ΤΑ ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΤΑ ΣΤΡΑΒΑ

Γράφει ο Ηλίας Σπυρόπουλος
συνταξιούχος εκπαιδευτικός

õ Ως πάντα και η σημερινή στήλη θα σχολιάσει θέματα που προκαλούν  το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης, προβληματίζουν και ταυτίζονται με την καθημερινότητα.

õ Ο συμπολίτης μας μηχανικός Θανάσης Χριστοδούλου πολυτάλαντος και πολυγραφότατος μας ξάφνιασε και πάλι με τη συγγραφή ενός καινούργιου βιβλίου με τίτλο ΤΑΣΟΣ Ο ΑΠΙΚΡΑΝΤΟΣ. Πρόκειται για το οδοιπορικό της ζωής ενός άξιου, δημιουργικού συγχωριανού του, συνυφασμένο και συνζυμωμένο με τα ιστορικά, πολιτικά, πολιτιστικά δρώμενα της κάθε χρονικής περιόδου εντός της οποίας έδινε το παρόν και ο πρωταγωνιστής της πνευματικής του, τούτης κατάθεσης. Δεν θα κάνω βιβλιοπαρουσίαση, δεν θα γράψω λεπτομέρειες τις οποίες μπορεί να δρέψει ο αναγνώστης διαβάζοντας το πνευματικό τούτο πόνημα του Θανάση.

Απλά θα καταθέσω, ότι το βιβλίο τούτο του συγγραφέα το διακρίνει η ακρίβεια, η σαφήνεια, η ευρυμάθεια, η μεθοδικότητα στη διάταξη της ύλης, αλλά και η αγάπη για το χωριό του, για τη φάτνη που αντίκρισε το πρώτο φως της ζωής. Πρόκειται για εργασία αρκετά δύσκολη κυρίως στον τομέα της συμπόρευσης των γεγονότων με τον πρωταγωνιστή του έργου του.

Όμως με ευταξία και ευρυθμία και μεθόδευση έπλεξε τα γεγονότα της εποχής με το οδοιπορικό του πρωταγωνιστή του. Είμαι σίγουρος ότι ο συγγραφέας πραγματικός ιχνηλάτης, χρειάστηκε πολύπλευρη έρευνα και πολύχρονο μόχθο, για να μας απαριθμήσει τα γεγονότα, αλλά και να πραγματοποιήσει τη συμπόρευσή τους με τη ζωή του ΤΑΣΟΥ ΑΠΙΚΡΑΝΤΟΥ. Και πρέπει να τονιστεί, ότι η μελέτη αυτή όσο μικρή και αν φανεί, είναι συμπλήρωμα της τοπικής Ιστορίας, με το γενικότερο ιστορικό γίγνεσθαι. Ο γράφων προβαίνει σε απλές επισημάνσεις, θέλοντας να προκαλέσει το ενδιαφέρον του αναγνώστη. Όμως ο καθένας διαβάζονται τούτο το βιβλίο, θα βιώσει, ότι πράγματι είναι έργο ενός λίαν πνευματικού ανθρώπου, που του αξίζουν πολλοί – πολλοί έπαινοι.

Εκ βαθέων θερμά συγχαρητήρια Θανάση, με την ευχή, ότι θα συνεχίζεις να μας ξαφνιάζεις, με τις βαρυσήμαντες πνευματικές σου δημιουργίες.

õ Τακτοποιώντας το συρτάρι κάποιας ντουλάπας, βρήκα αραγμένο σε μια άκρη έναν μπλε μεταλλικό κουμπαρά, του τότε ταχυδρομικού ταμιευτηρίου. Μια γλυκιά νοσταλγία πλημμύρισε την ψυχή μου και γύρισα, πολλά μα πολλά χρόνια πίσω, τότε που ο κουμπαράς αυτός ήταν σύμβολο υπευθυνότητας, υπομονής και ονείρων.

Ήρθε στο νου  μου η 31^η Οκτωβρίου που είναι η παγκόσμια ημέρα της αποταμίευσης.

