Όμηροι ιδεοληψιών στο δρόμο προς τις κάλπες! (Άρθρο του Χρήστου Αλεξανδρή)

Στην τελική ευθεία των δεύτερων εκλογών εισέρχεται η χώρα. Σε τέσσερις ημέρες θα γνωρίζουμε αν ο ελληνικός λαός με την ψήφο του θα έχει δώσει εντολή σχηματισμού αυτοδύναμης κυβέρνησης στη Νέα Δημοκρατία ή η χώρα δεν θα αποφύγει την περιπέτεια και θα οδηγηθούμε σε τρίτες εκλογές. 

Μπορεί οι δεύτερες εκλογές που γίνονται με το νέο εκλογικό νόμο της ενισχυμένης αναλογικής να ευνοούν το πρώτο κόμμα και όπως έχουν σήμερα τα πράγματα η Νέα Δημοκρατία με βάση τα εκλογικά ποσοστά των πρώτων εκλογών να διατηρεί ένα ισχυρό προβάδισμα, εκμεταλλευόμενη και τον ανταγωνισμό που προέκυψε στα άλλα δύο κόμματα για την διεκδίκηση του ρόλου της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ωστόσο επ’ ουδενί δεν πρέπει να παραγνωρίζεται ότι πρόκειται για μια εντελώς νέα εκλογική αναμέτρηση και τίποτε δεν μπορεί να αποκλειστεί.

Ακόμη και η έκπληξη της ανατροπής. Και σε αυτές τις εκλογές πάντως, όπως ακριβώς συνέβη και στις πρώτες, η οικονομία θα παίξει τον καθοριστικότερο ρόλο στη διαμόρφωση των εκλογικών συμπεριφορών των ψηφοφόρων.

Στις εκλογές ο κόσμος δεν ενδιαφέρεται να μάθει τι συνέβη πριν τριάντα χρόνια στην Ελλάδα. Αντίθετα νοιάζεται για το σήμερα και το αύριο και κυρίως επιλέγει πολιτικούς και κόμματα που δεν ζουν με αυταπάτες και ιδεοληψίες αλλά είναι ρεαλιστές και πραγματιστές. Δεν έχουν κρυφές ατζέντες, και του λένε πράγματα που δεσμεύονται να τα εφαρμόσουν και μετά τις εκλογές. Ήμασταν για πολλά χρόνια όμηροι ιδεοληψιών ότι αυτό που χρειάζεται η χώρα είναι να βρούμε ένα φορολογικό κόλπο για να τα πάρουμε από τους πλούσιους και αν το καταφέρουμε αυτό τότε όλοι θα ζούμε καλύτερα.

Η πρώτη φορά αριστερά που ήρθε να κυβερνήσει τη χώρα πήγε να εφαρμόσει τη μεγάλη ιδέα του περιουσιολογίου.

Γρήγορα εγκαταλείφθηκε γιατί στην πράξη αποδείχτηκε ανεφάρμοστη. Σήμερα η δεύτερη φορά αριστερά ανακάλυψε την φορολογία των υπερκερδών των εταιρειών της ενέργειας και των τροφίμων που κερδοσκοπούν, όπως μας λένε στις πλάτες του δύσμοιρου ελληνικού λαού.

Μια ακόμη εξυπνη ιδέα για να τα πάρουμε από αυτούς που εμείς θεωρούμε πλούσιους, είναι η φορολόγηση των μερισμάτων των μετόχων των εταιρειών. Εκτός από τον ΣΥΡΙΖΑ την ασπάστηκε κατά πως φαίνεται και το ΠΑΣΟΚ ! 

Τα προηγούμενα χρόνια αυτό αποδείχτηκε εντελώς ουτοπικό, αφού για να φορολογηθεί ο πλούτος πρέπει πρώτα να παραχθεί. Δυστυχώς όμως το μόνο πράγμα που δεν απασχολούσε τους πολιτικούς ήταν η παραγωγή του πλούτου, ει μη μόνο η διανομή του πλούτου των άλλων που έρχονταν στην Ελλάδα υπο μορφή δανεικών.

Οι υπεραπλουστεύσεις αυτές στα ζητήματα της οικονομίας και της φορολογίας μας οδήγησαν σε λαϊκίστικες οικονομικές πολιτικές, όπου το 70% των πολιτών δεν πλήρωναν κανένα φόρο και ζητούσαν από το κράτος να ξοδεύει ολοένα και περισσότερα για να πληρώνονται μισθοί, συντάξεις και επιδόματα, ενώ την ίδια ώρα επιβαρύναμε με περισσότερους φόρους τους λίγους που είχαν απομείνει να πληρώνουν.

Υπηρετώντας με συνέπεια τα οικονομικά της καταστροφής, εξαντλήσαμε την φοροδοτική ικανότητα του ιδιωτικού τομέα.

Όλα αυτά τα χρόνια ο ιδιωτικός τομέας και όσοι διατηρούσαν ακόμη επιχειρηματική δραστηριότητα ένιωθαν το κράτος δίπλα τους, να βάζει βαθιά το χέρι στην τσέπη τους και να το έχουν ως συνεταίρο. Για πρώτη φορά που ο ιδιωτικός τομέας επιχειρήσεις και νοικοκυριά είδαν μια κάποια φορολογική ελάφρυνση ήταν την τελευταία τετραετία. Και αυτό μεταφράστηκε σε θετική ψήφο στην κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη στις εκλογές της 21ης Μαΐου.

Όπως αναγνωρίζεται από όλους τους οικονομολόγους τα οικονομικά δεν είναι ένα παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος όπου αρκεί απλώς να πάρουμε κάτι από έναν πλούσιο και να το μοιράσουμε σε άλλους προκειμένου να γίνουν όλοι πλουσιότεροι.

Αυτό που πραγματικά φέρνει ανάπτυξη και μειώνει τη φτώχεια όπως αποδεικνύουν οι εξελίξεις στις χώρες της Δυτικής Ευρώπης και στις ασιατικές χώρες όπως η Κίνα, η Νότια Κορέα και άλλες, είναι η μεγαλύτερη οικονομική ελευθερία. Και το κόμμα που πρώτο το αντιλαμβάνεται αυτό μαζεύει και όλα τα χαρτιά στις κάλπες.

Χρήστος Αλεξανδρής