Τα παιδιά της μεταπολίτευσης και η νέα γενιά ! (Tου Χρήστου Αλεξανδρή )

 

 

H επετειακή εκδήλωση για τα 44 χρόνια από την 3η Σεπτέμβρη 1974 και την ίδρυση του ΠΑΣΟΚ, δίνει την ευκαιρία για εναν συνολικότερο απολογισμό της μεταπολιτευτικής περιόδου . Δεν είναι για πέταμα η μεταπολίτευση οπως πολλοί νεόκοποι πολιτικοί ισχυρίζονται , χρησιμοποιώντας το σαθρό επιχείρημα του παλιού και του νέου για να πλήξουν τους πολιτικούς τους αντιπάλους . Να κρατήσουμε τα θετικά και να απορρίψουμε τα αρνητικά . Την περίοδο της μεταπολίτευσης η Ελλάδα και οι Ελληνες εζησαν την καλύτερη δημοκρατία απο συστάσεως νεοελληνικού κράτους . Ζήσαμε ολοι καλύτερα , πλουσιότερα και υγιέστερα . Και αυτό αναμφίβολα δεν ηταν μόνο εργο της επιστήμης και μιας ευνοικής διεθνούς συγκυρίας , αλλά ηταν εργο των πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων που πρωταγωνίστησαν τα χρόνια της μεταπολίτευσης , ασκώντας εξουσία (Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ ) , επιτυγχάνοντας  σε αυτά τα χρόνια να εγκαθιδρύσουν κοινοβουλευτική ομαλότητα  , εθνική συμφιλίωση , κοινωνική ειρήνη που συνοδεύτηκε απο πολιτικές ελευθερίες και κοινωνικά δικαιώματα . Τον δρόμο της προόδου , της ανόδου του βιοτικού επιπέδου και της κοινωνικής εξέλιξης είχε φροντίσει να ανοίξει ο Κωνσταντίνος Καραμανλής με την ενταξη της χώρας στην Ευρωπαική Ενωση . Πρώτη η Ελλάδα απ'ολους τους Βαλκάνιους εκανε το μεγάλο αλμα . 

Δεν ξέρω τι θα γράψει η ιστορία για τη συνολική προσφορά του Ανδρέα Παπανδρέου ,αλλά ενα πράγμα δεν μπορεί να αμφισβητηθεί .Κοινωνικές αλλαγές οπως το Εθνικό Σύστημα Υγείας , που ανοιξε την πόρτα των Νοσοκομείων στο λαό , τα ΚΑΠΗ που εδωσαν ζωή και χαρά στα περήφανα γηρατειά και το ΑΣΕΠ που προσπάθησε να θεσμοθετήσει την αξιοκρατία στις προσλήψεις στο δημόσιο και να καταργήσει το αθλιο κομματικό ρουσφέτι , συνιστούσαν  μια πραγματική κοινωνική επανάσταση για την εποχή . 

Ομως πραγματική αλλαγή σελίδας και αλμα προς τα εμπρός ,  συνιστά και η είσοδος της χώρας στην ΟΝΕ και μετά στην Ευρωζώνη  στα χρόνια του Σημίτη . Αλλά δεν είναι μικρή και η συνεισφορά   της Αριστεράς στην αποκατάσταση και  την εδραίωση της καλύτερης δημοκρατίας που γνώρισε ο τόπος . Πολλά αστικά και πολιτικά δικαιώματα εμπεδώθηκαν υπο την πίεση των αγώνων της Αριστεράς , η οποία δεν ηθελε πισωγύρισμα στην παλιά αυταρχική δημοκρατία . Υπάρχουν ομως και τα αρνητικά . Το μεταπολιτευτικό οικοδόμημα στηρίχθηκε πάνω σε πήλινα οικονομικά πόδια . Στον υπέρμετρο δανεισμό και στην πέρα και εξω απο κάθε οικονομικό ρεαλισμό γιγάντωση του δημόσιου τομέα . Στα χρόνια της μεταπολίτευσης η οικονομία ηττήθηκε κατα κράτος απο τα κόμματα και την πολιτική . Η μεγαλύτερη βιομηχανία που λειτούργησε τα χρόνια της μεταπολίτευσης και πριν την εποχή της κρίσης και των μνημονίων ηταν η βιομηχανία των διαδηλώσεων . Οι αυξήσεις μισθών και συντάξεων στην Ελλάδα δεν αποφασίζονταν απο την παραγωγικότητα και την αποδοτικότητα του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα , αλλά απο την πίεση των συνδικάτων και τις πολιτικές αποφάσεις . Τον σιδηρούν νόμο της οικονομίας ( εσοδα -εξοδα ) ,  αγνόησαν προκλητικά οσοι κυβέρνησαν τα προηγούμενα χρόνια τον τόπο με αποτέλεσμα η οικονομία να μας εκδικηθεί . Τον λογαριασμό τον πληρώνουμε σήμερα , αλλά η μεγαλη αδικία είναι οτι αυτός ο λογαριασμός πέφτει στις πλάτες της νέας γενιάς που βγαίνουν απο τα Πανεπιστήμια με κομμένα φτερά γιατί φοβούνται οτι δεν θα ζήσουν καλύτερα απο τους πατεράδες τους . 

 

                                                                                                                                                                                                                          Χρήστος Αλεξανδρής 

                                                                                                                                                                                                                              Δημοσιογράφος