ένας να χτί­ζει, ο άλλος να γκρεμίζει ακόμα και υπουργοί του ίδιου πολιτικού φορέα.
Ξεκινήσαμε από τη σχολική ποδιά -σπουδαίο προοδευτικό μέτρο!!!- κάναμε όμως και τα δεκαπενταμελή συμβούλια -μέγα δημοκρατικό μέ­τρο!!- που οι μαθητές έγιναν αφεντάδες και κα­ταλήξαμε να διοικούν κατά το δοκούν τα σχολεία.
Και ενώ στα άλλα κράτη οι μεγάλοι πολιτικοί άνδρες προέρχονται από τα πλέον φημισμένα πανεπιστήμια, στην πατρίδα μας για να γίνεις πρέπει να προέρχεσαι από το δεκαπενταμελές. Καταργήθηκαν οι επιθεωρητές των σχολείων και τη θέση τους πήραν οι σχολικοί σύμβουλοι με αποτέλεσμα -τα έχει ζήσει ο γράφων- κανένας να μην ξέρει τι θέλει, να έρθουν τα πάνω κάτω και άκουσον- άκουσον: οι εκπαιδευτικοί πλησιάζει μισός αιώνας και ουδέποτε έχουν αξιολογηθεί - βαθμολογηθεί.
Βέβαια και ο θεσμός του επιθεωρητή έχρηζε πολλών βελτιώσεων. Και όλοι οι τότε σωστά σκεπτόμενοι και σώφρονες εκπαιδευτικοί, μακριά από πολιτικές σκοπιμότητες και ας μη θεωρηθεί αυτό εγωιστικό, ανάμεσα σ’ αυτούς ήταν και ο γράφων, ζητάγαμε να παραμείνει ο θεσμός, να αφαιρεθούν όμως ορισμένα δικαιώματα που υπερέβαιναν τα πλαίσια της χρηστής διοίκησης. Αυτό ήταν το καλύτερο. Επίσης να διατηρηθεί η βαθμολογική μας προαγωγή, που ήταν διαχρονική και ανέβαζε ηθικά και οικονομικά τον εκπαιδευτικό και να μην αντικατασταθούν από τα άχρωμα και χωρίς κανένα νόημα κλιμάκια.
Φωνή βοώντος εν τη ερήμω, βέβαια.
Αυτή η διαχρονική κατρακύλα, οδήγησε στο σήμερα που έχουν έρθει τα πάνω κάτω, οι εκπαιδευτικοί δεν τολμούν να παρατηρήσουν τους μαθητές, να επιβάλουν στοιχειώδη τάξη στα σχολεία, τα χέρια τους είναι δεμένα.
Και πέραν αυτών, το μπούλινγκ, οι σχολικές συμ­μορίες, η ασυδοσία, η εγκληματικότητα. Η κυ­βέρνηση επιτέλους κατάλαβε τί γίνεται και εξήγ­γειλε κάποια μάλλον χλιαρά μέτρα που στην κα­τάσταση που φτάσαμε είναι μάλλον ασπιρίνες.
Και η αντιπολίτευση αντί να ζητήσει ακόμα πιο βελτιωμένα μέτρα, μιλά ανεύθυνα για αφαίρεση δικαιωμάτων ή για αξιοποίηση συγχρόνων επι­στημονικών μεθόδων.
Η στήλη κάνει έκκληση σε όλα τα πολιτικά κόμματα, από κοινού, ομοτράπεζα, υπεύθυνα να λάβουν μέτρα, υγιή, σωστά για την παιδεία που να αποσκοπούν στο να βγαίνουν από τα σχολεία σώφρονες και πειθαρχημένοι πολίτες ώστε να ανα­κάμψει η πτωτική πορεία της κοινωνικής πα­ρακμής.