“Τσουνάμι” φτώχειας (Άρθρο του Χρήστου Αλεξανδρή)

Διακρίνουμε τελευταία μια στροφή στην οικονομική πολιτική της κυβέρνησης. Μέχρι σήμερα βασική της θέση ήταν η στήριξη της μεσαίας τάξης μέσω επενδύσεων και ανάπτυξης.

Κάθε μέρα που περνά όμως με τις κρίσεις να διαδέχονται η μια την άλλη, ανατρέποντας σχεδιασμούς και αρχικές εκτιμήσεις, υποχρεώνει το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης να χαμηλώνει συνεχώς τον πήχυ των προσδοκιών για την ελληνική οικονομία.

Για μια δυναμική ανάπτυξη προετοιμαζόταν η ελληνική κυβέρνηση μετά το τέλος της πανδημίας, ο πόλεμος όμως στην Ουκρανία σε συνδυασμό με την ενεργειακή κρίση, τις πληθωριστικές εκρήξεις και την ακρίβεια, αλλάζουν και πάλι τα δεδομένα. Έχουμε μπει σε φάση πολυκρίσεων και πολλαπλών προκλήσεων, με πολλά μέτωπα ανοιχτά.

Εξαιτίας της αλλαγής των συνθηκών, η κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη να αλλάξει την πολιτική της, να ακολουθήσει την επιδοματικη πολιτικη, παρά το γεγονός ότι αυτή είχε καταγγελθεί ως αντιαναπτυξιακή επί των ημερών της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ.

Μοιραζει επιδόματα και κουπόνια για βενζίνη και πετρέλαιο σήμερα η κυβέρνηση, πιστεύοντας ότι με αυτόν τον τρόπο θα καταφέρει να στηρίξει επιχειρήσεις και νοικοκυριά σε μια περίοδο έκρηξης των τιμών της ενέργειας. Όταν όμως μοιράζεις λεφτά το βέβαιο είναι ότι δεν μπορείς να τους ικανοποιήσεις όλους.

Από τη στιγμή που δεν φαίνεται να υπάρχει στοχευμένη παρέμβαση για να στηριχθούν πραγματικά οι έχοντες ανάγκη, η μουρμούρα είναι δεδομένη αφού κάποιοι θα πάρουν περισσότερα, κάποιοι άλλοι λιγότερα και πολλοί άλλοι δεν θα πάρουν τίποτα... Αντίθετα θα κληθούν να πληρώσουν αυτή την επιδοματικη πολιτική της κυβέρνησης.

«Θα στηρίξουμε αυτούς που δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα», δήλωσε ο υπουργός Ανάπτυξης Άδωνις Γεωργιάδης. Ερώτηση: Εργαζόμενοι με ετήσιο είσοδημα 30.000 ευρώ (2.500 ευρώ μηνιαίως), ανήκουν στην κατηγορία των ανθρώπων που δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα και θα πρέπει η κυβέρνηση να τους στηρίξει με τα επιδόματα βενζίνης και πετρελαίου ;

Επίσης με βάση ποια λογική θα πρέπει να έχουν την ίδια στήριξη στο ενεργειακό κόστος κάθε μορφής ένας συνταξιούχος που κινείται περιορισμένα με το αυτοκίνητο του με έναν επιχειρηματία που κάνει διανομές προϊόντων σε καθημερινή βάση ;

Δεν θα έπρεπε το βάρος της κυβερνητικής στήριξης για την αντιμετώπιση της ενεργειακής κρίσης να πέσει στην παραγωγή και να στηριχθούν οι επιχειρήσεις για να αντέξουν σε συνθήκες κατακόρυφης αύξησης του κόστους παραγωγής των προϊόντων τους ;

Με δεδομένο ότι έχουμε να κάνουμε με ένα πανευρωπαϊκό πρόβλημα καθώς η ενεργειακή κρίση πλήττει ταυτόχρονα όλες τις οικονομίες στην Ευρωπαϊκή Ένωση, όλοι αντιλαμβάνονται ότι αν η απάντηση δεν είναι ευρωπαϊκή, ότι και να κάνει η ελληνική κυβέρνηση στην προσπάθειά της να το αντιμετωπίσει, θα φαντάζει μικρό και λίγο. Επειδή όμως η ελληνική οικονομία δεν διαθέτει απεριόριστους πόρους, θα πρέπει οι όποιες παρεμβάσεις της να ειναι στοχευμένες και όχι απλά να μοιράζει χρήματα δεξιά και αριστερά με μοναδικό στόχο και σκοπό να τους αφήσει όλους ικανοποιημένους.

Με αλλα λόγια, σε αυτές τις ζοφερές οικονομικές συνθήκες, οδηγός της οικονομικής πολιτικής δεν μπορεί να είναι οι καλές δημοσκοπήσεις.

Αφού δεν υπάρχουν λεφτόδενδρα, όπως πολύ σωστά δηλώνει ο υπουργός Οικονομικών Χρήστος Σταϊκούρας, οφείλει η κυβέρνηση να κάνει επιλογές με συγκεκριμένη στόχευση και να είναι πολύ προσεκτική στις κρατικές δαπάνες.

Ο μεγάλος κίνδυνος αυτή την περίοδο είναι να ξεσπάσει ένα τσουνάμι πτωχεύσεων επιχειρήσεων τους επόμενους μήνες και τα επόμενα δύσκολα χρόνια.

Με δεδομένο ότι η Ελλάδα έχει τον μεγαλύτερο αριθμό μικρομεσαίων επιχειρήσεων και κυρίως μικρών οικογενειακών επιχειρήσεων από τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες, γίνεται φανερό πως πρέπει να αλλάξουν πολλά πράγματα στους όρους χρηματοδότησής τους για να αποφύγουμε τα λουκέτα, την απώλεια εκατοντάδων θέσεων εργασίας, ένα τσουνάμι φτώχειας και οικονομικού και κοινωνικού αποκλεισμού.

Χρήστος Αλεξανδρής