Ήταν τότε που στα σχολεία μιλούσαμε για το «φασούλι του φασούλι γεμίζει το σακκούλι». Ήταν τότε που από τη λαϊκή σοφία και την ποίηση, εμποτιζόμασταν με τη σπουδαιότητα της αποταμίευσης όχι μόνο σε χρήμα αλλά και σε ηθικές αξίες. Ήταν τότε και συγκινημένος το γράφω, που μαθητής της πέμπτης Δημοτικού έγραψα την καλύτερη έκθεσης της τάξης κατά τον αείμνηστο δάσκαλό μου, με θέμα την αποταμίευση και βραβεύτηκα με έναν μεταλλικό κουμπαρά και με ένα μαύρο βιβλιάριο καταθέσεων με το ποσό των 30 δραχμών. Για να είμαι ειλικρινής ο πατέρας μου δάσκαλος και κείνος και επειδή την επομένη ημέρα θα γράφονταν έκθεση για την αποταμίευση στα σχολεία όλης της χώρας, με είχε προετοιμάσει και μου είχε δώσει σχετικές οδηγίες.

Έρχονται ακόμα στο νου μου και κάτι άλλοι κουμπαράδες πήλινοι σαν γουρουνάκια, που όταν τα γεμίζαμε τα πετούσαμε με δύναμη στο πάτωμα, έσπαζαν με θόρυβο και με χαρές και γέλια μαζεύαμε τα σκορπισθέντα νομίσματα, τα μετρούσαμε και αρχίζαμε τους σχεδιασμούς μας για την επένδυσή τους. Η αποταμίευση τότε ήταν μάθημα ζωής, ήταν μάθημα, ότι όλα επιτυγχάνονται με υπομονή και ότι οι στόχοι όσο μικροί και αν είναι αποκτούν αξία όταν τους βάζουμε σε σταθερή βάση.

Σήμερα αυτές οι ρομαντικές θύμησες για μας τους παλαιότερους, σ’ ένα κόσμο γρήγορης κατανάλωσης και άμεσης ικανοποίησης μοιάζουν μακρινές φαντασιώσεις.

Και όμως σήμερα και αυτό είναι αναγκαίο όσο ποτέ. Η σημασία και η αξία της σωστής αποταμίευσης είναι διαχρονική.

Είναι μία υπενθύμιση, ότι και το αύριο έχει τις ανάγκες του.

Το κέρμα που φυλάξαμε κάποτε και έκρυβε μέσα του ένα παιδικό όνειρο, είναι οικοδόμηση ενός καλύτερου μέλλοντος.

Και όσο και αν άλλαξαν οι εποχές, όσο και αν οι κουμπαράδες έγιναν ψηφιακοί και τα βιβλιάρια ενσωματώθηκαν σε εφαρμογές κινητών η ουσία παραμένει η ίδια.

Βασικό, βασικότατο είναι να κρατάμε κάτι για τις δύσκολες στιγμές που πάντα έρχονται να σχεδιάζουμε με σύνεση, να ελπίζουμε!!

õ Και πάλι η παρέα του καφέ κατά βάσιν συνταξιούχοι. Αφού ως πάντα συζητήθηκαν θέματα της καθημερινότητας και εκφράστηκαν διάφορες απόψεις, ο Κώστας μας είπε: «Ρε παιδιά (μακάρι να είμασταν παιδιά), ξέρετε πόση αύξηση θα πάρω στη σύνταξή μου και αυτό για πρώτη φορά ύστερα από 15 χρόνια; 8,20 ευρώ το μήνα. Θα έπαιρνα 16,40 αλλά παραμένει ακόμα ένα μέρος της προσωπικής διαφοράς. Μετά από 35% όταν ξεκίνησε η μνημονιακή λαίλαπα κόψιμο της σύνταξής μου και σε όλα αυτά τα χρόνια μείωση ανάλογα με τον τιμάριθμο και αν θέλουμε το πιστεύουμε ότι ήταν ακριβής, για πρώτη φορά παίρνω αύξηση τρεις καφέδες το μήνα. Όχι κύριοι ιθύνοντες δεν τη θέλω καθόλου αυτή την αύξηση. Δεν φτάνει που όλα αυτά τα χρόνια δεν σκύψατε να δείτε, πώς περνάμε, να ικανοποιήσετε κάποια ανάγκη μας, μας εμπαίζετε και από πάνω». Τον ακούγαμε όλοι χωρίς να εκφέρουμε γνώμη. Τι να πούμε;

Χωρίς κανένα σχόλιο συμφωνήσαμε μαζί του.

õ Ικανοποίηση θα ήταν για το γράφοντα, αν και η σημερινή στήλη προκάλεσε κάποιο ενδιαφέρον, διότι και οι σημερινές επισημάνσεις της κυμάνθηκαν στα πλαίσια του σωστού και του λογικού.