ΤΑ ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΤΑ ΣΤΡΑΒΑ

Γράφει ο Ηλίας Σπυρόπουλος
συνταξιούχος  εκπαιδευτικός

õ Η στήλη ως πάντα θα αντλήσει και σήμερα θέματα από την καθημερινότητα, θα τα σχολιάσει και θα καταθέσει και τις δικές της θέσεις, απόψεις, αλλά και προβληματισμούς.

õ Πριν λίγες ημέρες καθηγήτρια Αγγλικών στη Θεσσαλονίκη έπαθε εγκεφαλικό επεισόδιο και δυστυχώς κατέληξε, έπειτα από ακραίες, βίαιες, συμπεριφορές μαθητών εναντίον της, στο Λύκειο που δίδασκε. Με την περίπτωση αυτή της καθηγήτριας ασχολήθηκαν τα μέσα ενημέρωσης, ειδικοί παιδαγωγοί, ψυχολόγοι, πανεπιστημιακοί και κατέθεσαν θέσεις, γνώμες, απόψεις. Δυστυχώς στον τόπο μας δεν επιζητούμε τη χρυσή τομή, αλλά πάντα περνάμε στην αντίπερα όχθη. Κάποτε πριν πολλά χρόνια οι εκπαιδευτικοί κάθε βαθμίδας, επιβάλλονταν στους μαθητές  τους, όχι πάντοτε βέβαια, πολλές φορές όμως με σκληρές αντιπαιδαγωγικές κυρώσεις.

Και αντί να θεραπεύσουμε την αντιπαιδαγωγική αυτή τακτική και να ισχύουν στην όλη παιδαγωγική διαδικασία τα σωστά και τα απολύτως επιστημονικά δεδομένα, σήμερα φτάσαμε σε σημείο να υπάρχει εκφοβισμός των διδασκάλων και γενικά των διδασκόντων. Τα αίτια βέβαια ερευνώνται. 

Μια σημαντική διαφορά με τις προηγούμενες γενιές είναι ότι τα παιδιά σήμερα μεγαλώνουν σε πολλές οικογένειες, ανορίοτα, δηλαδή δεν έχουν κανένα όριο, στο οποίο να δηλώνεται ως εδώ και μη παρέκει. Βασικό αίτιο αυτής της θέσης, είναι ότι το 55% των οικογενειών είναι χωρισμένες, πράγμα που σημαίνει ότι λείπει η πατρική παρουσία στο σπίτι και οι διαζευγμένοι γονείς προχωρούν σε έναν άτυπο ανταγωνισμό μεταξύ τους για το ποιος θα κάνει τα περισσότερα χατίρια στα παιδιά τους, ώστε να απολαμβάνουν μεγαλύτερης συμπάθειας και αγάπης απ’ αυτά.

Πρόκειται για προσδοκία ανέφικτη και καταστροφική, γιατί η οικογένεια είναι ο βασικός πυρήνας διαμόρφωσης της προσωπικότητας του παιδιού. Δεν έχουμε καταλάβει, ότι ζούμε σε μια κοινωνία και πρέπει να το νιώσουν καλά και βαθιά οι γονείς οι σημερινοί, ότι δεν είναι ελεύθεροι χωρίς ευθύνες, χωρίς αρχές, χωρίς κατευθύνσεις και βασικές υποχρεώσεις.

Επίσης σύμφωνα με τους ψυχολόγους και ψυχιάτρους τα παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες και σήμερα είναι πολλά σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια, λόγω των γάμων που γίνονται σε μεγάλες ηλικίες των γονιών και ιδιαίτερα των γυναικών, είναι παράγοντες απειθαρχίας στο σχολικό περιβάλλον και παρουσιάζουν δυσκολίες στη μάθηση.  

