Το σύστημα τρίζει: πόλεμος, πετρέλαιο και χρέος εκτός ελέγχου!

Γράφει ο 
Γιώργος Καρανάσιος 
gkaranasios24@gmail.com 

Ειδήσεις:
Δηλώσεις Τραμπ που συνιστούν εγκλήματα πολέμου : «Θα ανατινάξω τα πάντα εκεί»!
-Το Ιράν ανοίγει τα Στενά του Hormuz για Γαλλία, με στρατηγική ευφυΐα βάζει βόμβα στη Δύση. Οργή στις ΗΠΑ.
-Γάλλος Στρατηγός σε Λευκό Οίκο: «Κόψτε την κοκαΐνη»!

Δεν είμαι ειδικός, ούτε αναλυτής, ούτε διεθνολόγος ή οικονομολόγος. 
Απ’ όσα βλέπουμε και πληροφορούμαστε, ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή δεν είναι απλώς μια ακόμη στρατιωτική σύγκρουση. Έχει πολλές και επικίνδυνες διαστάσεις. Δεν αφορά μόνο πυραύλους και μέτωπα, αλλά την ενέργεια, το χρήμα, το χρέος και την ίδια τη λειτουργία της παγκόσμιας οικονομίας.
Ίσως γι’ αυτό το πιο κρίσιμο ερώτημα δεν είναι πότε θα τελειώσει, αλλά πόση ζημιά θα αφήσει πίσω του μέχρι να τελειώσει. Οι πόλεμοι δεν τελειώνουν όταν σταματούν οι βόμβες, τελειώνουν όταν πληρωθεί ο λογαριασμός. Και αυτός ο λογαριασμός τώρα μόλις άρχισε να γράφει.
Η ιστορία το έχει δείξει καθαρά. Το 1973 η πετρελαϊκή κρίση αναδιαμόρφωσε τον παγκόσμιο πλούτο. Το 1990 ο Πόλεμος του Κόλπου εδραίωσε την αμερικανική κυριαρχία. Κάθε ενεργειακή κρίση δεν είναι απλώς κρίση, είναι ανακατανομή ισχύος.
Αυτή τη φορά τα πράγματα είναι πιο επικίνδυνα, γιατί δεν αλλάζει απλώς η αγορά, τρίζει συθέμελα ολόκληρο το σύστημα. Και μακάρι οι περισσότεροι άνθρωποι, στην Ευρώπη και αλλού, που συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν με επιπολαιότητα τόσο αυτόν τον πόλεμο όσο και εκείνον στη γειτονιά της Ευρώπης, να το συνειδητοποιήσουν πριν να είναι αργά.
Τα Στενά του Ορμούζ, από όπου περνά σχεδόν το ένα πέμπτο του παγκόσμιου πετρελαίου, έχουν ουσιαστικά παραλύσει. Από 20 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα, η ροή έπεσε στα 600.000. Αυτό δεν είναι «μείωση». Είναι οικονομικός στραγγαλισμός.
Αν κρατήσει εβδομάδες, οι τιμές θα εκτοξευθούν. Αν κρατήσει μήνες, η κρίση μπορεί να μετατραπεί σε παγκόσμιο οικονομικό σεισμό.
Εκεί αρχίζει η πραγματική ειρωνεία. Την ώρα που οι ΗΠΑ εμφανίζονται ως παγκόσμιος ρυθμιστής, στο εσωτερικό τους μοιάζουν όλο και περισσότερο με ένα υπερχρεωμένο νοικοκυριό. Ξοδεύουν περισσότερα από όσα εισπράττουν και, για να καλύψουν τη διαφορά, δανείζονται ασταμάτητα.    Μόνο για τον επόμενο χρόνο χρειάζονται περίπου 3 τρισεκατομμύρια δολάρια νέο χρέος — όχι για ανάπτυξη, αλλά απλώς για να σταθούν όρθιες.
Το πρόβλημα είναι ότι οι αγοραστές λιγοστεύουν. Η Ιαπωνία πουλά για να στηρίξει το νόμισμά της, η Ευρώπη παλεύει με ύφεση και πληθωρισμό, ενώ οι ίδιες οι αμερικανικές τράπεζες είναι ήδη υπερφορτωμένες. Και έτσι μένει ένας βασικός παίκτης: η Κίνα.
