Quo vadimus socie; (Που πηγαίνουμε σύντροφε;)

του Παναγιώτη Κυριάκου
Υποψηφίου Βουλευτή ΚΙΝ.ΑΛ.

Με φόντο το επικείμενο 2ο Συνέδριο του Κινήματος Αλλαγής, το οποίο επισπεύσθη έπειτα από τον εκφυλισμό που είχε επέλθει και διατηρείται μέχρι και σήμερα στο ελληνικό κοινοβούλιο, με τις ενέργειες της Κυβέρνησης, αλλά και ένεκα της απόφασης του Προέδρου της ΔΗΜ.ΑΡ. να στηρίξει την Συμφωνία των Πρεσπών, προκαλώντας κλυδωνισμούς στο εσωτερικό του, αλλά και πανικό - θα έλεγα - σκόπιμο είναι να αναφερθούν κάποια πράγματα για την ανάγκη διεξαγωγής του συνεδρίου αυτού, τους στόχους που έχει θέσει και αν αυτοί είναι επιτεύξιμοι, καθώς και την επόμενη μέρα.
Είναι γεγονός ότι επί της ουσίας το εγχείρημα ΚΙΝ.ΑΛ., μέχρι στιγμής, δείχνει να μην εκπληρώνει τις προσδοκίες κι όποιος αμφισβητεί αυτή την πραγματικότητα τότε είναι αιθεροβάμων.
Άλλωστε, η ίδια η Πρόεδρος του ΚΙΝ.ΑΛ. είχε παραδεχθεί στο πρόσφατο παρελθόν ότι αυτού του τύπου ο πολυκομματισμός δεν ήταν κι ότι καλύτερο.
Η μη αναμενόμενη εξ ολοκλήρου επιτυχία έγκειται στο γεγονός ότι το ΚΙΝ.ΑΛ. εκκίνησε από λανθασμένη αφετηρία, διότι θεώρησε και θεωρεί το ΠΑ.ΣΟ.Κ., ως συνιστώσα (!) ενός πολιτικού σχηματισμού, ο οποίος μέχρι και σήμερα δεν έχει λάβει σάρκα και οστά, μολονότι το ΠΑ.ΣΟ.Κ., όπως αλλού έχω τονίσει, είναι ο κύριος αιμοδότης του ΚΙΝ.ΑΛ. ΠΑ.ΣΟ.Κ δίχως ΚΙΝ.ΑΛ. υφίσταται, το αντίστροφο όμως, όχι.
Άλλωστε, προς απόκρουση των όσων ισχυρίζονται ορισμένοι ότι στο ΚΙΝ.ΑΛ. μετέχουν και άλλοι πολιτικοί φορείς, οι οποίοι επιδίωκαν την σύσταση της Κεντροαριστεράς και ενός νέου προοδευτικού κέντρου, απαντώ, δίχως να υποτιμώ την συμμετοχή τους και την προσπάθειά τους ότι τα στοιχεία τους δεν είναι καν μετρήσιμα με ό, τι αυτό συνεπάγεται.
Θυμίζω ότι στις βουλευτικές εκλογές του Ιανουαρίου του 2015 το λαβωμένο ΠΑ.ΣΟ.Κ., λόγω της ίδρυσης κόμματος του Γιώργου Παπανδρέου στον οποίο προσέτρεξαν πολλοί, μεταξύ των οποίων και ο ίδιος ο γράφων, διαφωνούντες με την τακτική του τότε Προέδρου, Βαγγέλη Βενιζέλου, έλαβε 4,68%, ήτοι δύο και πλέον ποσοστιαίες μονάδες παραπάνω από το Κίνημα Δημοκρατών Σοσιαλιστών του Γιώργου Παπανδρέου, ενώ η ΔΗΜ.ΑΡ. που είχε συνεργαστεί με τους Πράσινους έλαβε μόλις 0,48%!
Το Ποτάμι, για την ιστορία, αποφάσισε έπειτα από λίγο καιρό και για λόγους πολιτικούς να απόσχει από το εγχείρημα. Η ανάγνωση αυτών των αποτελεσμάτων αποδεικνύει ότι το brandname ΠΑ.ΣΟ.Κ. δεν «σβήνει» εύκολα, μολονότι πολλοί θα το επιθυμούσαν, ενώ το όνομα Παπανδρέου από μόνο του, δεν ήταν εν τέλει αρκετά ικανό για να στείλει τον πρώην Πρωθυπουργό στην Βουλή.
Υπενθυμίζω, για όσους το έχουν ξεχάσει ότι το Κίνημα Δημοκρατών Σοσιαλιστών δεν συμμετείχε στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015, μετά από απόφαση του Γιώργου Παπανδρέου κι ενώ στην 2η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη είχε αποφασιστεί το αντίθετο!
Ο λόγος: έλλειψη οικονομικών πόρων. Αυτό από μόνο του καταδεικνύει μια πραγματικότητα.
Την πραγματικότητα ότι η μεγάλη Δημοκρατική Παράταξη είναι εδώ και αναπνέει, ούσα έτοιμη, αν κι εφόσον χρειαστεί να αναλάβει την πολιτική ευθύνη που της αναλογεί, όπως έπραττε όλα αυτά τα χρόνια που πρωταγωνιστούσε στο πολιτικό προσκήνιο.
Συνεπώς, από τους πολιτικούς σχηματισμούς που απαρτίζουν το ΚΙΝ.ΑΛ., μόνο ένας έχει μετρήσιμα στοιχεία κι αυτός είναι το ΠΑ.ΣΟ.Κ.
