Κωπηλατώντας κόντρα στο ρεύμα !

Γράφει ο Χρήστος Αλεξανδρής 

Ένα βήμα μπροστά και δύο πίσω κάνει τα τελευταία χρόνια το ΠΑΣΟΚ στην προσπάθεια ανάκαμψης που επιχειρεί με στόχο να πρωταγωνιστήσει ξανά στο δημόσιο βίο ως μια υπολογίσιμη κυβερνητική δύναμη. Ένα ακόμη βήμα μπροστά έκανε την Κυριακή με την εσωκομματική διαδικασία εκλογής συνέδρων, διαδικασία που χαρακτηρίστηκε από τη μεγάλη συμμετοχή μελών και φίλων του ΠΑΣΟΚ. Είχαν προηγηθεί όμως δύο βήματα πίσω όλο το προηγούμενο διάστημα με την ηγετική ομάδα του κόμματος να επιδίδονται σε ένα ιδιότυπο κομματικό μπρα ντε φέρ με έντονες διαφωνίες για τις μεταγραφές νέων στελεχών αλλά και τη διαγραφή του Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλου από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του κόμματος. Με τη χθεσινή διαδικασία εκλογής συνέδρων το ΠΑΣΟΚ κάνει για πολλοστή φορά τα τελευταία χρόνια μια ανασυγκρότηση. Ένας κύκλος εσωστρέφειας κλείνει και μια νέα προσπάθεια ανάκαμψης ξεκινά, με τα στελέχη του κόμματος να ελπίζουν σε καλύτερα αποτελέσματα στην επόμενη δημοσκόπηση. Όλοι αναγνωρίζουν ότι το ΠΑΣΟΚ διαθέτει πρόγραμμα, στελέχη, οργανωτική ικανότητα και ισχυρή κοινωνική βάση. 
Το ερώτημα όμως που παραμένει αναπάντητο είναι γιατί αφού τα διαθέτει όλα αυτά δεν ανεβαίνει δημοσκοπικά και η “βελόνα” παραμένει κολλημένη σε χαμηλά σκορ ; Να δεχτούμε ότι πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Νίκος Ανδρουλάκης έχει παρουσιάσει ένα ολοκληρωμένο σχέδιο κυβερνητικής πολιτικής όπως ισχυρίζονται τα στελέχη του κόμματος στις δημόσιες εμφανίσεις τους. Να δεχτούμε ότι πρόκειται όπως ισχυρίζονται για μια διαφορετική πολιτική διακυβέρνησης από αυτή της Νέας Δημοκρατίας του Κυριάκου Μητσοτάκη. Μια πρόταση που μιλά για έναν ισχυρό δημόσιο τομέα και για ένα αποκεντρωμένο κράτος με ενίσχυση της τοπικής αυτοδιοίκησης και της περιφερειακής ανάπτυξης και για στήριξη των ευάλωτων κοινωνικών στρωμάτων όπως οι μικρομεσαίοι και οι χαμηλοσυνταξιούχοι. Παρ' όλα αυτά ο κεντρικός στόχος του ΠΑΣΟΚ που δεν είναι άλλος από την επανασύνδεσή του με τα κοινωνικά στρώματα ψηφοφόρων που παραδοσιακά εξέφραζε και τα οποία σε άλλες εποχές εντελώς διαφορετικές από τη σημερινή συγκροτούσαν την ισχυρή κοινωνική συμμαχία που του εξασφάλιζε μεγάλες εκλογικές νίκες και το καθιστούσε το κόμμα των μη προνομιούχων ασυναγώνιστη δύναμη διακυβέρνησης, μέχρι σήμερα και ένα χρόνο πριν τις εθνικές εκλογές δεν έχει επιτευχθεί. 