Ακόμη ως παράγοντες απειθαρχίας είναι τα μέσα ενημέρωσης λόγω των προγραμμάτων που παρουσιάζουν, αλλά και τα ηλεκτρονικά μέσα κυρίως των κινητών τηλεφώνων που ξεκινούν και από το νηπιαγωγείο. Νηπιαγωγός στην πόλη μας έκανε αυστηρές παρατηρήσεις στη μαμά, που είχε εφοδιάσει το παιδάκι της με ένα απλούστατο κινητό μιας γραμμής, για να το παίρνει όπως έλεγε να το ακούει και μήπως χρειαστεί κάτι.

Μα της λέει η νηπιαγωγός εάν χρειαστεί κάτι, έχω εγώ το τηλέφωνό σας και θα σας ειδοποιήσω. Συνάδελφος νέος δάσκαλος μου είπε, ότι εδέχθη δριμεία φραστική επίθεση από γονείς λίαν ζωηρού παιδιού της Ε’ τάξης που διδάσκει, διότι υψώνοντας τη φωνή του του έκανε αυστηρές παρατηρήσεις. Και η απομάκρυνση από την εκκλησία και από τις ηθικές της παραινέσεις, είναι και αυτός λόγος που να μας προκαλεί προβληματισμούς και να μας δημιουργεί ερωτηματικά.

Αυτά και πολλά άλλα θα μπορούσε κανείς να αναφέρει, για το μείζον τούτο θέμα, που σήμερα αιωρείται στο παιδαγωγικό μας γίγνεσθαι.

Για να αντιμετωπιστεί αυτό το ζήτημα, χρειάζεται έρευνα, χρειάζονται επιστημονικά, παιδαγωγικά και κοινωνικά πορίσματα, ώστε δάσκαλοι και μαθητές να οδεύουν το δρόμο που θα φέρουν στον τόπο μας σωστούς πολίτες, σωστούς οικογενειάρχες, σωστά μέλη μιας υγιούς κοινωνίας.

Και ας μην ξεχνάμε το του Θ. ΔΕΛΛΗΓΙΑΝΝΗ.

Κάθε εθνικό οικοδόμημα, κατά συνέπεια και το Ελληνικό, πρέπει να στηριχτεί στους πυλώνες:

«Τη Θρησκεία, την Παιδεία, την οικογένεια, τη δικαιοσύνη».

õ Επειδή καθημερινά σχεδόν αναφερόμαστε στην τραγωδία της Μικράς Ασίας, στα βάσανα και τους πόνους, τις κακουχίες του Ελληνισμού, αλλά και στις μεγάλες δυσκολίες της πατρίδας, να μπορέσει να περιθάλψει τόσο μεγάλο αριθμό κατατρεγμένων αδελφών μας, θα αναφερθώ σε κάτι παλιό που ήρθε στο μυαλό μου. Το 1968 προβλήθηκε η κινηματογραφική ταινία με τίτλο «Ξεριζωμένη Γενιά», με πρωταγωνιστή τον ηθοποιό Νίκο Ξανθόπουλο, το παιδί του λαού όπως τον αποκαλούσαν, διότι πάντα έπαιζε ρόλους που έβγαιναν μέσα από τη ζωή του απλού λαού. Ο Νίκος Ξανθόπουλος, πότε πρόσφυγας, πότε φτωχός εργάτης, πότε ναυτικός είχε κατακτήσει αυτό που η τότε οικονομική Ελίτ του τόπου αποκαλούσε λαϊκά στρώματα και η οποία χαρακτήριζε τις ταινίες του tres banal.

         Μια τέτοια ταινία ήταν και η «Ξεριζωμένη γενιά» η οποία ήταν Ιστορία της τραγωδίας της Μικράς Ασίας και η οποία περιέγραψε τα πάθη τους τα εκεί και το εν συνεχεία δράμα τους εδώ.

