ΑΝΑΓΚΗ ΖΩΗΣ

Γράφει η
Γιώτα Τριανταφύλλου

Ποτάμι ο χρόνος,
αναζητώ τη χαρά.
Αγκαλιά, με πόδια μπλεγμένα, ξεβρασμένα θέλω κι ανάγκες,
πιάστηκα στο πρώτο κλαδί
που περνούσε.

Κοίταξα κλεφτά,
τον ήλιο που χάραζε την μέρα κι έπρεπε να βιαστώ!

Βούτηξε στην λάμψη του
αφέθηκε στην ορμή του.

Στο διάβα του με πήρε μαζί!
Μίλησε για μακρινά ταξίδια
τόπους ανεξερεύνητους,
Μαγικούς.

Έκρυψε τα κρύα βράδια του
τίποτα για τα ρηχά του.

Είπε τόσα...
Σιωπή για τόσα άλλα.

Στην ράχη του, είδα ανεκπλήρωτους έρωτες
άδεια πηγάδια
στόματα ανυπόμονα
να καταβροχθίζουν
τους ανυποψίαστους.

Με παφλασμούς
ξέπλυνε τη λάσπη
χορεύοντας, ποτέ αργά
πότε γρήγορα
με μυούσε στα θαύματα.

@ Το σκίτσο είναι του Άγγελου Κορδογιάννη