Ολέθριες σχέσεις (Άρθρο του Χρήστου Αλεξανδρή)

Το θέμα με το δημοτικό αναψυκτήριο στα Γαλανέικα (όπισθεν Αγ. Αθανασίου) κυριάρχησε στο τελευταίο Δημοτικό συμβούλιο Λαμίας. Το Δημοτικό συμβούλιο κλήθηκε την Τρίτη το βράδυ, μετά από μια εξαντλητική συζήτηση να πάρει μια δύσκολη απόφαση για το αν θα συνεχίσει να εκμισθώνει το συγκεκριμένο ακίνητο στον επιχειρηματία που σήμερα εξακολουθεί να το εκμεταλλεύεται, χωρίς να πληρώνει ενοίκια στο Δήμο, προβάλλοντας το αίτημα του συμψηφισμού του χρέους με το κόστος των εργασιών που ο ίδιος έκανε όλο αυτό το διάστημα στην επιχείρηση.

Θα σταθούμε σε μια φράση του Δημάρχου Θύμιου Καραΐσκου που απεικονίζει και το πρόβλημα που εχει δημιουργηθεί. «Δυστυχώς είμαστε σε αδιέξοδο» δήλωσε ο κ. Καραΐσκος. Και δεν το είπε μόνο μια φορά.

Επανέλαβε πολλές φορές την ίδια φράση, θέλοντας προφανώς να δείξει ότι στο σημείο που έχουν οδηγηθεί τα πράγματα μόνο σκληρές και δυσάρεστες αποφάσεις μπορούν να παρθούν για να λυθεί το πρόβλημα που έχει δημιουργηθεί με το δημοτικό περίπτερο στα Γαλανέικα. Ωστόσο το δημοτικό συμβούλιο μόνο έτοιμο δεν ήταν για να πάρει τέτοιες αποφάσεις, δίνοντας εντολή στη δημοτική αρχή να προχωρήσει σε αναγκαστικά μέτρα διοικητικής αποβολής του επιχειρηματία από το δημοτικό ακίνητο. Έτσι ακροβατώντας πάνω σε ένα τεντωμένο σχοινί και θέλοντας να ικανοποιήσουν και τις δύο πλευρές, δηλαδή και τα συμφέροντα του Δήμου να διασφαλιστούν και ο επιχειρηματίας να προστατευτεί, οι περισσότεροι δημοτικοί σύμβουλοι που τοποθετήθηκαν στο θέμα επέλεξαν έναν συμβιβασμό.

Τι ακριβώς έκαναν ; Απέφυγαν να πάρουν μια απόφαση που θα παρήγαγε αποτελέσματα και θα οδηγούσε αναπόφευκτα τις δύο πλευρές σε μια ατέρμονη δικαστική διαμάχη και επέλεξαν να συγκροτήσουν μια Επιτροπή που θα εξετάσει το θέμα με στόχο να το επαναφέρει στο δημοτικό συμβούλιο τον Ιανουάριο του 2023 για να ληφθεί εκεί μια οριστική απόφαση και να δρομολογηθούν εξελίξεις.

Με άλλα λόγια αγόρασαν λίγο χρόνο ακόμα δίνοντας μια διέξοδο στον επιχειρηματία να καταβάλλει κάποια μισθώματα και να προχωρήσει σε νέα διαπραγμάτευση με το Δήμο.

Η αλήθεια είναι ότι από την αρχή αυτής της ιστορίας δεν αναπτύχθηκαν καθαρές σχέσεις ανάμεσα στο Δήμο και τον επιχειρηματία που συμμετείχε σε έναν πλειοδοτικό διαγωνισμό για την εκμετάλλευση του δημοτικού ακινήτου, ήταν αυτός που πλειοδότησε και αντί από την αρχή να μπουν στη συνεργασία αυτή καθαροί όροι και κανόνες, οι τότε ιθύνοντες του Δήμου επέλεξαν το “πολιτικό μπαλαμούτι”.

“Προχώρα και θα τα βρούμε”, “Μη σε νοιάζει εδώ είμαι εγώ” και “άστο για αργότερα”. Αυτές οι σχέσεις όμως που ξεκίνησαν από το 2013, αποδείχτηκαν ολέθριες. Έκτοτε έχουν περάσει 9 ολόκληρα χρόνια και η κατάσταση αυτή εξακολουθεί να είναι περιπεπλεγμένη.

Παράταση στην παράταση, αναβολή στην αναβολή, φτάσαμε το πρόβλημα να έχει κακοφορμίσει, το χρέος να έχει φτάσει σε ύψη που μάλλον φαντάζει αδύνατον να πληρωθεί και οι δημοτικοί σύμβουλοι να ζητούν από τον Δήμαρχο Θύμιο Καραΐσκο, στα χέρια του οποίου ... έσκασε η βόμβα, και νέα παράταση και νέα αναβολή.

Το είπαμε όμως και θέλουμε να το επαναλάβουμε: Όταν αφήνεις τα προβλήματα να κακοφορμίζουν, αναγκάζεσαι να πάρεις σκληρές αποφάσεις που θα πονέσουν. Δεν είναι ευχάριστο σε κανέναν Δήμαρχο, σε καμία δημοτική αρχή, σε κανένα δημοτικό συμβούλιο να χρησιμοποιεί το ακραίο μέτρο της διοικητικής αποβολής για να προστατέψει τα συμφέροντα του Δήμου.

Από εκεί και πέρα υπάρχουν τεράστιες πολιτικές ευθύνες στις δημοτικές αρχές που χειρίστηκαν το θέμα. Γιατί δεν φρόντισαν να λύσουν το πρόβλημα πολύ νωρίτερα ώστε σήμερα και το χρέος να μην έχει φτάσει σε επίπεδα που είναι δύσκολο να εξοφληθεί και η επιχείρηση να μην κινδυνεύει με κλείσιμο ;

Θυμίζουμε ότι τα ίδια και μεγαλύτερα προβλήματα υπήρχαν και με το Τουριστικό Περίπτερο του Αγίου Λουκά. Και σε εκείνη την περίπτωση η σημερινή δημοτική αρχή κλήθηκε να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά, ψάχνοντας να βρει λύση σε ένα πρόβλημα που κληρονόμησε απο το παρελθόν.

Φυσικά και ο Δήμος πρέπει να έχει συνέχεια αλλά και για τις δύο περιπτώσεις για τις οποίες συζητάμε, θα πρέπει να μας απαντήσουν αυτοί που υποστηρίζουν οτι ο Δήμος πρέπει να έχει κοινωνικό πρόσωπο, χωρίς να κοιτάζει τους οικονομικούς δείκτες. Καμία αντίρρηση, αλλά αυτό το κοινωνικό πρόσωπο για να λειτουργήσει χρειάζεται και λεφτά. Που σημαίνει ότι μια δημοτική αρχή δεν μπορεί να αδιαφορεί για το αν πληρώνονται τα μισθώματα στα δημοτικά ακίνητα που ενοικιάζει και αν πληρώνονται οι λογαριασμοί και οι οφειλές, φοβούμενη μη τυχόν και “τσαλακωθεί” το κοινωνικό της πρόσωπο.

Διότι το ασκώ διοίκηση σημαίνει ότι παίρνω πολλές φορές και δυσάρεστα μέτρα, προκειμένου να προστατέψω τα συμφέροντα όλων των δημοτών.

Χρήστος Αλεξανδρής