ΤΑ ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΤΑ ΣΤΡΑΒΑ

Γράφει ο
Ηλίας Σπυρόπουλος
Συνταξιούχος  εκπαιδευτικός

✓ Η στήλη δίνει και πάλι την παρουσία της στην εφημερίδα μας, ακολουθώντας τη ροή της κοινής γνώμης επαινώντας τα καλώς, και επιτιμώντας τα κακώς, συνζυμώνοντας βέβαια και με τις προσωπικές της θέσεις και απόψεις.

✓ Η βία, νεανική, οπαδική, οικογενειακή, σχολική στη χώρα μας καλά κρατεί. Τα τηλεοπτικά μέσα, ο έντυπος τύπος και κάθε μέσον ενημέρωσης, καθημερινά μας βομβαρδίζουν μ’ αυτά τα θέματα. Σίγουρα όλοι είμαστε ενημερωμένοι.

Γι’ αυτό και δεν θα προβώ σε εκτενή ανάλυση του φαινομένου, αλλά θα ξεκινήσω από τη σχολική βία καταθέτοντας ορισμένες σκέψεις και θέσεις μου, διότι από εκεί ξεκινά το κακό.

Αν μπει φρένο στη σχολική βία, σίγουρα θα μειωθεί σε  μεγάλο βαθμό και σ’ όλα τα άλλα κοινωνικά δρώμενα.

Γιατί όμως υπάρχει αυτή η έξαρση στη σχολική βία; Σίγουρα τα αίτια είναι πολλά. Τα παιδιά νυχθημερόν παρακολουθούν στα τηλεοπτικά μέσα και στα κινητά τους, σκηνές βίας, εγκλήματα, βιασμούς, κλοπές, καταστροφές περιουσιακών στοιχείων, χρηματικές ληστείες κυρίως, αλλά και κάθε είδους παρανομίες.

Στα σχολεία ρίξαμε το βάρος στην τεχνολογία, στην πληροφορική, στα μαθηματικά, στις φυσικές επιστήμες κλπ.

Στη δική μας εποχή κυριαρχούσαν μαθήματα που προβλημάτιζαν με τις αναλύσεις τους για το ποιο είναι το καλό και το σωστό, ποιο πρέπει να είναι το πρέπον στη ζωή μας.

Επιμέναμε να βγάζουμε ηθικά συμπεράσματα από τα διδασκόμενα μαθήματα, να προβληματίζουμε τα παιδιά, να φτάνουν σε πορίσματα – διδάγματα ταυτιζόμενα με την αγάπη, την ευγένεια, την καλοσύνη, την προσφορά στον συνάνθρωπό μας.

Και η εκκλησία ήταν αρωγός στο έργο των σχολείων, με τα κατηχητικά σχολεία και με κάθε είδους συμπαράσταση.

Κατηγορούνται οι παλιές φουρνιές των εκπαιδευτικών ότι τα παιδαγωγικά μας μέσα δεν ήταν τα σωστά και οι τιμωρίες των μαθητών υπερέβαιναν τα θεμιτά μέσα.

Κανείς δεν θα διαφωνήσει επ’ αυτού, διότι σε πολλές περιπτώσεις γινόταν και υπερβολές, που ήταν σε βάρος των παιδαγωγικών αρχών που ίσχυαν. Αλλά το ότι πρώτιστη προσπάθεια στη μάθηση ήταν να καλλιεργηθεί το συναισθηματικό είναι του παιδιού και σιγά σιγά να μεταφέρεται σε όλους τους τομείς της κοινωνικής ζωής.

Σήμερα οπωσδήποτε πρέπει να αναθεωρήσουμε απόψεις και σταδιακά να ταυτίσουμε την αλματώδη τεχνολογία με το συναισθηματικό είναι του εκπαιδευόμενου.

Βέβαια μέχρι να φτάσουμε στο επιθυμητό σημείο, και είναι θέμα χρόνου, οι νόμοι πρέπει να είναι αυστηροί και να τηρούνται.

Η εξάλειψη της βίας, της κάθε βίας δεν είναι μόνο ευθύνη του πολιτικού συστήματος. Όλοι οι φορείς αλλά και ο καθένας μας, έχουμε ευθύνη και από όποιο μετερίζι μπορούμε να βάζουμε και ένα λιθαράκι στην προσπάθεια.

Έτσι θα οδηγηθούμε σε κάποιο επιθυμητό σημείο και θα αναγκάσουμε τη βία διαχρονικά βέβαια, να σταματήσει, να μαστίζει το κοινωνικό μας είναι.

✓ Σε προηγούμενη στήλη ο γράφων είχε καταθέσει ορισμένες θέσεις, απόψεις, με αφορμή το θάνατο του Διονύση Σαββόπουλου.

Και είχε σχολιάσει, ότι η προσφορά του στα μουσικά και καλλιτεχνικά δρώμενα μιας εποχής ήταν λίαν επαινετική, αλλά συζητήσιμο ήταν αν έπρεπε να κηδευτεί δημοσία δαπάνη και να γίνουν  στη νεκρώσιμο ακολουθία του τόσες τιμητικές εκδηλώσεις.

Και είχε τονίσει ότι άνθρωποι με μεγάλη προσφορά στο συνάνθρωπο, με μεγάλη προσφορά στο επιστημονικό πεδίο γενικώτερα, φεύγουν χωρίς καν να αναφερθεί το όνομά τους και ότι απεδήμησαν εις Κύριον. Και ακριβώς λίγες μέρες μετά διάβασα σε αθηναϊκή εφημερίδα ότι έφυγε από τη ζωή ο χειρουργός Λεωνίδας Παπαστάμου.

