Στη σκιά του Θρόνου! (Άρθρο του Χρήστου Αλεξανδρή)

Ο θεσμός της Βασιλείας, είτε αρέσει σε ορισμένους είτε οχι, έχει σφραγίσει την προπολεμική και μεταπολεμική ιστορία της Ελλάδας.

Η συνταγματική μοναρχία για πολλές δεκαετίες από την εθνική παλιγγενεσία και εντεύθεν πορεύτηκε πλάι-πλάι με τον κοινοβουλευτισμό και την αρχή της δεδηλωμένης, χτίζοντας από την αρχή τα θεμέλια του ελληνικού κράτους και της Ελληνικής Πολιτείας.

Στην πορεία έγινε πηγή δεινών και οι αποφάσεις της πυροδότησαν πολλά κινήματα ανατροπής. Ωστόσο το ‘74 εξέτισε το βίο της και ο πολιτικός θάνατος του θεσμού της βασιλείας στην Ελλάδα σφραγίστηκε με ένα δημοψήφισμα με την συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού να στέλνει το θεσμό στις δέλτους της ιστορίας.

Με το θάνατο του τελευταίου επιζώντα βασιλιά Κωνσταντίνου, με ότι το πρόσωπο αυτό υποδηλώνει και αντιπροσωπεύει, κλείνει οριστικά ένα μεγάλο κεφάλαιο της ιστορίας. Εμείς οι νεότεροι ό,τι γνωρίζουμε από την οργάνωση και τη λειτουργία του θεσμού της βασιλείας στην Ελλάδα, το έχουμε ακούσει ή το έχουμε διαβάσει στα βιβλία της ιστορίας. Υπό αυτή την έννοια αρμοδιότεροι ημών για να μιλήσουν για τα θετικά είτε αρνητικά αυτής της νεώτερης ιστορίας του πολιτεύματος της Βασιλευομένης Δημοκρατίας είναι αυτοί που έζησαν τα καλά και τα άσχημα του θεσμού στα 29 χρόνια ζωής στην μεταπολεμική Ελλάδα.

Έχω την αίσθηση όμως ότι από τα λίγα που ξέρουμε από αυτή την ταραγμένη από κάθε άποψη εποχή, ότι κανένας Έλληνας δεν θέλει να την ξαναζήσει.

Σε μια χώρα που ήταν ιδεολογικά διχασμένη ανάμεσα στη δεξιά και την αριστερά, αλλά και θεσμικά διχασμένη ανάμεσα στο βασιλιά, το στρατό και το κοινοβούλιο.

Εκλογές γίνονταν, αλλά οι εκλογές δεν έδιναν λύση στα προβλήματα. Πρωθυπουργοί έρχονταν και παρέρχονταν. Εκείνη τη περίοδο ήταν δύσκολο να πει κανείς ποιος κυβερνούσε τη χώρα. Και τις περισσότερες φορές όσοι επιχείρησαν να δώσουν απάντηση σε αυτό το ερώτημα, κατέληγαν στο συμπέρασμα ότι μάλλον δεν την κυβερνούσε κανείς.

Η σημερινή μας Δημοκρατία, οι κυβερνήσεις, το ίδιο το πολιτικό μας σύστημα η αντιπροσωπευτική μας Δημοκρατία, οι θεσμοί λειτουργίας του κράτους, η κοινωνία μας σήμερα είναι πολύ πιο διαφορετική από την κοινωνία εκείνης της εποχής που ζούσε συνεχώς “με το δάχτυλο στη σκανδάλη”.

Η Δημοκρατία μας σήμερα παρά τις ατέλειες και τις αδυναμίες της είναι πολύ πιο ώριμη, πιο πλούσια, πλουραλιστική και πιο δικτυωμένη από την ανάπηρη Δημοκρατία εκείνης της εποχής.

Οι δημοκρατικοί θεσμοί στην Ελλάδα είναι πλέον σχεδιασμένοι κατα τέτοιον τρόπο που να μπορούν να ανταπεξέρχονται και να αντιμετωπίζουν κάθε είδους κακοτοπιά και κάθε παράξενη και αλλοπρόσαλλη απόφαση ηγετών.

Η Δημοκρατία μας σήμερα δεν κινδυνεύει από αποφάσεις βασιλιάδων, από στρατιωτικά κινήματα ανατροπής του πολιτεύματος, από δικτατορίες και από τα τανκς.

Περάσαμε μία μεγάλη και βαθιά οικονομική κρίση που τάραξε συθέμελα το ίδιο το πολιτικό μας σύστημα.

Μισό εκατομμύριο Έλληνες πολίτες αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τη χώρα αναζητώντας καλύτερες προοπτικές στο εξωτερικό. Ακόμη και σήμερα πολλοί νέοι άνθρωποι κάτω των 40 ετών εξακολουθούν να ζουν στο σπίτι των γονιών τους και να επιβιώνουν με τη σύνταξη του πατέρα ή της μητέρας των παππούδων ή των γιαγιάδων και αυτό είναι ίσως ένα από τα μεγάλα προβλήματα που έχει να αντιμετωπίσει η Δημοκρατία μας.

Μαζί με όλα αυτά που αφορούν την καθημερινότητα των πολιτών, την ασφάλειά τους, την ευημερία τους, τα εισοδήματά τους, τις δουλειές τους, την κοινωνική συνοχή.

Ανεξάρτητα όμως από τις διαφορές και τις διαφωνίες που μπορεί να έχουν τα κόμματα στην Ελλάδα.

Πέρα και έξω από την τοξικότητα της εποχής μας, τις έντονες πολιτικές αντιπαραθέσεις που μας διχάζουν, η αλήθεια είναι ότι κανένας Έλληνας σήμερα στην Ελλάδα που έχει ζήσει τα τελευταία 60, 70 χρόνια δεν θα ήταν πρόθυμος να εγκαταλείψει αυτή τη Δημοκρατία που έχουμε.

Χρήστος Αλεξανδρής