Οι ζωές των άλλων! (Άρθρο του Χρήστου Αλεξανδρή)

Το ερώτημα εύλογο: Τι τον έπιασε στα καλά καθούμενα τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη και θέλησε να λύσει το θέμα της ισότητας του γάμου των ομόφυλων ζευγαριών διασφαλίζοντας και τα δικαιώματα των παιδιών ; 

Είχαμε λύσει όλα τα άλλα προβλήματα και εκκρεμούσε μόνο αυτό των δικαιωμάτων των ομόφυλων ζευγαριών ;

Προφανώς και όχι. Ωστόσο στις μέρες μας η σοβαρότητα ενός θέματος κρίνεται πολλές φορές αφενός από το ενδιαφέρον που επιδεικνύει γι’ αυτό ο πολιτικός κόσμος και η ίδια η κοινωνία, αλλά και από τον τρόπο που προβάλλεται από τον τύπο, τις τηλεοράσεις και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Για όλους αυτούς τους λόγους το θέμα πήρε τέτοιες διαστάσεις που τις τελευταίες δύο εβδομάδες έγινε κυρίαρχο και αποκλειστικό θέμα συζήτησης στο δημόσιο διάλογο, αλλά και αντικείμενο ομηρικών καβγάδων σε καφενειακού τύπου συζητήσεις.

Όλη η Ελλάδα ασχολείται με το γάμο των ομόφυλων ζευγαριών και την τεκνοθεσία, παρά το γεγονός ότι αφορά μια μικρή μειοψηφία. Γι’ αυτό και το αρχικό ερώτημα παραμένει: Τι τον έπιασε τον Μητσοτάκη και άνοιξε για τα καλά ένα ζήτημα ατομικών δικαιωμάτων, προκαλώντας τα ανακλαστικά μιας συντηρητικής ιδεολογίας που θεωρεί οτι χάνονται οι εθνικές της παραδόσεις και αξίες, διχάζοντας παράλληλα και τα κόμματα της αντιπολίτευσης ;

Φυσικά ο πρωθυπουργός είχε και άλλη επιλογή, να μην κάνει απολύτως τίποτα, να μην φέρει για ψήφιση στη Βουλή αυτό το ζήτημα και να τα έχει καλά με όλους και κυρίως με την δική του Κοινοβουλευτική Ομάδα. Είναι άλλωστε γνωστό ότι στην πολιτική ο πιο ασφαλής και εύκολος δρόμος είναι να μην λες και κυρίως να μην κάνεις ποτέ τίποτα δυσάρεστο ή αμφιλεγόμενο.

Με άλλα λόγια να είσαι αρεστός σε όλους. Όμως οι πολιτικοί που ξεχωρίζουν είναι αυτοί που κάνουν τα πράγματα να κινούνται, να εξελίσσονται να προοδεύουν. Είναι αυτοί που τολμούν τις αλλαγές, χωρίς να υπολογίζουν το πολιτικό κόστος και χωρίς να φοβούνται να συγκρουστούν και με το ίδιο τους το κόμμα προκειμένου να κάνουν τη δημοκρατία και τους θεσμούς του κράτους δικαίου να λειτουργήσουν καλύτερα.

Καταργώντας τους διαχωρισμούς και τις διακρίσεις μεταξύ των πολιτών με βάση τη θρησκεία, το φύλο, τον σεξουαλικό προσανατολισμό. Αναγνωρίζουμε βεβαίως πως στο εσωτερικό της χώρας μας μπορεί πολλοί άνθρωποι να εξακολουθούν να ταυτίζονται με τα σύμβολα του έθνους κράτους. Δεν είναι προς ψόγον αυτό. Και ουτε θα κολλήσουμε ταμπέλες στους ανθρώπους που έχουν μια αντίθετη άποψη και εκφράζουν έναν συντηρητισμό μιας άλλης εποχής. Άλλωστε δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι αυτός ο συντηρητισμός πολλές φορές στο παρελθόν κράτησε όρθια τη χώρα σε καιρούς χαλεπούς.

Επομένως ακούμε όλες τις απόψεις και τις διαφωνίες που εκφράζονται και αποφασίζουμε για το ζήτημα που μας απασχολεί.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε όμως και κάτι άλλο ! Ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα και το κράτος δικαίου που βασίζεται στην ισονομία και την ισοπολιτεία αναγνωρίζονται πλέον ως θεμέλιο κάθε ευρωπαϊκής φιλελεύθερης δημοκρατίας και σίγουρα δεν μπαίνουν στη ζυγαριά πλειοψηφίας - μειοψηφίας.

Η Ελλάδα έχει αποφασίσει προ πολλού να είναι μια ευρωπαϊκή φιλελεύθερη χώρα με μια πλουραλιστική και ανεκτική δημοκρατία. Το μεγαλείο της δημοκρατίας άλλωστε είναι ότι συνυπάρχουμε μέσα απο τη διαφορετικότητά μας. Και κυρίως με άτομα που δεν είναι σαν κι εμάς.

Και ο Μητσοτάκης ως πρωθυπουργός δεν σκοπεύει να χαρίσει τον φιλελευθερισμό, προσώρας τουλάχιστον, στους πολιτικούς του αντιπάλους.

Κρίνοντας από την πολιτική του δεν δείχνει και διατεθειμένος να παραιτηθεί αυτοβούλως της πολιτικής του κυριαρχίας που απολαμβάνει τα τελευταία χρόνια και πιστοποιείται σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις, παραχωρώντας το χώρο του κέντρου στα κόμματα που τον διεκδικούν για να αναπνεύσουν πολιτικά.

Το μήνυμα αυτό εκπέμπει με το νομοσχέδιο για το γάμο των ομόφυλων ζευγαριών. Δεν κινδυνεύει η δημοκρατία ούτε οι παραδόσεις του έθνους από τη γκέι κοινότητα. Αντίθετα γίνεται πιο ισχυρή. Σε μια δημοκρατία ανοιχτή και ανεκτική δεν μετράνε μόνο οι δικές μας ζωές. Μετράνε και οι ζωές των άλλων που είναι διαφορετικοί από εμάς.

Χρήστος Αλεξανδρής