Η Ύβρις ουρλιάζει, η Πραγματικότητα απαντά!

Γράφει ο 
Γιώργος Καρανάσιος 
gkaranasios24@gmail.com 

Τραμπ: «Ένας ολόκληρος πολιτισμός θα χαθεί απόψε». 
Αν ένας πολιτισμός μπορούσε να χαθεί «απόψε» επειδή το ανακοίνωσε ένας ηγέτης μπροστά σε κάμερες, τότε δεν θα μιλούσαμε για πολιτισμό, αλλά για σκηνικό παράστασης που κατεβαίνει με εντολή.
Οι πολιτισμοί δεν εξαφανίζονται με δηλώσεις και τελεσίγραφα. Δεν σβήνουν με πυραύλους. Επιβιώνουν από αυτοκρατορίες, από πολέμους, από γενοκτονίες και στο τέλος θάβουν αυτούς που νόμιζαν ότι τους κρατούν στα χέρια τους. 
Αυτό που πραγματικά «χάνεται απόψε» δεν είναι κανένας πολιτισμός. Είναι η επαφή με την πραγματικότητα εκείνων που πιστεύουν ότι μπορούν να αποφασίζουν για την ύπαρξη λαών. Είναι η γνωστή αρρώστια της εξουσίας: η ύβρις.
Η πεποίθηση ότι η ισχύς είναι αιώνια και ότι η ιστορία γράφεται με διαταγές. 
Κάθε αυτοκρατορία το πίστεψε αυτό και κάθε αυτοκρατορία έπεσε με τον ίδιο τρόπο: απορημένη. 
Δεν καταλάβαινε πώς γίνεται να λυγίζει απέναντι σε ανθρώπους που δεν είχαν τίποτα, εκτός από τη βούληση να μην προσκυνήσουν.
Το μάθημα αυτό το έχει δώσει και η ελληνική ιστορία, ξανά και ξανά. Το 1821 δεν ξεκίνησε με «ισχυρούς», αλλά με ανθρώπους που ήξεραν ότι μπορεί να πεθάνουν και παρ’ όλα αυτά προχώρησαν. Κανονικά, θα είχαν «τελειώσει από την πρώτη νύχτα». Δεν τελείωσαν. 
Οι πολιτισμοί δεν είναι αριθμοί και οπλοστάσια  είναι μνήμη, πείσμα και άρνηση της υποταγής.
Το ίδιο και στην Κρήτη το 1941. Χωρικοί με πέτρες, εργαλεία και γυμνά χέρια απέναντι σε μια από τις πιο σύγχρονες πολεμικές μηχανές της εποχής. Δεν είχαν πιθανότητες. Είχαν όμως κάτι που δεν μετριέται: αξιοπρέπεια. Και αυτό είναι το μοναδικό «όπλο» που τρομάζει πραγματικά κάθε αυτοκρατορία.
Γιατί υπάρχει ένας κανόνας που δεν αλλάζει: αυτός που δεν φοβάται να χάσει τη ζωή του, στο τέλος νικά εκείνον που φοβάται να χάσει την εξουσία του.
Εδώ βρίσκεται όλη η υποκρισία. Οι ίδιοι που μιλούν για «πολιτισμούς» είναι αυτοί που ισοπέδωσαν χώρες, που βάφτισαν πολέμους «απελευθερώσεις», που μέτρησαν νεκρούς σε εκατομμύρια και τους είπαν «παράπλευρες απώλειες». Τώρα θυμήθηκαν τον πολιτισμό όχι για να τον προστατεύσουν, αλλά για να τον χρησιμοποιήσουν ως απειλή.
Αλλά η ιστορία δεν συγχωρεί τέτοιες αυταπάτες. Όσοι πίστεψαν ότι μπορούν να σβήσουν λαούς, κατέληξαν να σβήνουν οι ίδιοι. Όχι πάντα αμέσως, αλλά αναπόφευκτα.
Κάπως έτσι η μεγάλη απειλή του «πλανητάρχη» έληξε τουλάχιστον προσωρινά. Εκείνος που «νικάει τόσο πολύ» δεν είχε τελικά κανένα πρόβλημα να αποδεχτεί μια πρόταση δέκα σημείων από το Ιράν και, αντί να «εξαφανίσει έναν πολιτισμό», να περάσει στη γνώριμη τέχνη της διαπραγμάτευσης αυτή τη φορά με όρους που δεν φαίνεται να γράφτηκαν στην Ουάσινγκτον.
Ο πατριωτισμός ενός λαού που αρνήθηκε να λυγίσει άφησε εκτεθειμένους όσους επένδυσαν στον φόβο και στον πόλεμο. Και, για μια στιγμή τουλάχιστον, έδωσε μια ανάσα σε μια ανθρωπότητα που έχει κουραστεί να πληρώνει τα παιχνίδια ισχύος.
Η «αλάθητη» υπερδύναμη, με τα γνωστά της αμαρτήματα, δέχτηκε ένα ηχηρό ράπισμα. Όχι το πρώτο και μάλλον, ούτε το τελευταίο.
Τελικά, οι πολιτισμοί δεν πεθαίνουν από βόμβες. Πεθαίνουν μόνο όταν οι άνθρωποι γονατίζουν. Και όσο υπάρχουν άνθρωποι που δεν γονατίζουν, κανένας πολιτισμός δεν τελειώνει «απόψε».
Όταν οι αυτοκρατορίες απειλούν πολιτισμούς, έχουν ήδη αρχίσει να τελειώνουν.

Υ.Γ. Τα διεθνή μέσα γεμίζουν με δηλώσεις, τελεσίγραφα και «ανησυχίες» για την ψυχική ισορροπία ηγετών, την ώρα που ο πλανήτης φλέγεται. Για τα πραγματικά αίτια την οικονομία, τα συμφέροντα, τα γεωπολιτικά παιχνίδια σιωπή.
Μετά το 1991- διάλυση Σοβιετικής Ένωσης, μάς είπαν ότι η Ιστορία τελείωσε και ότι ένας κόσμος θα κυβερνά τα πάντα. Η Ιστορία όχι μόνο δεν τελείωσε, αλλά επιστρέφει κάθε φορά πιο βίαιη. Και συνεχίζουμε να την εξηγούμε σαν να φταίνε απλώς «κακοί ηγέτες», λες και ο κόσμος είναι παιδικό παραμύθι.