Ήταν όλοι εκεί στο τελευταίο Αντίο στον Φοίβο Ιωσήφ

Ήταν η επιθυμία του να αποτεφρωθεί στην Ριτσώνα και έτσι έγινε. Ήταν όλοι εκει συγγενείς και φίλοι για το τελευταίο αντίο. Η οικογένεια του: η σύζυγός του Δώρα τα παιδιά του Ιάσωνας, Αθηνά, Ιοκάστη, ο αδελφός του Γιάννης τα εγγόνια του και πολλοί άλλοι συγγενείς και φίλοι.
Η τελετή έλαβε χώρα στο ΚΑΝ (Κέντρο Αποτέφρωσης Νεκρών) της Ριτσώνας, το Σάββατο 28 Μαρτίου το μεσημέρι. Σε μία αίθουσα του ΚΑΝ ανάμεσα σε συγγενείς και φίλους ήταν ο μεγάλος Αναχωρητής Φοίβος Ιωσήφ για το αιώνιο ταξίδι στο υπερπέραν. Σκεπασμένος με την γαλανόλευκή και πολλά λουλούδια.
Ένας ιερέας τέλεσε την αποχαιρετιστήρια νεκρώσιμη ακολουθία της αποτέφρωσης και στην συνέχεια ακολούθησαν οι αποχαιρετιστήριοι επικήδειοι λόγοι από του συγγενείς του. Οι παραβρισκόμενοι αποχαιρέτησαν τον νεκρό και η οικογένεια προσέφερε καφέ και δέχθηκε την έκφραση συλλυπητηρίων από συγγενείς και φίλους.
Έτσι ήταν ο αποχαιρετισμός του μεγάλου ταξιδευτή Φοίβου. Καλό σου ταξίδι φίλε και καλή αντάμωση όταν έρθει εκείνη η ώρα.
Σπύρος Ρίζος
Με συγκινητικά λόγια αποχαιρέτησε τον πατέρα της η κόρη του Ιοκάστη:
''Μπαμπά μου,
Τον θάνατο δεν τον κέρδισε ποτέ κανείς. Το θέμα είναι να νικήσεις τη ζωή — και εσύ το έκανες! Ήσουν ένας άνθρωπος που ήξερε να ζει τη ζωή. Ένα πνεύμα ανήσυχο και δημιουργικό, με βαθιά σκέψη. Η Ελλάδα ήταν η μεγάλη σου αγάπη — γι’ αυτό και μας έφυγες σε μια μεγάλη εθνική γιορτή.
Δούλευες σκληρά, με δύναμη και πάθος, έκανες περισσότερα απ’ όσα μπορούσες.

Είχες φλόγα μέσα σου — ήσουν πρωτοποριακός, δυναμικός, δραστήριος, μια ισχυρή προσωπικότητα αλλά ταυτόχρονα γεμάτος ευαισθησίες. Λάτρευες τη φύση, το νερό, το φαγητό, τα ζωάκια τα ταξίδια, το θέατρο και τα βιβλία — ό,τι δίνει ζωή. Ήσουν ένας κυνηγός των μεγάλων ιδεών — η σκέψη σου δεν σταματούσε ποτέ να δημιουργεί και να εξερευνά, ακόμη και το τελευταίο βράδυ — ήθελες να δημιουργήσεις.
Όσες δυσκολίες κι αν πέρασες, δεν λύγισες. Πάντα συνέχιζες, πάντα είχες όρεξη για ζωή. Μας έμαθες να μη φοβόμαστε, να δοκιμάζουμε, να κάνουμε χιούμορ, να γελάμε, να μην μένουμε απαρατήρητοι — όπως κι εσύ: με το λόγο σου και το καπέλο σου δεν πέρασες ποτέ απαρατήρητος.
Ήσουν πηγή γνώσης, πηγή έμπνευσης. Η παρουσία σου και η παρέα σου ήταν πολύτιμη, όχι μόνο για εμάς, αλλά και για πολλούς ανθρώπους γύρω σου.
Μας έμαθες αυτό στο σπίτι: «Πᾶν μέτρον ἄριστον». Όμως σε ένα πράγμα δεν υπήρχε μέτρο: στην αγάπη σου για εμάς και για όλους γύρω σου.
Και μαζί με αυτό, το απόφθεγμα από την «Αντιγόνη» του Σοφοκλή: «Οὔτοι συνέχθειν, ἀλλὰ συμφιλεῖν ἔφυν» — δεν γεννήθηκα για να μισώ, αλλά για να αγαπώ και να αγαπιέμαι. Αυτό θα κρατήσω από σένα. Αυτό θα συνεχίσω.
Η καρέκλα σου στην κουζίνα, όπου καθόμασταν, ξενυχτούσαμε, γελούσαμε και μιλούσαμε, θα είναι πια άδεια. Αλλά δεν σου λέμε αντίο. Γιατί έφυγες από κοντά μας, αλλά άφησες πίσω σου κάτι πολύτιμο — το μοναδικό, ανεπανάληπτο πνεύμα σου, που θα είναι για πάντα εδώ.
Σε ευχαριστούμε για όλα. Τιμή και μνήμη. Σε αγαπάμε.''

