Καθημερινή Αδέσμευτη Εφημερίδα

Ανασχηματισμός και άλλα ...δαιμόνια!

Το μήνυμα του χθεσινού ανασχηματισμού είναι ότι στην Ελλάδα τις πολιτικές συναινέσεις εύκολα τις επικαλούμαστε αλλά πολύ δύσκολα τις επιτυγχάνουμε. Δεν είναι δυνατόν να κονταροχτυπιέσαι με τον αντίπαλό σου στην αρένα των καταστροφικών πυρκαγιών για το ποιός έχει στη βάρδιά του τους περισσότερους νεκρούς και ποιός απλώς μετρά καμένα στρέμματα δασικού πλούτου και λίγες ημέρες αργότερα να ισχυρίζεσαι οτι επιλέγεις για τη θέση του υπουργού Πολιτικής Προστασίας ένα πρόσωπο κοινής αποδοχής γιατί επιθυμείς να κινηθείς “πέρα και πάνω από κομματικές δεσμεύσεις”. Απλά δεν γίνεσαι πιστευτός.

Επίσης ένα δεύτερο μήνυμα από το χθεσινό ανασχηματισμό είναι ότι στην Ελλάδα δύσκολα οι αρχηγοί των κομμάτων εξουσίας μπορούν να συνεννοηθούν σε βασικά θέματα πολιτικής που αφορούν την κλιματική αλλαγή και την περιβαλλοντική προστασία.

Σύμφωνα με τα όσα διαβάζουμε στις εφημερίδες είχαν προηγηθεί τέσσερις προσπάθειες συνεννόησης μεταξύ του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη και των αρχηγών του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΙΝΑΛ αλλά δυστυχώς το αποτέλεσμα ήταν ένα τραγικό ...ναυάγιο!

Επειδή όμως στην Ελλάδα ζούμε και τα έχουμε δεί όλα, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ένας ανασχηματισμός δεν γίνεται πάντα για να αποδοθούν ευθύνες σε υπουργούς που δεν κάνουν σωστά τη δουλειά τους. Πολλές φορές μάλιστα οι ανασχηματισμοί γίνονται για να κρατηθούν κάποιες εσωκομματικές ισορροπίες και λιγότερο οι αλλαγές προσώπων έχουν να κάνουν με το έργο τους.

Παρατηρώντας την δημοσκοπική υπεροχή της Νέας Δημοκρατίας τα δύο τελευταία χρόνια, έθετα πάντα το ερώτημα έχουμε μια τόσο καλή κυβέρνηση που αναγνωρίζεται από τους πολίτες με ψήφο εμπιστοσύνης στο έργο της ή μήπως συμβαίνει το αντίθετο.

Έχουμε δηλαδή μια τόσο κακή αντιπολίτευση που όχι μόνο δεν κερδίζει από την φυσιολογική φθορά ενός κόμματος που κυβερνά, αλλά επιτρέπει στη Νέα Δημοκρατία να διατηρεί ένα τόσο ανετο προβάδισμα, κυβερνώντας τη χώρα ;

Μέχρι που ήρθε ο ανασχηματισμός της κυβέρνησης για να δώσει σαφείς απαντήσεις σε όλα αυτά τα ερωτήματα.

Σε ένα κοινοβουλευτικό σύστημα, όπου αυτό που μετράει είναι η εναλλαγή των κομμάτων στην εξουσία, μια αντιπολίτευση που δεν μπορεί να εκμεταλευτεί τα λάθη της κυβέρνησης είναι μια κακή αντιπολίτευση. Αλλά και σε μια κυβέρνηση που πνίγεται “στα ρηχά νερά” ενός ανασχηματισμού, δεν στήνεις αψίδες θριάμβου.

“Ο Μητσοτάκης παίζει μόνος του και βάζει αυτογκόλ”, σχολίασε ένας φίλος μου παρακολουθώντας τα όσα συνέβησαν με την ανακοίνωση του ανασχηματισμού. Η αλήθεια είναι ότι το θέαμα και των δύο ομάδων είναι απογοητευτικό και κουράζει τους θεατές.

Για ποιά συναίνεση μιλά η κυβέρνηση, όταν στο πρόσωπο του ναύαρχου Ευάγγελου Αποστολάκη στην αρχή είδε ένα “εθνικό κεφάλαιο” και απαιτούσε διακομματική συναίνεση και λίγη ώρα αργότερα όταν ο ναύαρχος δεν αποδέχτηκε την υπουργοποίησή του, έγινε πρόσωπο κατώτερο των περιστάσεων ;

Για ποιά ευθύνη μιλά ο ΣΥΡΙΖΑ, όταν μέσα σε λίγη ώρα “ένας αποστάτης που εξαγοράστηκε”, μετατράπηκε, στις ανακοινώσεις του ΣΥΡΙΖΑ, σε «άξιο στέλεχος» που παγιδεύτηκε ;

Το ίδιο πρόσωπο, όταν αποδέχθηκε την πρόταση συναίνεσης, καθυβρίστηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ με τα χειρότερα λόγια και όταν αρνήθηκε την θέση, αποδοκιμάστηκε από τη Νέα Δημοκρατία.

Μήπως τελικά κατώτερα των περιστάσεων αποδεικνύονται τα ίδια τα κόμματα με τις ηγεσίες τους ;

Με αυτόν τον ανασχηματισμό πάντως, τερματίστηκαν τα ανοίγματα του πρωθυπουργού προς την κεντροαριστερά με την αξιοποίηση στελεχών που προέρχονται από τον χώρο του πρώην ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι. Με την απομάκρυνση από υπουργικές θέσεις του Μιχάλη Χρυσοχοΐδη και του Χάρη Θεοχάρη και την είσοδο στην κυβέρνηση πολιτικών προσώπων με αναφορές στην λαϊκή δεξιά του Καραμανλή, του Σαμαρά και του ΛΑΟΣ, ο πρωθυπουργός απάντησε στην εσωκομματική γκρίνια ότι δεν αξιοποιεί τα στελέχη της κεντροδεξιάς παράταξης.

Μετά απ’ όλα αυτά θα ήταν υπερβολικό και αυθαίρετο συμπέρασμα να πούμε ότι αυτός ο ανασχηματισμός μοιάζει με προετοιμασία πρόωρων εκλογών ;
 

Χρήστος Αλεξανδρής