Μάνα

Γράφει η Αρχοντούλα  Ζωγραφοπούλου - Τσιάμη 

Μάνα, μητέρα ή μαμά
όπως και να την πούμε
γιορτάζει το χρόνο μια φορά
να πάρει αγάπη και φιλιά.

Φιλιά κι αγάπη περισσή
από το κάθε της παιδί
από το κάθε θαύμα της
που γιάνει κάθε τραύμα της.

Μάνα είν΄ ο μόνος άνθρωπος
που πάντα όλοι αναζητάμε,
στη λύπη μας και στη χαρά
μαζί  να το περνάμε.

Μάνα η ακτίδα του φωτός
που πέφτει στο σκοτάδι
και το γλυκό χαμόγελο
το πιο απαλό της χάδι.

Η ζεστασιά της γύρω μας
όλους τους πάγους λιώνει
για τα παιδιά της πάντοτε
η  κάθε μάνα καμαρώνει.

Όση πίκρα  απ΄ τα παιδιά
η μάνα και αν δεχτεί
πως έχει άχρηστα παιδιά
ποτέ δε θα παραδεχτεί.

Είναι ο καλός τους δικαστής
πάντα για να τα αθωώνει
όποια κι αν είναι η πράξη τους
επίμονα αυτή τα δικαιώνει.

Μάνα κι ο αναστεναγμός που 
βγαίνει απ΄ τα φυλλοκάρδια
όταν η μάνα πια δε ζει
που όλα άχαρα και άδεια

«Ποτέ τη μάνα μην πικραίνεις
ποτέ σκληρά μην της φερθείς
γιατί στις δύσκολες στιγμές σου
‘’που είσαι μάνα μου’’; θα πεις.

Σαν τη μάνα κανείς δε σε προσέχει
και χαρά σ΄ όποιον την έχει».