Πώς ασκείται η εξουσία

Γράφει ο Αθ. Δ. Γκίκας, Μαθηματικός

«Και τώρα, κάτι για μας εδώ να πούμε»

(από τους Όρνιθες του Αριστοφάνη μεταφρ. Β. Ρώτα)

Ο εξουσιοδοτημένος από το λαό ασκεί εξουσία. Όσο ο εξουσιαστής την ασκεί, γίνεται αυτός η λαϊκή θέληση. Πώς; μέσω των κομματικών εντύπων, ηλεκτρονικών μέσων ενημέρωσης δηλ. τη δημόσια σχέση, που πολλοί την ονομάζουν πλύση εγκεφάλου. Πείθεται έτσι ο λαός ότι η θέληση του εξουσιαστή είναι ταυτόσημη με τη δική του.

Ο χρόνος όμως περνά, η λαϊκή θέληση αλλάζει και κάποια μέρα γίνεται αντιληπτό ότι ο εξουσιαστής δεν την εκπροσωπεί.

Τότε δύο πράγματα θα συμβούν:

• Ή ο ασκών την εξουσία θα κυβερνά χωρίς τη συγκατάθεση του λαού, άρα ασκεί δικτατορία.
• Ή θα πέσει αυτός σε δυσμένεια, οπότε θ’ αναλάβει νέος εξουσιαστής αντίπαλου κόμματος.

Το κόμμα στην Ελλάδα είναι θέση αδιαμφισβήτητη. Όποιος δεν συμφωνεί με κάποιες αποφάσεις του, έχοντας μια διαφορετική άποψη, διαγράφεται ως εάν πρόδωσε τις αρχές ή τις αποφάσεις του κόμματος !!

Ποιες όμως αρχές ή αποφάσεις; Του αρχηγού και των συμβούλων του, που από αυτόν εκπορεύεται η μόνη ορθή άποψη.

Παλαιότερα οι εντός κόμματος ομόθυμα την επικροτούσαν. Σήμερα ομόθυμα σιωπούν. Έχουν ενστερνισθεί τη φράση το Ε. Αβέρωφ: «το πρόβατο έξω από το μαντρί το τρώει ο λύκος ! ». 

Ένα κόμμα αναπτυγμένου τόπου βαδίζει μέσα στο χρόνο εν μέσω των αντιθέσεών του. Σ’ εμάς συνήθως γηράσκει με το χρόνο, διαλύεται ή αλλάζει ονομασία.

Δεν με έχουν πείσει τα συνέδρια των κομμάτων με τις τυπικές τους διαδικασίες τις μονότονες και μονόφωνες αποφάσεις τους.

Αν κάποιος κατορθώσει ν’ ακουστεί, λέγοντας κάτι διαφορετικό, αποκλείεται να υιοθετηθεί από το συνέδριο. Απλά το πολύ να συγκροτήσουν επιτροπή για να μελετήσει τη σπουδαιότητά του.

Γνωρίζουν καλά οι χειριστές των μαζών ότι αν θέλεις να πεθάνει μια καινούργια ιδέα, σχημάτισε επιτροπή για να τη μελετήσει ^. είναι σίγουρο ότι θα πεθάνει πριν δοκιμαστεί !!

Μόνο τα μακροσκελή πορίσματα, που διευκολύνουν τις ηγετικές ομάδες περπατάνε γρήγορα.

Ξέρεις αναγνώστη τι φοβάμαι περισσότερο από όλα; Ότι μέσα μας κρύβουμε ένα φιλόδοξο μικρό εξουσιαστή, αποτυχημένο ίσως ή οπωσδήποτε καταπιεσμένο. Μου φαίνεται ότι δεχόμαστε τον επιτυχόντα κοινοτικό Πρόεδρο, Δήμαρχο, Περιφερειάρχη και γενικά εξουσιαστή ως μια φανταστική προέκταση του εαυτού μας. 

Δεχόμαστε τις ηθικολογίες των ανήθικων, τις λασπολογίες των λασπολόγων κλπ γιατί ίσως έχουμε μέσα μας ανηθικότητα, φθόνο κλπ.

Τα ακριβά πρότυπα, τα διαθέτοντα αρετή, χρειάζονται πρωτίστως αρετή από το λαό – ψηφοφόρο για να γίνουν αποδεκτά.

Τον καιρό μας, δυστυχώς, τον χαρακτηρίζει ακόμα ο λαϊκισμός, εύκολη λεία οπαδών και εκκόλαψη φιλοδοξιών.