Το θέατρο της πολιτικής

Γράφει ο Αθ. Δ. Γκίκας, Μαθηματικός

«Δεν ξέρω πώς να σου το πω

μα ο δρόμος ψες το βράδυ

μες τη σταχτιά τη συννεφιά

σα θέατρο είχε γίνει»

Λάμπρος Πορφύρας (1880-1930)

Ο ευαίσθητος Χιώτης ποιητής έβλεπε το δρόμο ως σκηνή και τους διαβάτες ως θεατρίνους που ο καθένας ως ρόλο είχε τις σκέψεις και τα προβλήματά του.

Δεν έχω τη λυρική δεινότητα το Λ. Πορφύρα για να περιγράψω το θέατρο της πολιτικής που πολλές φορές ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια  μας. Κάπως πεζά θ’ αναφερθώ σ’ αυτό.

Έχει δημιουργηθεί ένα σύστημα που δεν απαιτεί, ούτε επιβραβεύει τη σοβαρότητα και το βάθος σκέψης, αλλά το να λάμπει κάποιος ελαφρά πάνω από τα πράγματα και να είναι αναγνωρίσιμος (όχι απαραίτητα αναγνωρισμένος !).

Με το προσόν αυτό εξασφάλισες την εκλογή σου, οπότε:

• Βρίσκεσαι κάτω από την ομπρέλα του κόμματος και δε μπορείς να ξεφύγεις.
• Νομίζεις ότι ελέγχεις πράγματα που στην πραγματικότητα δεν ελέγχεις.
• Υπάρχουν και κάποιοι που νοιώθουν ξοδεμένοι και συμβιβασμένοι.
• Κάποιοι επανασυστήνονται με ασάφεια που εντυπωσιάζει ανεγκέφαλα πλήθη, με γνωστές ατάκες: ανήκω στον προοδευτικό χώρο, στο χώρο του δημοκρατικού τόξου …
• Κάποιοι περιφρονούν συναδέλφους ή ψηφοφόρους τους οποίους όμως δημόσια ασπάζονται.

Ενώ όλα ακριβαίνουν, τρόφιμα, ρούχα υπηρεσίες … υπάρχει κάτι που δεν κοστίζει. Είναι αυτό που ξέφυγε από τον στιχουργό του τραγουδιού:

«Πόσο πουλιέται το φιλί σε Δύση και Ανατολή

της παντρεμένης 4 της χήρας 14

της λεύτερης είναι φθηνό το παίρνεις με ένα χορατό»

Ε λοιπόν υπάρχει ακόμα φθηνότερο. Είναι το φιλί που μοιράζουν δεξιά – αριστερά, πολιτικοί, υποψήφιοι πρόεδροι συλλόγων, Δήμαρχοι … και είναι πολλοί ανάθεμά τους.

Μόλις βλέπουν ψηφοφόρο, ανοίγουν τα χέρια, λες και είναι φτερά των «στούκας» και ορμούν σαν τη σφήκα, για να ασπασθούν τον πιθανό ψηφοφόρο τους.

Στεγνώνει το στόμα τους μοιράζοντας φιλιά.

Ένα μέρος του σάλιου τους βρέχει τα στεγνά τους χείλη και το υπόλοιπο το ανακατεύουν με το φθηνό χώμα για να φτιάξουν το πανάρχαιο υλικό ^. τη λάσπη.

Αυτή την εκσφενδονίζουν σε αντιπάλους ή και ομοτράπεζους στο ίδιο κόμμα.

Πόσο θα κρατήσουν οι γλυκές αγκαλίτσες είναι γνωστό: Μέχρι την επαύριο των εκλογών μετά που σε είδα που σε ξέρω, ως προς τους εκλεγμένους. Οι άλλοι πιθανότατα ν’ αμφισβητούν αν τους έδωσες την ψήφο σου.

Καλύτερα να σταματήσω εδώ παραθέτοντας τους επόμενους 4 στίχους του Πορφύρα:

«Μόλις φαινόταν η σκηνή

στ’ ανάριο το σκοτάδι

και οι σκιές φαινόντουσαν

μακριά μου θεατρίνοι» !