ΚΗΛΙΔΑ ΣΕ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΖΩΗΣ

Γράφει η 
Γιώτα Τριανταφύλλου 


Νύχτα, Φεγγάρι, 
παγωμένο βράδυ.
Υπάρχω και νιώθω
την αλήθεια των πραγμάτων
πριν χαθεί ο παράδεισος.

Ο χρόνος... σκληρά μετράει.
Κάνει πως κοιμάται.

Σε ξεγελά, σε πείθει.
Κηλίδα σε παραμύθι ζωής.
Διάφανη.

Αναμιγνύεται, με το ψιλόβροχο στο τζάμι,
ελπίζει να χαθεί.

Λιπόσαρκη στο απέναντι πεζούλι,
Θρηνεί για τις συνέπειες,
για τα αγκάθια που άφησε να φυτρώσουν.
Τα πότισε.

Τα έκανε ρήτορες σε γλώσσα όλο στερήσεις.
Κρυστάλλινες σιωπές,στα δικά μου θέλω.
Ασήκωτες και αυτές.

Ραγισμένες, τραυματισμένες από τ' αγκάθια,
χάθηκαν πάνω στο τζάμι, 
περιμένοντας την μπόρα να περάσει.