Με λόγια αγάπης αποχαιρέτησε το θείο του και ο ανιψιός του Δημήτρης Στάχος: 
Σήμερα δεν αποχαιρετώ μόνο τον θείο μου. Αποχαιρετώ έναν άνθρωπο που σημάδεψε βαθιά τον τρόπο που σκέφτομαι και τον τρόπο που στέκομαι στη ζωή. Με επηρέασες όσο λίγοι άνθρωποι. Μου έμαθες να σκέφτομαι ελεύθερα. Να μην φοβάμαι τις ερωτήσεις. Να μη στηρίζομαι σε δόγματα και έτοιμες απαντήσεις. Μου έδωσες ελληνικό τρόπο σκέψης. Σε ηλικία 21 ετών με έβαλες να μιλάω με επιχειρηματίες, να γνωρίσω το εμπόριο και τις συναλλαγές. Με έκανες πωλητή. Και αυτό δεν ήταν απλώς μια δουλειά. Ήταν ένα σχολείο ζωής που καθόρισε την πορεία μου. Σου χρωστάω ένα μεγάλο ευχαριστώ. Πριν λίγους μήνες μου είπες ότι «δεν ξέρεις αν πρέπει να συνεχίσεις να ζεις μέσα στο σκοτάδι της βλακείας». Δεν άντεχες να βλέπεις έναν κόσμο χωρίς λογική και χωρίς κριτική σκέψη. Σε έπνιγε η αδικία ότι το θηρίο που λέγεται αμάθεια κατάφερε να κατασπαράξει τόσα πολλά γύρω μας. Τέτοιος άνθρωπος ήσουν. Με έμαθες να στέκομαι απέναντι στα δόγματα χωρίς φόβο. Να μη χρειάζομαι υποσχέσεις παραδείσου ή απειλές κόλασης για να ζήσω με αξιοπρέπεια. Να εμπιστεύομαι τον λόγο, την κρίση και την ευθύνη του ανθρώπου. Και ξέρω πως οι ιδέες ανθρώπων σαν εσένα δεν σβήνουν. Συνεχίζουν να ζουν μέσα στους ανθρώπους που επηρέασες, στον τρόπο που σκεφτόμαστε, και στον δρόμο που μας έδειξες. Και πίστεψέ με, είμαστε πολλοί. Ξέρουμε πως αυτή η μάχη μπορεί να είναι χαμένη. Μα χαμένη μάχη ήταν και εκείνη του βασιλιά Λεωνίδα. Κι όμως στάθηκε όρθιος και πολέμησε μέχρι το τέλος. Και με αυτή σου την τελευταία πράξη σήμερα δείχνεις τον δρόμο σε όλους μας. Να στεκόμαστε όρθιοι σαν γνήσιοι Έλληνες μέχρι το τέλος. Όπως έλεγε ο Δημήτρης Λιαντίνης: Έλληνας θα πει το πρωί να γελάς σαν παιδί. Το μεσημέρι να κουβεντιάζεις φρόνιμα. Και το δείλι να δακρύζεις περήφανα. Και σαν πεθαίνεις, να μαζεύονται οι φίλοι γύρω από τη μνήμη σου, να πίνουνε παλιό κρασί και να σε τραγουδάνε… Έτσι θα σε θυμάμαι. Θα σηκώνω ένα ποτήρι κρασί και θα σας κουβεντιάζω, εσένα και την Ελένα. Καλή αντάμωση στην αλήθεια και μόνο.
Στη μνήμη Φοίβου Ιωσήφ