Αντίθετα σήμερα ο άνεμος της πολιτικής αλλαγής την οποία επιζητά η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών όπως φαίνεται σε όλες τις δημοσκοπήσεις φυσάει προς την αντίθετη κατεύθυνση ενισχύοντας τις δυνάμεις του αντισυστημισμού και του λαϊκισμού. Τα παραδοσιακά κόμματα εξουσίας υποχωρούν εκλογικά και δημοσκοπικά σε ολόκληρη την Ευρώπη και ενισχύονται τα άκρα. Αυτό που παρατηρούμε τα τελευταία χρόνια είναι μια μεγάλη μετατόπιση του εκλογικού σώματος από τα παραδοσιακά κόμματα του κέντρου και της κεντροαριστεράς σε αντισυστημικά και εθνικιστικά πολιτικά ρεύματα. 
Το βλέπουμε να συμβαίνει στη Γαλλία με το Εθνικό Μέτωπο της Λεπέν, το βλέπουμε στη Γερμανία με την εντυπωσιακή άνοδο των ποσοστών της ακροδεξιάς, στη Βρετανία με την άνοδο του εθνικιστικού κόμματος του Φάρατζ, στην Ιταλία που κυβερνά η Μελόνι. Μοναδικές εξαιρέσεις όπου η σοσιαλδημοκρατική ατζέντα επιβιώνει ακόμη είναι στην Ισπανία του Σάντσεθ. 
Στην Ελλάδα το ΠΑΣΟΚ έχασε την παλιά του λάμψη και σταμάτησε να γοητεύει τους ψηφοφόρους. Την πρώτη φορά όταν στο όνομα του εκσυγχρονισμού της χώρας μετατοπίστηκε υπερβολικά προς το κέντρο και υιοθέτησε συντηρητικές και φιλελεύθερες πολιτικές, αφήνοντας ελεύθερο ζωτικό χώρο στα αριστερά της. Και τη δεύτερη φορά όταν στο όνομα της αντιμετώπισης της οικονομικής κρίσης, επωμίστηκε το μεγαλύτερο πολιτικό κόστος λαμβάνοντας σκληρά αλλά αναγκαία μέτρα για τη σωτηρία της χώρας. Σήμερα οι προοπτικές ανάκαμψης του ΠΑΣΟΚ, φαίνονται μικρές και η περίφημη πολιτική αλλαγή που επαγγέλλεται ο Νίκος Ανδρουλάκης θέτοντας ως στόχο “στις επόμενες εθνικές εκλογές του 2027 το ΠΑΣΟΚ να είναι πρώτο κόμμα έστω και με μια ψήφο”, μοιάζει με κωπηλασία κόντρα στο ρεύμα. Το ΠΑΣΟΚ παραμένει μακριά από την εξουσία 14 ολόκληρα χρόνια. Τα δυναμικά κοινωνικά στρώματα που ασπάζονταν τις ιδέες του, το πίστευαν και το ακολουθούσαν τις προηγούμενες περιόδους πριν τα μνημόνια, σήμερα το έχουν εγκαταλείψει και δεν έχουν επιστρέψει στο ΠΑΣΟΚ παρά την κατάρρευση του ΣΥΡΙΖΑ και παρά τις διαδοχικές κρίσεις που αντιμετώπισε η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας. Με λίγα λόγια δεν είναι εύκολη η επιστροφή του ΠΑΣΟΚ στο κέντρο της πολιτικής ζωής του τόπου, όχι φυσικά ως κόμμα διαμαρτυρίας αλλά ως δύναμη διακυβέρνησης. Αυτό φαίνεται να το αντιλαμβάνεται και ο ίδιος ο αρχηγός του κόμματος Νίκος Ανδρουλάκης γι αυτό και απαντώντας σε σχετική ερώτηση δημοσιογράφου κατά πόσο πιστεύει ότι το ΠΑΣΟΚ θα είναι πρώτο κόμμα στις εκλογές το 2027 όταν σήμερα είναι πίσω δημοσκοπικά από τη Νέα Δημοκρατία 18 με 20 μονάδες μονάδες, δήλωσε ότι “η πολιτική είναι το πεδίο των ανατροπών και των εκπλήξεων”. Όπως πολύ εύστοχα σχολίασε ένα στέλεχος της παράταξης ο αγώνας του ΠΑΣΟΚ που θα κρίνει το αποτέλεσμα των εκλογών θα κριθεί στην κοινωνία και όχι εντός των κομματικών τειχών.