O τραγικός ποιητής Φρύνιχος Το χθες και το σήμερα

Γράφουν: Νίκος Ταξ. & Γεωργ. Δαβανέλλος

Ο Φρύνιχος –γεννήθηκε το 535 π.Χ στην Αθήνα και απεβίωσε τον 5ο αιώνα στη Σικελία.  Ήταν γιός του Πολυφράσμονα και μαθητής του Θέσπη. Μαζί με τον Αισχύλο ήταν οι προπάτορες του ελληνικού τραγικού θεάματος, έχοντας εγκαταλείψει την κωμωδία.  Το έργο του, «Μιλήτου Άλωσις» για τη Μίλητο που κατακτήθηκε από τους Πέρσες, απαγορεύτηκε γιατί προξενούσε μεγάλη θλίψη, οδύνη και οδυρμό και προσέβαλλε την ευαισθησία του Αθηναϊκού κοινού, αφού τους έφερνε στη μνήμη τα όσα υπέστησαν  οι κάτοικοι της Μιλήτου. Στη διάρκεια της παράστασης το κοινό ξέσπασε σε γοερούς κλαυθμούς, και θρήνους.  Ο Φρύνιχος καταδικάστηκε σε πολύ μεγάλο πρόστιμο και το έργο του απαγορεύτηκε, καθώς επίσης και η οποιαδήποτε μελλοντική διασκευή.
Και η ερώτηση που γεννάται τώρα είναι  τι θα πρέπει να γίνει σε όλους αυτούς  που προκαλούν τόσα δεινά, τόσες στεναχώριες, τόσους θανάτους, όχι με τα όπλα, αλλά με τα έργα τους, θεατρικά, κινηματογραφικά, ποιητικά, λογοτεχνικά και βάλε..Τι θα πρέπει να γίνει με τους ταγούς στους τηλεοπτικούς και ραδιοφωνικούς σταθμούς που οτιδήποτε παρουσιάζουν δεν είναι τίποτε άλλο παρά θλίψη, φόνος, ληστεία..
Ποια ήταν η στιγμή που τα χείλη μας έδειξαν ένα χαμόγελο, μια χαρά, πότε άστραψαν τα μάτια ενός ανθρώπου από λίγη ευτυχία. Παντού σκοτάδι, μαυρίλα.  Σε ποιο έργο, είδηση, θέαμα, κείμενο υπάρχει μια χαραμάδα χαράς. 
Αν, λοιπόν το Φρύνιχο για ένα τέτοιο έργο τον καταδίκασαν και το έργο του το απαγόρευσαν, σήμερα τι πρέπει να γίνει με όλους αυτούς που μας έχουν  στερήσει τη χαρά της ζωής.  Λόγια για λίγη σκέψη και αναστοχασμό.