Εδώ όμως το σκηνικό γίνεται σχεδόν σαρκαστικό. Από τη μία πλευρά, οι ΗΠΑ μιλούν για εμπορικό πόλεμο και σύγκρουση με το Πεκίνο. Από την άλλη, εξαρτώνται απ' αυτόν που απειλούν. Δεν μπορείς να πολεμάς τον ίδιο σου τον τραπεζίτη και να περιμένεις να συνεχίσει να σε χρηματοδοτεί.
Αν η Κίνα σταματήσει να αγοράζει αμερικανικό χρέος ή, ακόμη χειρότερα, αρχίσει να πουλά το σύστημα θα τρέμει. Οι αγορές, εθισμένες στο φθηνό χρήμα, θα καταρρεύσουν σαν τραπουλόχαρτα. Και τότε θα φανεί πόσο «ισχυρή» είναι μια ισχύς που στηρίζεται στο δανεικό.
Το βαθύτερο πρόβλημα είναι ότι για δεκαετίες οι ΗΠΑ στηρίζονταν σε δύο πυλώνες: το πετροδολάριο και την εμπιστοσύνη στο χρέος τους. Δηλαδή, ο κόσμος χρησιμοποιούσε δολάρια για να αγοράζει ενέργεια και επένδυε σε αμερικανικά ομόλογα γιατί τα θεωρούσε ασφαλή.
Σήμερα και οι δύο αυτοί πυλώνες αρχίζουν να ραγίζουν.
Όταν το δολάριο γίνεται πολιτικό όπλο και τα αποθέματα κρατών μπορούν να δεσμευτούν με μια απόφαση, η εμπιστοσύνη διαλύεται. Και όταν χάνεται η εμπιστοσύνη, οι χώρες ψάχνουν εναλλακτικές. Έτσι δημιουργείται σιγά σιγά ένα νέο, παράλληλο σύστημα συναλλαγών, έξω από τη δυτική σφαίρα.
Με απλά λόγια, ο κόσμος αρχίζει να παίζει χωρίς τον παλιό παγκόσμιο διαιτητή.
Και μαζί μ' αυτό καταρρέει και η ψευδαίσθηση της απόλυτης ισχύος. Γιατί όταν είσαι αυτοκρατορία επιβάλλεις όρους. Όταν όμως είσαι χρεωμένος μέχρι τον λαιμό, αναγκάζεσαι να συμβιβαστείς. 
Αυτό που βλέπουμε δεν είναι μια πιο «ήπια» Αμερική, αλλά μια πιο πιεσμένη Αμερική.
Το πιο ανησυχητικό είναι ότι όλα αυτά δεν μένουν στα γραφεία των υπουργείων ή στις αίθουσες των τραπεζών. Μεταφράζονται σε ακριβότερη ενέργεια, ακριβότερα προϊόντα, πιεσμένους μισθούς και οικονομίες που τρίζουν. Δηλαδή, στο τέλος, το πληρώνει ο κόσμος.
Ο πόλεμος, λοιπόν, δεν είναι μόνο στρατιωτικός. Είναι οικονομικός, ενεργειακός και νομισματικός ταυτόχρονα. Αυτή τη φορά δεν μοιάζει με τους προηγούμενους. Δεν κρίνεται απλώς ποιος θα κερδίσει. Κρίνεται το ίδιο το σύστημα όπως το γνωρίζαμε.
Και ίσως αυτό να είναι το πιο επικίνδυνο σημείο: δεν ζούμε απλώς μια κρίση. Ζούμε μια μετάβαση και κανείς δεν ξέρει ακόμη προς τα πού.

Υ.Γ. Τίποτα απ' όλα αυτά δεν είναι πραγματικά καινούργιο. Το αδιέξοδο της αμερικανικής οικονομίας έχει επισημανθεί εδώ και δεκαετίες. Απλώς η πραγματικότητα δεν είναι ευχάριστη, γι’ αυτό και αγνοείται εύκολα. Οι άνθρωποι προτιμούν τις βεβαιότητες και τις μικρές τους αυταπάτες μέχρι τη στιγμή που αυτές συγκρούονται μετωπικά με την πραγματικότητα.