Ένα άλλο χαρακτηριστικό που αναδεικνύεται καθημερινά και που σίγουρα θα αποτελέσει αντικείμενο συζήτησης στο συνέδριο, είναι ότι πληθαίνουν καθημερινά οι φωνές των ανθρώπων, που όχι μόνο επιθυμούν την απεικόνιση του ήλιου στα ψηφοδέλτια, ενός συμβόλου που σημάδεψε θετικά την μεταπολιτευτική πολιτική ζωή του τόπου, αλλά κυρίως, απαιτούν ο προεκλογικός αγώνας να διεξαχθεί στο όνομα του ΠΑ.ΣΟ.Κ.
Βέβαια, η ηγεσία του ΚΙΝ.ΑΛ. απορρίπτει κατηγορηματικά αυτά τα σενάρια και στελέχη κοντά στην Πρόεδρο αναφέρουν ότι η εισήγηση στο συνέδριο θα είναι από το μεταβατικό στάδιο που βρισκόμαστε σήμερα να πάμε στην ολοκλήρωση της ίδρυσης του ΚΙΝ.ΑΛ. με ταυτόχρονη διάλυση των πολιτικών σχηματισμών που το συγκροτούν.
Αλήθεια, ποιος θα εισηγηθεί και ποιοι θα λάβουν την ιστορική απόφαση να διαλυθεί το ΠΑ.ΣΟ.Κ.;
Πως διαλύεται τελικά ένα κόμμα που κοντεύει να συμπληρώσει μισό αιώνα ύπαρξης με ουσιαστική πολιτική παρουσία; Πως καταργείται ένα κόμμα που έχει ιδρυθεί τυπικά;
Οι απαντήσεις, δεν είναι εύκολες, ούτε και διαχειρίσιμες.
Στον βαθμό, όμως, που με αφορά κι επειδή κατεβαίνω ως υποψήφιος βουλευτής του ΚΙΝ.ΑΛ., μολονότι οι ψηφοφόροι μου «θορυβούνται» στο άκουσμά του, θα σας πω ότι είναι απλές.
Ο ήλιος του ΠΑ.ΣΟ.Κ. δεν έχει ακόμη δύσει. Τείνει να δύσει με υπερπροσπάθειες στελεχών, που επιθυμούν να αγκιστρωθούν στην καρέκλα ενός πολιτικού σχηματισμού για τα επόμενα χρόνια, όπως έκαναν για πολλές δεκαετίες με το ΠΑ.ΣΟ.Κ.
Στο ΠΑ.ΣΟ.Κ. του 45% ήταν όλοι εκεί, στο ΠΑ.ΣΟ.Κ. του 5% δεν είχε μείνει κανένας, αλλά και από αυτούς που έμειναν, τηρούσαν όλοι ουδέτερη στάση, προκειμένου να έχουν την δυνατότητα να συμμετέχουν στον έναν ή τον άλλον φορέα.
Είναι τοις πάσι γνωστό, αλλά και κοινό μυστικό, τόσο εντός όσο και εκτός, ότι η αποπομπή ενός Βενιζέλου, και όχι μόνο, θα σηματοδοτούσε την επιστροφή χιλιάδων ψηφοφόρων, και δη, όχι μόνο αυτών που ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ.
Το ΠΑ.ΣΟ.Κ., ακόμη και μέχρι σήμερα, αποτελεί το πολιτικό καταφύγιο όλων αυτών, που ενώ επιθυμούν να το «τελειώσουν» με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, θεωρώντας αυτό υπαίτιο για πολλά δεινά, παραμένουν σε αυτό, όντας ασφαλείς κομματικά και πολιτικά για ιδιοτελείς σκοπούς, διότι δεν έχουν τις ικανότητες ως μονάδες να ηγηθούν μόνοι τους σε έναν άλλον πολιτικό χώρο ή ιδρύοντας έναν καινούριο, δίχως τις πλάτες του.
Η εξαφάνιση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. από τον πολιτικό χάρτη θα επέλθει, όχι γιατί εκπέμπει αρνητική ενέργεια, επειδή ήταν Κυβέρνηση όταν εισήλθαμε στον μηχανισμό στήριξης και υπέγραψε το 1ο Μνημόνιο, αλλά γιατί όλα τα πάλαι ποτέ στελέχη του – η πλειοψηφία αυτών τουλάχιστον – έσκυψαν το κεφάλι και δεν το υπερασπίστηκαν όπως έπρεπε όταν δεχόταν λυσσαλέες επιθέσεις ένθεν κι ένθεν.
Η τυπική και ουσιαστική ολοκλήρωση του ΚΙΝ.ΑΛ. στο επικείμενο συνέδριο θα σημάνει την ταφόπλακα του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και οι νεκροθάφτες του, κατά πάσα πιθανότητα, θα είμαστε εμείς οι σύνεδροι που θα κληθούμε να ψηφίσουμε υπέρ μιας τέτοιας πρότασης, διαμορφώνοντας μια νέα κομματική πραγματικότητα, από την οποία σε περίπτωση μετάνοιας δεν θα υπάρχει επιστροφή.
Στον βαθμό, που όπως προανέφερα, με αφορά, «τα τζάκια» μου προκαλούσαν ταραχή, οι κληρονομικώ δικαίω ηγετίσκοι με εκνεύριζαν ιδιαίτερα, ενώ οι αυτόκλητες σωτήρες με άφηναν παντελώς αδιάφορο.
Το γεγονός ότι  ο ήλιος του ΠΑ.ΣΟ.Κ. είναι σε θέση να ανατείλει εκ νέου και να λάμψει δυνατά, πιστεύω ακράδαντα ότι είναι πλέον μη αμφισβητήσιμο.
Τα υπόλοιπα, σύντροφέ μου, είναι πολιτικός αμοραλισμός.