Η τραγωδία της εποχής μας!

Γράφει ο Χρήστος Αλεξανδρής

Με αφορμή την 81η Σύνοδο της Γενικής Συνέλευσης του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, προτείνω να κάνουμε ως πολίτες ένα ταξίδι στο χρόνο.
Να γυρίσουμε 20 με 30 χρόνια πίσω και να δούμε πώς ήταν τότε ο κόσμος μας και για ποια πράγματα συμφωνούσαμε ή διαφωνούσαμε στις δημόσιες συζητήσεις και αντιπαραθέσεις.
Ήταν η εποχή που όλοι μιλούσαμε για την παγκοσμιοποίηση, την απελευθέρωση των οικονομιών, την επέκταση της δημοκρατίας και των πολιτικών ελευθεριών σε όλο τον κόσμο. Υπήρχε η αισιοδοξία ότι η αλληλεξάρτηση των οικονομιών, η ελεύθερη μετακίνηση ανθρώπων, αγαθών και υπηρεσιών θα καταργούσε τα διασυνοριακά εμπόδια, θα έβαζε στο χρονοντούλαπο της ιστορίας τους εθνικισμούς, θα έφερνε τις ηγεσίες και τους λαούς πιο κοντά, θα μείωνε τους ανταγωνισμούς και τις ανισότητες, θα απέτρεπε τους πολέμους.
Υπήρχαν πράγματι όλες οι προϋποθέσεις για να οδηγηθούμε σε έναν καλύτερο κόσμο με ευημερία και διεθνή ειρήνη.
Σε πρώτη φάση η παγκοσμιοποίηση ταυτίστηκε με την εξάπλωση της δημοκρατίας, εξάλειψε τη φτώχεια σε πολλές χώρες της Ασίας και μοίρασε δικαιότερα τον πλούτο και γεφύρωσε το χάσμα που χώριζε το Βορρά από το Νότο.
Ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών ήταν η μεγαλύτερη ασπίδα προστασίας του διεθνούς δικαίου, του απαραβίαστου των συνόρων, της διαφύλαξης της εδαφικής ακεραιότητας του κάθε κράτους μέλους του Οργανισμού, της ειρηνικής διευθέτησης των διαφορών μεταξύ των κρατών, και εντέλλει η βάση για την ανάπτυξη της διεθνούς συνεργασίας μπροστά σε κοινές απειλές και προκλήσεις όπως οι πανδημίες, η τρομοκρατία και η κλιματική κρίση.
Με απογοήτευση διαπιστώνουμε σήμερα ότι άρκεσαν να περάσουν τριάντα χρόνια για να διαψευστούν με πάταγο όλες αυτές οι προσδοκίες μας. Ο κόσμος σήμερα δεν είναι αυτός που πιστεύαμε ότι θα ζούσαμε εμείς και τα παιδιά μας. Έχει αλλάξει και είναι ένας κόσμος χειρότερος από αυτόν που αφήνουμε πίσω μας.
Οι πολεμικές συγκρούσεις Ρωσίας-Ουκρανίας, Ιράν-ΗΠΑ και Ισραήλ-Χαμάς, με χιλιάδες νεκρούς και με όλη τη βαναυσότητα που χαρακτηρίζει τις συγκρούσεις, ανατρέπουν τις διεθνείς ισορροπίες και γκρεμίζουν τις βεβαιότητες που υπήρχαν μέχρι σήμερα.
Μέσα σε αυτό το κλίμα συλλογικής παραφροσύνης διεξήχθη και η γενική συνέλευση του ΟΗΕ. Ένας διεθνής οργανισμός που η φωνή του έπαψε να ακούγεται και να γίνεται σεβαστή από τα κράτη και τις ηγεσίες τους.
Παρακολουθώντας τα δημοσιεύματα και τις ανταποκρίσεις από τις εργασίες της γενικής συνέλευσης του ΟΗΕ, με θλίψη διαπιστώνουν οι πολίτες ότι για πρώτη φορά σε μια γενική συνέλευση του Οργανισμού που δημιουργήθηκε για να παίξει το ρόλο του θεματοφύλακα της διεθνούς ειρήνης, δεν υπάρχει η αίσθηση του κοινού πεπρωμένου.
Οι εργασίες διεξήχθησαν μέσα σε ένα κλίμα πόλωσης, εχθροπάθειας και φανατισμού, με τους μισούς εκπροσώπους κρατών να μην μιλάνε στους άλλους μισούς, και τις εκκλήσεις του Γάλλου προέδρου Εμανουέλ Μακρόν ότι δεν πρέπει να επικρατήσει ο νόμος της ζούγκλας, να μην συγκινούν τον Αμερικανό πρόεδρο αλλά και άλλους πολεμοχαρείς ηγέτες που κάνουν τα πάντα για να μας πείσουν ότι ο κόσμος στον οποίο θα ζήσουμε τα επόμενα χρόνια θα είναι ένας κόσμος χωρίς κανόνες. Ένας κόσμος όπου θα επικρατεί το δίκαιο του ισχυρού, με τις μεγαλύτερες χώρες να μεταχειρίζονται τις μικρότερες όπως θέλουν και όπως εξυπηρετούν τα συμφέροντά τους. Να παραβιάζουν την κυριαρχία των χωρών τους και να επεμβαίνουν στις εσωτερικές τους υποθέσεις, χρησιμοποιώντας διάφορα προσχήματα. Ένας κόσμος στον οποίο οι διεθνείς οργανισμοί και οι διεθνείς συμφωνίες δεν θα παίζουν κανένα ρόλο. Σε αυτόν τον κόσμο, οι γενικές συνελεύσεις του ΟΗΕ θα γίνονται μόνο για να βγάζουν φωτογραφίες οι ηγέτες των κρατών.
Και αυτή είναι η μεγαλύτερη τραγωδία της εποχής μας. Ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα της ανθρώπινης σκέψης μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο που ήταν ο ΟΗΕ, να είναι σήμερα τόσο υποβαθμισμένος, αποδυναμωμένος και απαξιωμένος στα μάτια των πολιτών, ώστε να μην μπορεί να εκπληρώσει την αποστολή για την οποία δημιουργήθηκε. Να δίνει δηλαδή τη δυνατότητα στις μεγάλες δυνάμεις αλλά και σε μικρότερες χώρες να συζητούν τις διαφορές τους και να αποφεύγουν τις πολεμικές συγκρούσεις.
Είναι αυτή η αίσθηση του χαμένου παραδείσου που κάνει τους ανθρώπους να φοβούνται για τα χειρότερα!