«...να μπορέσει να κινητοποιήσει νέες και υγιείς κοινωνικές δυνάμεις...»

Γράφει ο
Παναγιώτης Ιακωβής 

Η επιτυχία του πολιτικού σκηνικού στην Ελλάδα, θα ήταν να μπορέσει να κινητοποιήσει νέες και υγιείς κοινωνικές δυνάμεις και πρόσωπα, ώστε να βγει η Πατρίδα από τον βούρκο. Έναν βούρκο που έχει ονοματεπώνυμα. 
Μια τέτοια κινητοποίηση θα όφειλε να είναι μαζική, δεδομένης της έκτασης των προβλημάτων διαφθοράς και αναλφαβητισμού που αντιμετωπίζει η χώρα. 
Κάτι τέτοιο δεν διαφαίνεται για μια σειρά από λόγους, όπως η μαζική φυγή αξιόλογων νέων στο εξωτερικό και η εσωτερική αντίδραση των κομματικών βαριδιών. 
Μας το έδειξαν οι περιπτώσεις των Σερρών και της ΓΣΣΕ / συνδικάτων, όπου ακόμα και οι εκλογείς συμμετέχουν στο αλισβερίσι, σε μια χώρα που όλο και περισσότερο ομοιάζει με το ιστορικό paradigm της Κολομβίας των Βαλκανίων. 
Η απογοήτευση των Πολιτών και Δημοτών για την ανικανότητα του πολιτικού σκηνικού να ανανεωθεί, θα λάβει χαρακτήρα ψήφου σε ιδιόρρυθμους, εξωθεσμικούς, λαϊκίστικους, φασίζοντες σχηματισμούς,  οι οποίοι θα εκθέσουν την Πατρίδα σε κίνδυνο.
 Παραφράζοντας τα λεγόμενα (1942) του Bertold Brecht, θα λέγαμε ότι ο φασισμός στην Ελλάδα, θα είναι «δημοκρατικός» και με την σφραγίδα της ψήφου των Πολιτών και Δημοτών. 
Προφανώς, οι καλλιεργημένοι και ικανοί νέοι, βλέπουν ότι το παιχνίδι είναι «στημένο»  και ότι οι κομματικοί σχηματισμοί τους χρησιμοποιούν ως «διακοσμητικούς» για να εκλέξουν κατόπιν αργόσχολους, απαίδευτους αντιδημάρχους και γλοιώδη κομματο -χρηματοδοτούμενα golden boys & girls.
 Έτσι, αρνούνται να συμμετάσχουν σε ένα πολιτικό παιχνίδι που έχει σημαδεμένα χαρτιά και σε πλήθος περιπτώσεων «παίρνουν τα μάτια τους και φεύγουν» προς τον Πολιτισμό.