Η πρωταπριλιά του 1955 για την Κύπρο

Γράφει ο
Αθ. Δ. Γκίκας
Μαθηματικός 

Δεν ήταν πρωταπριλιάτικο ψέμα οι προκηρύξεις που γέμισαν την Κύπρο την 1-4-1955 γνωστοποιώντας, ότι αρχίζει αγώνας από την Ε.Ο.Κ.Α. για την αποτίναξη του Αγγλικού ζυγού. 
Η ένοπλη δράση, η αυτοθυσία και η δύναμη του παραδείγματος των μελών της Ε.Ο.Κ.Α. είχαν συνεγείρει την κοινή γνώμη και τόνωσαν τον ενθουσιασμό και τη διάθεση προσφοράς της νεολαίας. 
Το περήφανο βάδισμα των νέων αγωνιστών προς την αγχόνη και η περιφρόνηση του θανάτου εξέθεταν διεθνώς τη Βρετανία. 
Την εποχή που υπογραφόταν η συνθήκη της Ρώμης για την ενοποίηση της Ευρώπης η Αγγλία προχωρούσε σε απαγχονισμούς. 
Ο Κυπριακός αγώνας συγκίνησε τον Ελληνικό λαό και είχε βαθύτατη επίδραση και σε άλλους μαχόμενους λαούς. 
Μακρινό ελληνικότατο νησί . παράδειγμα ωραίων πατροπαράδοτων αγώνων .  κήρυγμα του μεγάλου πόθου που δεν έλλειψε, να πάλλεται μέσα στις καρδιές των Κυπρίων για «Ένωση» με την μητέρα Ελλάδα. 
Το Τεύκρος από την δική μας Σαλαμίνα στα αρχαία χρόνια με την τριήρη του άραξε στην Κύπρο και ίδρυσε τη δική του Σαλαμίνα (σημερινή Αμμόχωστος), βάζοντας μια για πάντα την Ελληνική σφραγίδα στον τόπο, που δεν ξεθώριασε μέχρι και σήμερα. Ας πέρασαν δεκάδες κατακτητές . Φράγκοι, Σαρακηνοί, Τούρκοι … 
Δεν μπόρεσαν να της αλλάξουν τη φυσιογνωμία. Απλά φεύγοντας η δική τους κουλτούρα πλούταινε την φυσιογνωμία της ΚΥΠΡΟΥ. 
«Που είναι εκείνη η ξακουστή, παλικαριών γεννήτρα και τραγουδιών, ευλογημένη από την Αφροδίτη» γράφει ο Παλαμάς. 
Είναι άστρο που θαμπώνει με το φως του, όσο και αν η Τούρκικη αντάρα σκέπασε το βορρά της. 
Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι αγωνίστηκαν στο πλευρό της Ελλάδας στον πόλεμο του ’40. 
Και οι σύμμαχοι, μικρόψυχοι ή πονηροί, μας έδωσαν τα Δωδεκάνησα ως αμοιβή των αγώνων μας ενάντια στους ναζιστές. Ήμασταν οι μοναδικοί σύμμαχοι της Αγγλίας. Αυτή αντί να φανεί γενναιόδωρη απέναντί μας, παρότρυνε τους Τούρκους να εγείρουν αξιώσεις στην Κύπρο. Δόλια Εγγλέζικη πολιτική1. 
Με υπόδειξή της οργανώθηκαν τα τρομοκρατικά τάγματα του Τενκτάς που εκφόβιζαν όχι μόνο τους Ελληνοκύπριους αλλά και τους ομοεθνείς τους Τουρκοκύπριους που ήταν μετριοπαθείς και ήθελαν τη συνύπαρξη. Θα τελειώσω το μικρό τούτο κείμενο – μνήμης για την έναρξη του ενωτικού αγώνα των Κυπρίων με την Ελλάδα με στίχους Παλαμά που γράφτηκαν όχι για την ΚΥΠΡΟ αλλά για το Ιόνια νησιά. Ταιριαστό όμως και για την περίπτωση της ΚΥΠΡΟΥ. 

«Παρά του ξένου φόρεμα κι αρχοντικό στεφάνι 
με λάμψη περισσή 
Κάλλιο, ως μητέρα Ελλάδα, να είμαι σαν χορτάρι 
φτάνει μόνο να με πατάς εσύ»




1    Την ίδια επαμφοτερίζουσα στάση κράτησε και το 1974 κατά την εισβολή του Αττίλα. Το μόνο που την ενδιάφερε ήταν η βάση της στο Ακρωτήρι.