Πυρκαγιές από τόπο σε τόπο

Γράφει ο Νίκος Σόκολος

Bιβλικές εικόνες καταστροφής, στη Θεσσαλονίκη, σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης οι δήμοι Ωραιοκάστρου και Παύλου Μελά, εκκένωση των οικισμών, καθώς και οι βασικές διαταραχές που παρουσιάζονται στα δασικά μας οικοσυστήματα μπορούν και αποτελούν μέρος των παραγόντων εκείνων, που για άλλη μια χρονιά, σκέφτεσαι το μέγεθος του προβλήματος στην Ελλάδα, καθώς την συχνότητα και το μέγεθος των πυρκαγιών, που παρουσιάζει αυξητική τάση.
Μια και τα τελευταία χρόνια παρατηρείται αύξηση της έναρξή τους, ακόμα και τους χειμερινούς ή τους ανοιξιάτικους μήνες, με συνέπεια η συχνότητα να μην αφορά το κλασικό καλοκαιρινό τρίμηνο, παρά όλο το χρόνο και σε όλη την Ελλάδα.
Και εδώ ακριβώς σε αυτό το σημείο, αναφερόμαστε στο ότι αυτός ο κίνδυνος συχνά εξελίσσεται, με όλο και μεγαλύτερες πυρκαγιές, με την αθόρυβη έναρξή τους ακόμα και εκτός εποχής, ιδιαίτερα όταν ο χάρτης αλλάζει, και η Βόρεια Ελλάδα, με όχι σημαντικό ιστορικό πυρκαγιών, εμφανίζει πλέον σημάδια επιδείνωσης.
Με άλλα λόγια, μπορούμε να πούμε ότι σιγά-σιγά αλλάζει η γεωγραφία των πυρκαγιών, ιδιαίτερα στη Βόρεια Ελλάδα, όπου ιστορικά η παρουσία της φωτιάς ήταν περιορισμένη. Τα τελευταία χρόνια η έναρξη και ο αριθμός των αγροδασικών πυρκαγιών παρουσιάζουν αυξητική τάξη σε περιοχές της Θεσσαλονίκης, στη Χαλκιδική, στην Καβάλα και στο Κιλκίς.
Αυτές οι περιοχές έχουν βρεθεί αντιμέτωπες με πολλαπλές εστίες, γεγονός που μας κάνει να υποψιαζόμαστε τον εμπρησμό, με οποιοδήποτε κίνητρο ή σκοπιμότητα.
Και όπως πάντα, η αντιμετώπιση των Ελληνικών δασικών πυρκαγιών είναι ένα θέμα κεφαλαιώδους σπουδαιότητας, καθώς αποτελούν μόνιμη πηγή καταστροφής, τόσο της απώλειας ενός μεγάλου μέρους του δασικού μας πλούτου, όσο και των καλλιεργειών, των κατοικημένων περιοχών και των υποδομών.
Η διαχείριση των κρίσεων, ο συντινισμός των μέσων πυρόσβεστης, η πρόληψη, η ετοιμότητα, η ενίσχυση των εναέριων και των επίγειων μέσων, η χρήση της τεχνολογίας, όπως οι θερμικές κάμερες, για ανίχνευση της φωτιάς, είναι ιδανικές για πρόωρη πυρανίχνευση, σε εξωτερικούς χώρους, δάση και βιομηχανίες, καθώς «βλέπουν» μέσα από τον καπνό και το σκοτάδι.
Επίσης, ο Εθνικός χάρτης εκτίμησης κινδύνου αποτελεί ένα κρίσιμο εργαλείο για την χάραξη μιας μακροπρόθεσμης στρατηγικής, για μια πιο ορθολογική κατανομή των έργων πυροπροστασίας.
Η γεωγραφία ων πυκαγιών έχει αλλάξει και αυτή τη φορά βρίσκεται στο στόχαστρο η Βόρεια Ελάδα.
Μήπως πρέπει να εφαρμόσουμε τα μέτρα στην πράξη και όχι στα λόγια. Αρκεί που το εντοπίσαμε ή δεν φτάνουν μόνο οι Θεωρίες!