Ό,τι δεν περισσεύει

Γράφει ο Τάσος Κ. Γεμενής 

 
Σε κενό χρόνου
το μαζί σπάει, εξανεμίζεται,
ο τόπος και ο χρόνος του καθένα
πάει σε άλλη φάση, σε άλλη διάσταση
και το μαζί συνεχίζει
με άλλους συνταξιδιώτες,
χωρίς ποτέ να μπορέσεις να καταλάβεις
γιατί το μαζί σπάει, έχει σπάσει
και αγωνίζεσαι να δεις τι έφταιξε,
ό,τι και να βρεις ότι έφταιξε
το μαζί στοχοποιείται από τα πάντα,
πιο δύσκολα απ’ το μαζί είναι
αυτά να τα εντοπίσεις απ’ τα πριν
να μη μείνεις στο μαζί
αλλά σ’ αυτό που δεν ζύγισες σωστά,
μικρό ή μεγάλο,
και τ’ άφησες να μπει
και να σπάσει τον κύκλο και την τύχη του μαζί,
που πια απ’ την αρχή
προβαίνει σε νέων προσώπων την εκλογή
ξέροντας πια για τα καλά
ότι το μαζί είναι μια μη μετρήσιμη διάσταση
και ότι πάντα θα είναι
η επωδός ενός απραγματοποίητου όνειρου
που κοστίζει πανάκριβα,
όπως όλα τα όνειρα και δη τα αληθινά.