Στη σκιά του συμφώνου της Μέκκας

Γράφει ο Σόκολος Νίκος

Η Βουλή των Αντιπροσώπων της Λιβύης ενέκρινε ομόφωνα τη θαλάσσια συμφωνία με την Τουρκία, ανατρέποντας την προηγούμενη απόφαση του 2020, που επέβαλε μποϊκοτάζ στις σχέσεις με την Άγκυρα.
Όπως κατανοούμε, η εξέλιξη αυτή σηματοδοτεί μια σημαντική μεταστροφή της πολιτικής στάσης του ανατολικού στρατοπέδου της Λιβύης απέναντι στην τουρκική πλευρά, ενώ για την Ελλάδα φαίνεται να είναι σημαντικό πλήγμα για την ελληνική στρατηγική στην περιοχή, καθώς η Τουρκία καταφέρνει να «κλειδώσει» γεωπολιτικά το μνημόνιο σε ολόκληρη τη λιβυκή επικράτεια, μετατρέποντας μια διμερή αυθαιρεσία σε επίσημη κρατική γραμμή της Λιβύης.
Ακόμα, αυτό μπορεί να σημαίνει ότι δεν πρέπει να έχεις καμία εμπιστοσύνη στις αρχές ενός μουσουλμανικού κράτους, που έχει κοινές αξίες, κοινές πεποιθήσεις, πρακτικές και τάσεις με το Ισλάμ, με τον ίδιο τον μουσουλμανικό κόσμο, που καθοδηγείται από κοινά στοιχεία και νοοτροπίες, που διαμορφώνονται από τη θρησκεία του Ισλάμ, την ιστορία και τις κοινωνικές του δομές.
Πέρα από όλα αυτά, μπορούμε επίσης να διακρίνουμε τους στενούς δεσμούς της Τουρκίας με τη Λιβύη, οι οποίοι αποτελούν τους βασικούς πυλώνες της συνεργασίας τους, όχι μόνο στον ενεργειακό τομέα, αλλά και με τη στρατιωτική υποστήριξη.
Όμως, το ερώτημα που τίθεται τώρα, μετά από την πρόσφατη επικύρωση του παράνομου τουρκολιβυκού μνημονίου από το κοινοβούλιο της Ανατολικής Λιβύης, είναι αν, μετά τη στρατηγική επαναπροσέγγιση της Τουρκίας με την Αίγυπτο, έχουν προχωρήσει σε θεαματική εξομάλυνση και εμβάθυνση των σχέσεών τους, ώστε η Αίγυπτος να ακολουθήσει τη στάση της Λιβύης, επηρεάζοντας ολόκληρο το γεωπολιτικό περιβάλλον της Ανατολικής Μεσογείου.
Ιδιαίτερα όταν η Τουρκία επιχειρεί να βρεθεί στο κέντρο των διεργασιών εκείνων που διαμορφώνουν τον μουσουλμανικό κόσμο του αύριο.
Μια και αποκαθιστά τις σχέσεις με μουσουλμανικά κράτη, τα οποία μέχρι πρόσφατα συμμετείχαν σε σχήματα που λειτουργούσαν ως αντίβαρο στην περιφερειακή της πολιτική.
Ιδιαίτερα με το αν η Άγκυρα θα καταφέρει να μετατρέψει ένα εκτεταμένο δίκτυο πολιτικών, οικονομικών και αμυντικών σχέσεων σε πραγματικό πολλαπλασιαστή ισχύος, κάτω από την ομπρέλα της ενίσχυσης της ισλαμικής αλληλεγγύης και της συνεργασίας μεταξύ των κρατών-μελών τους.
Άλλωστε, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι στο προσκήνιο φέρνουν και τα όρια του τουρκικού ρόλου στη συμμαχία της Μέκκας, με τη Σαουδική Αραβία και το Πακιστάν να συμβάλλουν στην αμυντική συμμαχία, με στόχο να οικοδομήσουν τη σταθερότητα μέσω των ίδιων των χωρών της περιοχής.