Ένας ακόμα πλάτανος...

Γράφει ο Νίκος Ταξ. & Γεωργ. Δαβανέλλος

Τρίτη, 29 του Σεπτέμβρη, ένας ακόμα πλάτανος της πλατείας με τα πλατάνια, της Πλατείας Λαού άφησε την τελευταία του πνοή!  Και τούτο γιατί γέρασε, «έφαγε τα ψωμιά του». Ήταν ένας από τους παραποτάμιους πλατάνους, αφού στις ρίζες του έτρεχε το νερό του ρέματος με τα πέντε πετρόχτιστα  γιοφύρια , κατά πως μας λέει ο Πουκεβίλ.  Στα νερά του ρέματος και στον ίσκιο τούτου του πλατάνου πλύθηκε το σώμα του Θανάση Διάκου από τον Σκόρδη που το αγόρασε με 5.000 γρόσια. Στα κλαδιά του και μέσα στις κουφάλες του έζησαν και κελάηδησαν οι ενοχλητικές κάργες για τις οποίες  ο τότε δήμαρχος έδωσε 5 δραχμές το κεφάλι για κάθε νεκρή κάργα. Πουλήθηκαν όλες οι σφενδόνες του Ριζόπουλου  και του Μίμη Καραμπέτσα  για τον εξοπλισμό των Λαμιωτών που μπήκαν στο ανελέητο κυνήγι. Το ποσό δεν ήταν ευκαταφρόνητο, αφού με 1 δραχμή αγόραζες ένα καρβέλι ψωμί.
Όμως εκείνο που με στεναχώρησε δεν ήταν μονάχα  το κόψιμό του, αλλά και η αδιαφορία των συμπολιτών μας. Διάβαιναν και ούτε μια ματιά δεν έριχναν, ούτε  από περιέργεια να δούνε τι γίνεται. Γιατί τον κόβουν. Να αισθανθούν κάτι. Να ρωτήσουν. Μπορεί να ήταν ένα δένδρο. Δεν ήταν όμως το όποιο δένδρο. Ήταν αυτό που μαζί με τα άλλα  κάνανε την Λαμία και την πλατεία γνωστή σ’ όλη την Ελλάδα. «Θα σμίξουμε στην Πλατεία με τα Πλατάνια, στη Λαού, με τις ψησταριές, τα δυο εστιατόρια, τα πέντε καφενεία, τα δύο βιβλιοπωλεία, το πρακτορείο λεωφορείων, το φαρμακείο, το πατσατζίδικο, οι ψησταριές, το εργοστάσιο κουραμπιέδων του Μπούσιου από το 1864,   και τις «γυναίκες» και θα δέσουμε τα ζα στο διπλανό χάνι, θα φάμε μια πλάτη και λίγα παιδάκια και  θα κατεβάσουμε ένα-δυο κατρούτσα». Να γιατί μας προξενεί μια θλίψη, αλλά και μεγάλο πόνο!