Για τον εκλιπόντα είχα ακούσει ότι ήταν άριστος γιατρός με μεγάλη προσφορά και τίποτα περισσότερο.

Διαβάζοντας όμως το βιογραφικό του στην εφημερίδα έμεινα έκπληκτος και ήρθε στο νου μου αυτό που έγραψα για το Διονύση Σαββόπουλο. Ο Λεωνίδας Παπαστάμου αγαπητέ αναγνώστη της στήλης και όχι μόνο, που ίσως να μην έχεις ακούσει και το όνομά του, ως ιατρός τίμησε τον όρκο του Ιπποκράτη, σώζοντας χιλιάδες ζωές, προσφέροντας χαρά και ελπίδα στους ασθενείς που θεράπευσε αλλά και στους οικείους τους.

Οι χειρουργικές επεμβάσεις, που είχε τον κύριο λόγο έφθασαν τις 20.000. Ακόμα και όταν συνταξιοδοτήθηκε δεν σταμάτησε να μοιράζεται την πείρα του και τις δεξιότητές του με τους νεώτερους συναδέλφους του.

Συμμετείχε σε χειρουργικές επεμβάσεις ακόμα και σε προχωρημένη ηλικία με μόνο μια αμοιβή. «Την αίσθηση της χαράς να σώσει ακόμα μια ζωή». Καταξιωμένος επιστήμων, διακεκριμένος χειρουργός, απολάμβανε την αναγνώριση των συναδέλφων του και όχι μόνο. Τη μεγάλη του εμπειρία και την επιστημονική του κατάρτιση, την προσέφερε και στους συναδέλφους του με κάθε δυνατό τρόπο. Αλλά πέραν αυτών πρέπει να τονιστεί έτι περισσότερο και η ανθρωπιστική του δράση.

Ενδεικτικά αναφέρεται η μεγάλη δωρεά που έκανε στο 401, Γενικό Στρατιωτικό νοσοκομείο (401Γ.Σ.Ν), όπου χρηματοδότησε εξ’ ολοκλήρου την ανακαίνιση της πτέρυγας 5Α, την  οποία και αφιέρωσε στους «ΜΑΧΗΤΕΣ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ», στη μνήμη της συζύγου του.

Στο πλαίσιο της ίδιας προσφοράς, χρηματοδότησε εκσυγχρονισμό του παθολογοανατομικού εργαστηρίου του ίδιου νοσοκομείου, με σύγχρονα μηχανήματα και εξοπλισμό με πολλά επιστημονικά συγγράμματα.

Όμως κανείς μας δεν γνώριζε ούτε την προσφορά του, ούτε το έργο του, ούτε και ότι έφυγε από τη ζωή λίαν ταπεινά χωρίς τιμές και δημόσιες φανφάρες.

Όλοι μας ας παραδειγματιστούμε και ας βγάλουμε τα συμπεράσματά μας. Και θα κλείσω με τον ταπεινό επίλογο του αρθρογράφου της εφημερίδας «Ο Λεωνίδας Παπασταματίου θα μείνει στις συνειδήσεις όσων τον γνώρισαν και όσων ευεργετήθηκαν απ’ αυτόν, ως ένας καλός φλογερός πατριώτης, ενεργός πολίτης, καλός χριστιανός που γεννήθηκε και έζησε μέχρι την τελευταία στιγμή της ζωής του να κάνει το καλό.

Θα  τον θυμόμαστε με βαθειά – βαθειά αγάπη και βαθειά – βαθειά εκτίμηση, έχοντάς τον ως παράδειγμα στο οδοιπορικό της ζωής μας.

✓ Και πάλι στην παρέα του καφέ, ένα μέλος αυτής υπέβαλε την ερώτηση: «Θέλω να μου πείτε, τόσα χρόνια που έχουμε στο ενεργητικό μας, αν κανείς άκουσε την εκάστοτε αντιπολίτευση να επαινεί την αντίστοιχη κυβέρνηση, για κάτι καλό που έκανε. Εγώ δεν θυμάμαι κάτι τέτοιο. Είναι δυνατόν, συνέχισε, κυβέρνηση εκλεγείσα από το λαό να μην έκανε και κάτι καλό για τον τόπο; Αν ίσχυε κάτι τέτοιο, θα είχαμε βουλιάξει προ πολλού. Ακόμα και σε βιβλίο ψυχολογίας ανέτρεξα αλλά δεν διάβασα κάτι σχετικό που να με φωτίζει». Συμφωνήσαμε όλοι μαζί του, ότι σωστά είναι αυτά που καταθέτει και αυτή είναι η πραγματικότητα. Εκφράστηκαν βέβαια και διάφορες απόψεις, χωρίς να βγει κάποιο συμπέρασμα. Και καταλήξαμε όλοι ότι αυτός που θα μπορέσει να μας δώσει κάποια απάντηση είναι κάποιος που έχει θητεύσει στη Βουλή. Γι’ αυτό και η στήλη παρακαλεί κάποιον νυν ή παλαιό πολιτικό που ίσως μας διαβάζει να μας δώσει μια απάντηση. Θα είμαστε σε αναμονή.

✓ Κλείνοντας και η σημερινή στήλη πιστεύει ότι και οι σημερινές επισημάνσεις του γράφοντα και ενδιαφέρουσες είναι και προβληματισμούς θα φέρουν στα πιστεύω του κάθε αναγνώστη.