Τότε που κάθε ξεριζωμένος Έλληνας προσπαθούσε να βρει την οικογένειά του που είχε χαθεί από το μαχαίρι των Τούρκων, είτε η μοίρα την είχε ρίξει μίλια μακριά. Αυτή η ταινία, όπως και άλλες με πρωταγωνιστή το Ξανθόπουλο έπρεπε να προβάλλονται συνεχώς, αλλά να προβάλλονται και στα σχολεία, μπας και γιγαντώσει καμιά σπίθα, που τυχόν σιγοκαίει στα στήθια των Ελληνόπουλων. Ο γράφων είχε αναφερθεί και παλαιότερα στο σπουδαίο αυτό ηθοποιό, αλλά και άνθρωπο και είχε αναφερθεί σε κάτι σημαντικό δείγμα της φιλανθρωπίας του που αφορούσε συγγενικό του πρόσωπο. Και είχε διερωτηθεί γιατί κανένα τηλεοπτικό κανάλι είτε κρατικό, είτε ιδιωτικό, δεν προβάλλει καμιά από τις πολλές αξιόλογες ταινίες του εκλιπόντος καλλιτέχνη. Βέβαια απάντηση δεν έλαβε.

Για μια φορά ακόμη κάνει αυτή την ερώτηση και αν κανείς ή από υπεύθυνη θέση, ή απλός πολίτης μπορεί ας δώσει κάποια απάντηση. Θα λύσει και την απορία του γράφοντα, αλλά και πολλών, πολλών πολιτών σωστά σκεπτομένων που διακατέχονται από την ίδια απορία.

õ Και πάλι σχολιασμός της είδησης που δημοσιεύτηκε, ότι οι Τράπεζες το 2025 είχαν υπερκέρδη, που αγγίζουν τα 5 δισεκατομμύρια ευρώ.

Και όλα αυτά βέβαια εκμεταλλευόμενες τα χρήματα των Ελλήνων πολιτών. Την ίδια στιγμή διώχνουν υπαλληλικό προσωπικό με εθελουσίες  κλπ. εξόδους και στις άδειες αίθουσες που υπήρχαν αρκετοί υπάλληλοι να εξυπηρετούν δια ζώσης τον κάθε πολίτη και ιδιαίτερα τον ανήμπορο και τον αδαή λαλούν κουκουβάγιες.

Και ούτε Καν ευαισθητοποιούνται που χιλιάδες παιδιά, που έχουν σπουδάσει οικονομικές επιστήμες και με μεταπτυχιακούς τίτλους και περγαμηνές ψάχνουν σε όλη την υφήλιο για δουλειά και η πατρίδα μας ερημώνει από νέους ανθρώπους. Καταντήσαμε χώρα γερόντων και μεταναστών. Κύριοι Τραπεζίτες. Απ’ αυτά τα υπερκέρδη δώστε και κάτι ελάχιστο στα παιδιά μας.

Και για το καλό της πατρίδας μας, αλλά και για την εξυπηρέτηση του συνεχώς, σφοδρά διαμαρτυρόμενου πολίτη που χάνει το μπούσουλα του με τα άψυχα μηχανήματα που κατέλαβαν την καρέκλα και τη θέση του πάλαι ποτέ υπαλλήλου.

Κάντε κ. Τραπεζίτες στο κάθε κατάστημα ή υποκατάστημα και το γραφείο του ηλικιωμένου, για να μπορούν και οι αγανακτούντες και έχοντες κάποια ηλικία να εξυπηρετούνται.

Και θα φάει ψωμί κάποιο άνεργο και προσουτούχο παιδί και θα σταματήσει το άγχος του ηλικιωμένου. Ο γράφων αν και είναι σίγουρος ότι απευθύνεται σε ώτα μη ακουόντων, δεν θα σταματήσει να διαμαρτύρεται μεταφέροντας τη φωνή του ταλαιπωρημένου πολίτη, τη φωνή της καθημερινότητας.

õ Κλείνει και η σημερινή στήλη, πιστεύοντας ότι, τα θέματα που διαπραγματεύτηκε τα έθεσε στη σωστή τους βάση και σε μη αμφισβητούμενα πλαίσια.