Άφαντο λιμάνι

Γράφει η 
Γιώτα Τριανταφύλλου 

Τι το θέλεις με ρώτησε;

Εμένα, με τη σπασμένη φτερούγα, 
σε σχήμα στοργής, 
που δεν
άντεξε ολότελα, 
το βάρος του χειμώνα.

Εικόνες κεντούσαν στο χρόνο 
το λαβωμένο φεγγάρι.

Μιλούσαν στη γλώσσα 
των λουλουδιών 
που ανθίζουν νύχτα,
σ’ ένα σημείο σκοτεινό
στο άφαντο λιμάνι!

Κι ο πόνος με τα λιγνά, 
μελανιασμένα πόδια του, 
να χυθεί στη θάλασσα.
να ξαλαφρώσει τις φτερούγες μου, 
να γιατρευτούν απ’ του χρόνου
την πτώση.

Κοιτάζω το κλειστό περιβόλι, 
φαντάζομαι 
ανθισμένα καφασωτά,
νυχτολούλουδα,
να μιλούν με το φεγγάρι.

Φανταζομαι,
μια στάλα μεσημεριού
να χωρέσει στη νύχτα....